บทที่ 390

หลินหว่านชิงยืนขึ้น เดินไปและปลดล็อกประตู

แกร็ก!

ขณะที่ประตูถูกผลักเปิดออก หลินหว่านชิงก็รู้สึกว่าดวงตาของเธอพร่าไปเล็กน้อย ดอกกุหลาบสีแดงสดช่อใหญ่ปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอ

จากนั้นก่อนที่เธอจะทันได้เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ฉินหมิงก็ก้าวเข้ามาในห้องและปิดประตูลง

“ฉินหมิง นาย...นายเข้ามาทำไม!”

ใบหน้าที่สวยงามของหลินหว่านชิงเปลี่ยนเป็นเย็นชา เธอเข้าใจทันทีว่ากว่าครึ่งตัวเองคงถูกลูกพี่ลูกน้องและฉินหมิงรวมหัวกัน ‘หลอก’ แล้ว

“หว่านชิง ดอกไม้คู่ควรกับสาวงาม ผมขอมอบดอกกุหลาบช่อนี้ให้ หวังว่าคุณจะชอบ…”

ฉินหมิงยิ้มกว้าง ชื่นช่อดอกไม้ในมือของเขาให้กับเธอ

“ใครจะสนใจดอกไม้ของนาย…”

หลินหว่านชิงปากแข็ง เสมองไปทางอื่นและไม่อยากสนใจฉินหมิง

“หว่านชิง ผมรู้ว่าคุณยังโกรธผมอยู่”

“แต่ฟังผมอธิบายก่อนนะ ผมกับเจียฮุ่ยเราบริสุทธิ์ใจต่อกัน มันไม่มีอะไรเลยจริงๆ…”

“ตอนนั้นผมเข้าไปช่วยเธอไว้ เธอรู้สึกตื่นเต้นมากก็เลยหอมแก้มผมเป็นการขอบคุณ มันก็เท่านั้น...”

ฉินหมิงอธิบายอย่างกระชับและรวดเร็วว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง

“ฉันไม่สนหรอกนะว่าพวกนายสองคนจะบริสุทธิ์ใจต่อกันไหม มันไม่เกี่ยวอะไรกับฉัน!”

“ฉันบอกนายไปก่อนหน้านี้แล้วนี่ว่าฉันไม่ได้เป็นอะไรกับนาย นายไม่จำเป็นต้องมาอธิบายให้ฉันฟังหรอก!”

หลินหว่านชิงพูดด้วยความโกรธ

อย่างไรก็ตามหลังจากที่ได้รู้ว่าเรื่องระหว่างฉินหมิงและหลี่เจียฮุ่ยนั้นเป็นเพียงความเข้าใจผิด และดอกไม้ที่ฉินหมิงมอบให้ก็แฝงด้วยความนัยบางอย่าง ทุกอย่างช่างดูจริงใจ ความโกรธและความอิจฉาในใจเธอจึงค่อย ๆ บรรเทาลง

“แน่นอนว่าจำเป็น!”

“หว่านชิง ตั้งแต่ที่ผมได้พบคุณครั้งแรกผมก็ตกหลุมรักคุณแล้ว ความรู้สึกของผมที่มีต่อคุณนั้น ให้ดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ สวรรค์และโลกนี้เป็นพยานได้…”

“คุณช่วยมาเป็นแฟนผมได้ไหม?”

ฉินหมิงหักใจ อาศัยโอกาสนี้สารภาพรักและเปิดเผยความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่ในใจของเขามาเนิ่นนาน