บทที่ 391

สุดท้าย การดิ้นรนของเธอก็ยิ่งดิ้นยิ่งอ่อนแรงลง แล้วค่อย ๆ ล้มตัวลงในอ้อมแขนของฉินหมิง

เนิ่นนาน

จนกระทั่งใบหน้าที่สวยงามของหลินหว่านชิงเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ กระทั่งเริ่มหายใจไม่ออกแล้ว ฉินหมิงถึงปล่อยริมฝีปากแดงที่มีเสน่ห์ของเธอไปอย่างไม่เต็มใจ ยุติการจูบอันเร่าร้อนนี้

“คนเลว นี่เป็นจูบแรกของฉัน และมันก็ถูกนายพรากไปแบบนี้...”

หลินหว่านชิงหน้าแดงก่ำ เธอยกกำปั้นสีชมพูขึ้นและทุบหน้าอกของฉินหมิงหลายครั้ง แต่ก็ไม่ได้ออกแรงมากนัก

“จูบแรกเหรอ?”

“ไม่น่าจะใช่มั๊ง!”

“จูบแรกของคุณถูกผมพรากไปนานแล้ว...”

ฉินหมิงมีสีหน้าแปลก ๆ ในหัวอดไม่ได้ที่จะนึกถึงครั้งก่อนที่ตัวเองแอบจูบหลินหว่านชิง

“นายพูดไร้สาระอะไร?”

“นายพรากจูบแรกของฉันไปตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? หรือว่านาย...นายเคยทำมิดีมิร้ายกับฉันมาก่อน...”

สีหน้าของหลินหว่านชิงดูหวาดหวั่นมาก

ไม่ว่าฉินหมิงจะโง่แค่ไหน เขาก็ไม่มีทางยอมรับเรื่องนี้ รีบร้อนพูดไปว่า “คุณลืมไปแล้วเหรอว่าตอนที่เราสองคนพบกันครั้งแรก ผมช่วยผายปอดให้กับคุณ”

“ตอนนั้นจูบแรกของคุณก็เป็นของผมแล้ว!”

ฉินหมิงยิ้มกล่าวอย่างภาคภูมิใจ

ในตอนนั้นเมื่อเขาได้เห็นหลินหว่านชิงครั้งแรก เขาก็ตกตะลึงในความสวยของเธอ ไม่ใช่เรื่องเกินจริงเลยที่จะคิดว่าหลินหว่านชิงเป็นนางฟ้าที่ลงมายังโลกมนุษย์

เขาไม่เคยคิดฝันมาก่อนเลยว่าสักวันหนึ่ง หลินหว่านชิงผู้งดงามราวกับนางฟ้าจะมีโอกาสเป็นของเขา!

“นายภาคภูมิใจอะไร!”

“ดูเหมือนว่านายจะมีเจตนาไม่ดีต่อฉันตั้งแต่แรกแล้ว!”

ใบหน้าที่สวยงามของหลินหว่านชิงแดงก่ำด้วยความเขินอาย เธอตวัดสายตาจ้องฉินหมิงอย่างดุร้าย

ดวงตาที่มีเสน่ห์คู่นี้ที่อ้ำอึ้งและดูเขินอายเกินกว่าจะพูด ทำให้หัวใจของฉินหมิงสั่นไหว เขาทำหน้าด้านแล้วถามเธอไปว่า “หว่านชิง ถ้างั้นสรุปแล้วคุณตกลงที่จะเป็นแฟนของผมไหม”

“ฉันขอคิดดูอีกทีก่อน รอดูการแสดงออกของนายในอนาคต...”