บทที่ 41

“เลขาฉินเขามีทักษะการแพทย์นิดหน่อยน่ะ ที่เขามากับพี่ครั้งนี้มาเพื่อตรวจสุขภาพแม่ของเราเลยนะ เผื่อว่าพอจะช่วยอะไรแม่ของเราได้บ้าง”

เฉินถิงถิงอธิบายด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ

“อะไรนะพี่ เขาเป็นหมอเหรอ?”

เฉินฮ่าวประหลาดใจและงงมาก ในเมื่อเขาเป็นเลขานุการแล้วทำไมถึงเป็นหมอไปได้ล่ะ?

“ผมไม่ได้เป็นหมอหรอกครับ”

“แต่ว่า ผมเคยเรียนทักษะทางการแพทย์ของบรรพบุรุษมาน่ะครับ”

ฉินหมิงยิ้ม เขาวางตะกร้าผลไม้ไว้บนตู้ข้างเตียงโรงพยาบาล

“ที่แท้ก็มือสมัครเล่น!”

เฉินฮ่าวขมวดคิ้วและพูดโผงผางออกมา “นี่พี่ ในโรงพยาบาลมีหมอเฉพาะทางเยอะขนาดนี้ยังรักษาแม่เราไม่หาย นี่พี่พามือสมัครเล่นมาจะมีประโยชน์หรือไง?”

“เฉินฮ่าว นายอย่าพูดจาเหลวไหล!”

“เลขาฉินเขามีเจตนาดี ทำไมถึงทำตัวไม่มีมารยาทอย่างนี้ใส่เขา!”

เลขาเฉินตำหนิอย่างไม่พอใจ หลังจากนั้นเธอก็หันไปยิ้มให้ฉินหมิงอย่างขอโทษขอโพย “เลขาฉินคะ น้องชายฉันไม่ค่อยรู้ความปากไม่มีหูรูด คุณอย่าไปสนใจคำของเขาเลยนะคะ”

“ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมเข้าใจอารมณ์ของเขา”

ฉินหมิงพูดพลางยิ้มตอบ

เฉินฮ่าวอยากอ้าปากพูด แต่ก็เพราะมารยาทเขาก็ไม่ได้พูดอะไรอีก

แต่ว่าในใจเขาไม่สบอารมณ์อย่างมาก และเขาระแวงฉินหมิงมากอีกด้วย

เขารู้ดีว่าพี่สาวของตนนั้นโตมาสวยมาก หัวกระไดที่บ้านไม่เคยแห้ง ตอนที่แม่เริ่มป่วยก็มีผู้ชายหลายคนอาศัยข้ออ้างนี้เข้าหาพี่สาวของเขา

เขาสงสัยว่าฉินหมิงใช้ทักษะการแพทย์มาเป็นข้ออ้าง แล้วมีเจตนาไม่ดีต่อพี่สาวของเขาหรือเปล่า

เพราะว่าเฉินฮ่าวเป็นผู้ชายคนเดียวของบ้าน เขาจึงมีหน้าที่ดูแลปกป้องพี่สาวจากผู้ชายที่มีเจตนาไม่ดีทั้งหลาย!