บทที่ 348

“ใครก็ได้ หักขาไอ้เด็กนี่ข้างหนึ่งแล้วโยนเขาออกจากโรงแรมเพื่อเป็นการลงโทษ!”

จ้าวหงเซิงแค่นเสียงเหอะอย่างเย็นชา

คนที่ใช้ชีวิตอยู่ในโลกใต้ดินให้ความสำคัญกับหน้าตามากที่สุด กับคนที่จงใจมาก่อเรื่องแบบนี้ จำเป็นต้องลงโทษอย่างรุนแรง ไม่อย่างนั้นหากคนอื่นลอกเลียนแบบและทำตาม ก่อเรื่องเสร็จจ่ายเงินแล้วสะบัดก้นเดินจากไปง่าย ๆ

ถึงตอนนั้น เขาพยัคฆ์ขนทองยังจะเหลืออำนาจและความน่าเกรงขามอะไรอีก จะใช้อะไรมาทำให้ตัวเองยืนหยัดในโลกใต้ดินได้อีก!

คำสั่งของจ้าวหงเซิงเพิ่งจะสั่งไป อันธพาลสองคนที่อยู่ข้างหลังเขาก็แสยะยิ้มแล้วเดินขึ้นไปหานายน้อยโหว

“ไม่…”

นายน้อยโหวรู้สึกหวาดกลัวมาก แต่ทันใดนั้นเองความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นในใจเขา

“นายท่านหงครับ ฟังผมอธิบายก่อน…”

“แม้ว่าครั้งนี้จะเป็นคนของผมที่พังประตู แต่ผู้ร้ายตัวจริงคือเด็กที่ชื่อฉินหมิงต่างหาก ทั้งหมดล้วนเป็นเพราะเขา…”

นายน้อยโหวชี้นิ้วไปทางฉินหมิง รีบโยนความผิดทั้งหมดใส่หัวฉินหมิงทันที

อันที่จริงสิ่งที่เขาพูดนั้นถูกต้องแล้ว เป็นเพราะฉินหมิงล้มบอดี้การ์ดสองคนของเขา ประตูห้องส่วนตัวถึงถูกพัง เรื่องนี้ฉินหมิงไม่อาจสลัดพ้นได้!

“มือข้างเดียวตบไม่ดังหรอกนะครับ!”

“ถ้างั้นก็หักขาเด็กเหลือขอสองคนนี่แล้วโยนพวกเขาออกไป!”

จ้าวหงเซิงเหลือบมองฉินหมิงและพูดอย่างเย็นชา

เมื่อเห็นว่าไฟได้ลามมาเผาร่างของตัวเองแล้ว ฉินหมิงก็นิ่งเงียบไม่ได้อีกต่อไป เขายืนขึ้นพูดด้วยท่าทีไม่ถ่อมตัวแต่ก็ไม่หยิ่งผยองว่า "นายท่านหงครับ นี่เป็นความผิดของพวกเรา ผมต้องขอโทษคุณด้วย"

“แต่แค่ประตูสู่ห้องส่วนตัวบานหนึ่งพัง ชดเชยค่าเสียหายให้กับคุณมากหน่อยก็พอแล้วไหม ไม่ถึงกับต้องหักขาของผมเพราะเรื่องเล็กน้อยแบบนี้หรอกมั้ง?”

“แบบนี้มันไม่มากเกินไปหน่อยเหรอ!”

ฉินหมิงเผยสีหน้าไม่พอใจ

สี่พยัคฆ์แห่งโลกใต้ดิน ในช่วงไม่กี่วันมานี้เขาได้พบหน้าสองคนแล้ว พยัคฆ์ขนทองจ้าวหงเซิงคือคนที่สาม

สามคนนี้ สมกับที่ได้ชื่อว่าเป็นบอสใหญ่ของกลุ่มอันธพาลแห่งโลกใต้ดิน แต่ละคนวางอำนาจและเผด็จการยิ่งกว่าอีกคน อย่างที่คิดไม่มีใครเป็นคนดีเลย!