บทที่ 42

“เลขาฉินคะ แม่ฉันเป็นอย่างไรบ้างคะ?”

เฉินถิงถิงถามด้วยสีหน้ากังวล

“อาการค่อนข้างซับซ้อนน่ะครับ ยากที่จะอธิบายให้ฟังสั้น ๆ ได้ในประโยคเดียวน่ะครับ”

“แต่โชคดีที่เป็นเพียงปัญหาเล็ก ๆ น้อยๆ เช่นการอักเสบน่ะครับ ตอนนี้ยังไม่มีอาการร้ายแรงอะไรขอแค่เพียงให้ผมฝังเข็มให้สักครั้งแล้วกินยาจีนสักสองสามวัน อาการก็คงจะหายขาดได้ครับ "

ฉินหมิงยิ้มและพูดปลอบใจ

หลี่ฉินจะได้รับการรักษามาพักหนึ่งแล้ว อาการไขสันหลังที่เสียหายก็ได้ฟื้นตัวขึ้น แต่ภาวะแทรกซ้อนบางอย่างยังคงอยู่

หากตอนนี้รีบรักษาให้ทันอาการภาวะแทรกซ้อนเหล่านี้ก็ไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่อะไร แต่ถ้ายังปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป ผลลัพธ์ที่ตามมาอาจร้ายแรงมาก เบาหน่อยก็เป็นอัมพาตถ้าอาการหนักก็อันตรายถึงชีวิต

“คุณสามารถรักษาให้หายได้เหรอคะ?”

“จริงเหรอคะ? ดีมาก ๆ เลยค่ะ!”

เฉินถิงถิงดีใจมาก

ตอนแรกเธอก็แค่อยากจะลองดู ไม่ได้คาดหวังในทักษะการแพทย์ของฉินหมิงเลย

แต่ที่คาดไม่ถึงว่าฉินหมิงบอกว่าอาการป่วยนี้สามารถรักษาได้

เธอจึงดีใจและก็ตื่นเต้นมาก

“ปัญหาเล็กน้อยอย่างนั้นเหรอ?”

“หมอเฉพาะทางที่โรงพยาบาลก็ยังรักษาแม่พวกเราไม่หาย นี่คุณยังจะมาบอกว่านี่เป็นปัญหาเล็กน้อยอย่างนั้นเหรอ!”

“นี่พี่ พี่ดูไม่ออกจริง ๆ น่ะเหรอ ก็เห็นอยู่ว่าเขากำลังพูดเรื่องไร้สาระ พี่อย่าไปหลงกลเขานะ!”

เฉินฮ่าวดึงแขนพี่สาวของเขาและมองฉินหมิงพร้อมรอยยิ้มหยัน

ตอนนี้เขามั่นใจแล้วว่าที่ฉินหมิงพูดมาคือเรื่องไร้สาระทั้งหมด จุดประสงค์ไม่มีอะไรมากกว่าอยากจะเอาใจพี่สาวของเขา!

“นี่มัน…”

เฉินถิงถิงตั้งตัวได้อย่างรวดเร็วราวกับว่ามีน้ำเย็นถูกเทราดลงบนหัวของเธอ

ก่อนนี้ทางด้านโรงพยาบาลก็เคยบอกเธอแล้วว่าที่แม่เป็นนั่นคืออาการบาดเจ็บที่ไขสันหลัง สิ่งนี้ไม่สอดคล้องกับอาการอักเสบที่ฉินหมิงกล่าวถึงโดยสิ้นเชิง!

ถ้านำสองฝั่งนี้มาเปรียบกัน ฉินหมิงนั้นเป็นหมอสมัครเล่น แน่นอนว่าเธอต้องเชื่อทางโรงพยาบาลมากกว่าอยู่แล้ว!

“เลขาฉินคะ คุณดูผิดไปหรือเปล่าคะ?”

“ตอนนี้แม่ของฉันแค่ลุกขึ้นนั่งก็กินแรงมากแล้ว นี่มันคงไม่ใช่ปัญหาเล็ก ๆ หรอกมั้งคะ?”