บทที่ 394

ซุนลี่จ้งโกรธมาก เขายกมือขึ้น กะจะตบหน้าหม่าลู่อีกสองสามฉาด

“พ่อครับ หยุดเถอะ...”

ในตอนนี้เอง เสียงแผ่วเบาก็ดังมาจากเตียงผู้ป่วย เรียกสติของซุนลี่จ้งกลับมา

“กวนชง แกตื่นแล้วเหรอ?”

“แก...ตอนนี้แกรู้สึกยังไงบ้าง?”

ซุนลี่จ้งระงับความโกรธในใจของเขาแล้วเดินไปหยุดอยู่ข้างเตียงอย่างรวดเร็ว

“ผม…”

ซุนกวนชงอ้าปาก เขาจำได้ว่าตัวเองถูกฉินหมิงทำให้พิการแล้ว ในใจจึงอดไม่ได้รู้สึกเศร้าและสิ้นหวังอย่างถึงที่สุด

“กวนชง ฉันรู้ว่าตอนนี้แกกำลังเสียใจมาก”

“แกวางใจเถอะ ต่อให้ฉันต้องแลกด้วยทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลซุนของเรา ฉันก็จะสับไอ้เด็กฉินหมิงนั่นเป็นชิ้น ๆ ล้างแค้นให้กับแกอย่างแน่นอน!”

ซุนลี่จ้งตบโต๊ะ พูดพลางกัดฟันกรอด

“พ่อครับ อย่า...”

ซุนกวนชงตกใจมาก ใบหน้าของเขาเขียวคล้ำแล้ว

ถ้าอาการบาดเจ็บของเขาไม่รุนแรงขนาดนี้ เขาคงจะกระโดดลงจากเตียงไปนานแล้ว

“กวนชง แกเป็นอะไรไป?”

สีหน้าของซุนลี่จ้งดูสับสนและประหลาดใจมาก

“พ่อครับ พ่อไม่รู้อะไร แม้ว่าฉินหมิงนั่นจะเป็นเด็กกำพร้า แต่เขาก็สามารถปีนขึ้นไปผูกมิตร กับเฝิงหลุนลูกชายของราชาแดนใต้ ตระกูลซู และตระกูลหลินในเวลาเดียวกันได้..."

“เพื่อปกป้องเขา ทายาทสายตรงของขุมกำลังชั้นนำทั้งสามไม่ลังเลใจเลยที่จะเผชิญหน้ากับลี่หย่งเจี๋ยลูกชายของราชาแดนเหนือและเค่ออั๋งคุณชายใหญ่ของตระกูลเค่อ…”

ใบหน้าของซุนกวนชงเต็มไปด้วยความกลัว เขาเล่าสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างละเอียด

เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ในตอนนั้น เขาก็ยังคงรู้สึกหวาดกลัวอยู่