บทที่ 346

ถึงตอนนั้น ตราบเท่าที่นายน้อยโหวใช้เส้นสายบางอย่าง ในอนาคตไม่แน่ฉินหมิงอาจได้เข้าไปนอนอยู่ในคุกจริง ๆ!

“เจียฮุ่ย ไม่ต้องกังวลไปหรอก เขาอยากแจ้งตำรวจก็ปล่อยให้เขาแจ้งไป!”

“ฉันอยากจะเห็นเหมือนกันว่าเขามีความสามารถมากแค่ไหน สามารถกลับขาวให้เป็นดำ ปิดท้องฟ้าด้วยมือข้างเดียวได้จริง ๆ เหรอ!”

ฉินหมิงยิ้มอย่างเหยียดหยาม

สมัยนี้กฎหมายไม่ใช่ของเล่น ๆ ตำรวจมักจะดำเนินการตามกฎหมาย ไม่อาจจับกุมคนตามอำเภอใจได้

คำพูดนี้ของนายน้อยโหวทำได้เพียงข่มขู่คนธรรมดาอย่างหลี่เจียฮุ่ยให้กลัว แต่พวกเขาไม่สามารถทำให้เขากลัวได้!

นอกจากนี้เขายังมีเส้นสายบางอย่างอยู่ข้างหลังเขาด้วย ถ้านายน้อยโหวกล้าเล่นสกปรก นั่นเท่ากับรนหาที่ตาย!

“ไอ้หนู ฉันให้โอกาสนายแล้ว ในเมื่อนายไม่เห็นค่าของมัน ถ้างั้นจะมาโทษฉันไม่ได้!”

นายน้อยโหวหักใจ เตรียมที่จะโทรแจ้งตำรวจ ให้ฉินหมิงได้ลิ้มรสผลที่ตามมาจากการเป็นปฏิปักษ์กับเขา!

ในเวลานี้เอง ทันใดนั้นก็มีเสียงฝีเท้ารวดเร็วดังขึ้น ขัดขวางการกระทำของนายน้อยโหว

“ใครกล้ามาก่อปัญหาในโรงแรมของฉัน”

“บังอาจมากจริง ๆ!”

เสียงตะโกนด้วยความโกรธดังขึ้น

จากนั้นชายวัยกลางคนอายุราวสี่สิบปี สวมชุดสูทและรองเท้าหนังมีบรรยากาศรอบตัวที่แข็งแกร่งก็ก้าวอาด ๆ เข้ามาในห้องส่วนตัวจากด้านนอกพร้อมกับอันธพาลรูปร่างกำยำสี่ถึงห้าคน

การต่อสู้ระหว่างฉินหมิงและบอดี้การ์ดสองคนก่อนหน้านี้ ได้พังประตูห้องส่วนตัว สิ่งนี้ย่อมทำให้พนักงานเสิร์ฟของโรงแรมตื่นตระหนกอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ชายวัยกลางคนทราบมาจากการรายงานของพนักงานเสิร์ฟว่ามีคนก่อปัญหา ดังนั้นเขาจึงหอบเจตนาสังหารรีบรุดมาที่นี่พร้อมกับลูกน้องของเขาหลายคน

“ใครในพวกแกที่พังประตูห้องส่วนตัว?”

“ไสหัวออกมาเดี่ยวนี้!”

ชายวัยกลางคนแค่นเสียงเหอะอย่างเย็นชา สายตาคมกริบกวาดมองไปที่ฉินหมิงและคนอื่น ๆ ทีละคน เจตนาฆ่าในดวงตาเขาทำให้คนเพียงแค่เห็นก็เกิดความหวาดกลัว

เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวของชายวัยกลางคน เจียงหลาน หลี่เจียฮุ่ย และคนอื่น ๆ อดไม่ได้ที่จะตัวสั่น พวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะมองเข้าไปในดวงตาของชายวัยกลางคนด้วยซ้ำ