บทที่ 341

เพียงแต่ว่าหลี่เจียฮุ่ยพูดทุกอย่างไปหมดแล้ว และเขาไม่สามารถปฏิเสธได้ทันที

“เฉิงฮุ่ย นี่มันหมายความว่าอะไรกัน?”

“ในเมื่อมีแฟนอยู่แล้ว คุณยังจะ… แล้วคุณจะให้ผมเชื่ออะไรได้อีก!”

นายน้อยโหวจ้องมองที่เฉิงซิ่งด้วยความโกรธ

เฉิงซิ่งถึงกับชะงักและรีบพูดอธิบายทันที “นายน้อยโหวครับ อย่าเพิ่งโกรธไปเลยครับ เมื่อกี้คุณอาสะใภ้ก็บอกเจียฮุ่ยไม่มีแฟนนี่ครับ…”

ด้วยเหตุนี้ ทั้งเฉิงซิงและหลี่เยี่ยนจึงหันไปสนใจเจียงหลาน และพยายามคิดว่าเกิดอะไรขึ้น

“พวกเธออย่าไปฟังที่เจียฮุ่ยพูดซี้ซั้วนะ!”

“เธอยังไม่มีแฟน เธอตั้งใจพูดโกหก!”

เจียงหลานแทบจะโกรธควันออกหูอยู่แล้ว

คนเป็นแม่ย่อมรู้ใจลูกสาว ไม่นานเธอก็เดาออกว่าลูกสาวเธอคิดจะทำอะไร

“หนูไม่พูดซี้ซั้วนะคะแม่ หนูพูดความจริง”

“ฉินหมิงเป็นแฟนหนูจริง ๆ !”

หลี่เจียฮุ่ยกล่าวด้วยท่าทีที่นิ่งเฉย

“อย่ามาใช้มุกนี้นะ!”

“ตอนที่อยู่ที่บ้าน แกบอกว่าเขาแค่เป็นเพื่อนร่วมมหาลัยแกไม่ไม่ใช่หรือไง ตอนนี้ทำไมจู่ ๆ ถึงเป็นแฟนแกได้ล่ะ!”

“แกคิดว่าฉันเป็นเด็กสามขวบที่จะหลอกง่าย ๆ อย่างงั้นเหรอ!”

เจียงหลานจ้องมองลูกสาวของเธออย่างดุเดือด โดยไม่เชื่อ

“เมื่อกี้หนูกังวลว่าแม่กับพ่อจะไม่ยอมรับฉินหมิง ไม่เห็นด้วยที่เราคบกัน เพราะฉะนั้นหนูเลยไม่กล้าบอกแม่กับพ่อน่ะค่ะ”

หลี่เจียฮุ่ยไม่ต้องการพูดถึงปัญหานี้อีกต่อไป เธอจึงเปลี่ยนหัวข้อและพูด “แม่คะ ในเมื่อหนูมีแฟนแล้ว แม่จะไม่บังคับให้หนูหมั้นกับนายน้อยโหวอีกใช่ไหมคะ? "

“ไม่ได้ ฉันไม่เห็นด้วย!”

“ฉินหมิงมันเป็นแค่กำพร้า ไม่มีบ้านไม่มีรถ ไม่เหมาะกับแกเลยสักนิด!”

“ฉันไม่สนว่าเขาจะเป็นแฟนแกจริงหรือไม่จริง อย่างไรซะฉันก็ไม่ยอมให้พวกคบกันแน่นอน!”

เจียงหลานพูดด้วยความโกรธและปฏิเสธเรื่องนี้ทันที