บทที่ 395

“พ่อครับ หลังจากเหตุการณ์ในครั้งนี้ ผมก็ตาสว่างขึ้นมาก”

“แขนเล็ก ๆ ไม่อาจงัดกับท่อนขาใหญ่ได้ พวกเราหยุดกันแค่นี้เถอะ ผมไม่อยากให้ทั้งตระกูลซุนของเราถูกฝังไปพร้อมกับผม!”

“นอกจากนี้ ฉินหมิงนั่นยังล่วงเกินนายน้อยลี่ลูกชายของราชาแดนเหนือและคุณชายใหญ่ตระกูลเค่อไปแล้ว นายน้อยลี่และคุณชายใหญ่เค่อจะไม่ปล่อยเขาไปง่าย ๆ แน่นอน เราอย่าดึงปัญหามาให้ตัวเองอีกเลย…”

ซุนกวนชงพูดอย่างใจเย็น

ครั้งนี้ หลังจากรอดพ้นจากประตูนรกมาได้ สภาพจิตใจของเขาก็เติบโตขึ้นมาก

แม้ว่าฉินหมิงจะทำลายเขา แต่เขาก็ยังมีชีวิตอยู่

ด้วยอำนาจและความมั่งคั่งของตระกูลซุน แม้ว่าเขาจะไม่สามารถเป็นผู้ชายได้อีกตลอดชีวิต แต่อย่างน้อยเขาก็สามารถอยู่รอดและใช้ชีวิตอย่างรุ่งโรจน์และมั่งคั่งต่อไปได้!

ดังสุภาษิตที่ว่า ตายอย่างปลอดโปร่งไม่สู้หน้าด้านอยู่ต่อไป

เรื่องต่าง ๆ ได้ดำเนินมาถึงจุดนี้แล้ว เขาไม่อยากทำลายชีวิตรุ่งโรจน์ที่เหลือของตัวเองเพราะความโง่เขลาอีก นี่ไม่เป็นผลดีต่อเขาเลย

สำหรับเรื่องแก้แค้น เขารู้ว่าตัวเองไม่สามารถเอาชนะฉินหมิงได้ ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงคาดหวังกับลี่หย่งเจี๋ยและเค่ออั๋งเท่านั้น

เขาเชื่อว่าด้วยสถานะของพวกเขา ลี่หย่งเจี๋ยและเค่ออั๋งจะฆ่าฉินหมิงไม่ช้าก็เร็ว

แค่นี้ก็พอแล้ว!

“แกพูดถูก คุณชายลี่และคุณชายใหญ่เค่อจะไม่ปล่อยเขาไปอย่างแน่นอน!”

ซุนลี่จ้งพยักหน้า เขาชั่งน้ำหนักในใจครั้งแล้วครั้งเล่า และในที่สุดก็ระงับความเกลียดชังที่มีต่อฉินหมิงลงไป

“หม่าลู่ ที่กวนชงพิการในครั้งนี้เป็นเพราะเธอ จากนี้ไปตลอดทั้งชีวิตที่เหลืออยู่ของเขาผูกติดไว้กับเธอแล้ว เธอต้องดูแลเขาให้ดีที่สุด”

“ถ้าเธอกล้าละเลยเขาไม่ยอมปรนนิบัติเขาให้ดี อย่ามาตำหนิว่าฉันไม่เกรงใจกับตระกูลหม่าของเธอ!”

“ฉันไม่มีปัญญาทำอะไรฉินหมิงได้ก็จริงอยู่ แต่กับตระกูลหม่าเล็ก ๆ นั้น การจะบีบให้ตายมันง่ายยิ่งกว่าง่ายเสียอีก!”

ซุนลี่จ้งเตือนอย่างเย็นชา

“พ่อคะ คุณวางใจเถอะ จากนี้ไปฉันจะดูแลกวนชงอย่างดี จะไม่ทิ้งเขาไปไหนแน่นอน”

หม่าลู่มีสีหน้าตื่นตระหนก เธอรีบให้คำสัญญา