บทที่ 43

ห้องผู้ป่วยนี้เป็นห้องผู้ป่วยธรรมดา ด้านในมีเตียงสามเตียง นอกจากหลี่ฉินแล้วก็ยังมีผู้ป่วยอีกสองเตียงที่นอนพักอยู่บนเตียง

“นี่เจ้าหนุ่ม ข้าวน่ะจะกินอะไรก็ได้แต่คำพูดจะพูดจาส่งเดชไม่ได้นะ!”

“หลี่ฉินก็อยู่โรงพยาบาลมาตั้งนาน แม้แต่หมอในโรงพยาบาลหลายคนก็หมดปัญญาจะรักษาแล้ว!”

“เธอยังเด็กขนาดนี้แถมก็ไม่ใช่หมอเฉพาะทาง จะมีความสามารถรักษาให้หายได้อย่างไร!”

“นั่นน่ะสิ! อย่าคิดแค่ว่าตัวเองเรียนทักษะการแพทย์มานิด ๆ หน่อย ๆ ก็ถือว่าเป็นหมอแล้ว ถ้ารักษาคนอื่นแล้วเป็นอะไรไป ใครจะรับผิดชอบไม่ทราบ!”

...

ผู้ป่วยทั้งสองคนต่างส่ายหน้า ใคร ๆ ก็ดูถูกทักษะการแพทย์ของฉินหมิง

เฉินฮ่าวสงสัยอยู่แล้วว่าแรงจูงใจของฉินหมิงนั้นไม่บริสุทธิ์ พอยิ่งได้ฟังผู้ป่วยสองคนพูดขนาดนี้แล้ว เขายิ่งไม่เชื่อในทักษะการแพทย์ของฉินหมิงขึ้นไปอีก!

“นี่พี่ ที่ลุงสองคนพูดมาก็ถูกนะ พวกเราไม่สามารถเอาชีวิตแม่มาล้อเล่นได้นะ!”

“นี่…”

เมื่อกี้เฉินถิงถิงได้เชื่อในตัวฉินหมิงไปแล้ว แต่ตอนนี้เมื่อมีชีวิตของแม่เธอเป็นเดิมพัน เธอจึงอดลังเลใจขึ้นมาไม่ได้

“ในเมื่อคุณไม่เชื่อผมก็ช่างเถอะ”

“แต่ว่าผมจะขอเตือนคุณอีกสักประโยคหนึ่งนะครับ อาการป่วยของคุณป้าหลี่ยังอยู่ในระดับที่รักษาได้ พวกคุณควรจะคิดหาวิธีให้รักษาให้เร็วที่สุดถึงจะได้!”

“ไม่อย่างนั้นหากว่าโรคแทรกซ้อนลุกลามต่อไปจนร่างกายเป็นอัมพาตไปหมด ตอนนั้นก็คงสายเกินไปแล้วนะครับ!”

ฉินหมิงถอนหายใจ ลุกขึ้นอย่างหมดกำลังใจและกำลังจะเตรียมตัวขอลากลับ

แต่เมื่อว่านี่คือชีวิตหนึ่ง เขายังคงให้คำแนะนำที่เกี่ยวข้องก่อนที่จะออกไป

“คุณไม่ต้องมาทำให้พวกเรากลัวไปหน่อยเลย คุณคิดว่าพวกเราจะเชื่อคุณเหรอ?”

เฉินฮ่าวทำท่าทางเยาะเย้ย

“ไม่ พี่เชื่อเลขาฉิน!”