บทที่ 416

หลังจากที่ฉินหมิงเห็นกว่านโม๋ เขาก็ตระหนักได้ทันทีว่าทำไมซูห่าวถึงได้เป็นศัตรูกับเหลิ่ง

จวิ้น

ข้างหลัง

หลินเถิงฮุ่ยนำคนของเขาหลายคนติดตามมาแล้ว เมื่อเห็นฉากที่เหลิ่งจวิ้นและคนของเขาล้อมฉินหมิงและหลินหว่านชิงเอาไว้

“นายท่าน คุณหนูใหญ่ดูเหมือนจะมีปัญหา เราควรยื่นมือเข้าแทรกดีไหมครับ?”

ลูกน้องคนหนึ่งของเขาถามหลินเถิงฮุ่ยเพื่อขอคำแนะนำ

“ไม่จำเป็น!”

“ดูเหมือนว่าเหลิ่งจวิ้นจะมุ่งเป้ามาที่ฉินหมิง เขาไม่น่าจะแตะต้องหว่านชิง”

“อย่างไรก็ตาม เรามาดูสถานการณ์กันก่อน ถ้าเหลิ่งจวิ้นกล้าที่จะทำร้ายหว่านชิงจริง ๆ ก็ยังไม่สายเกินไปที่เราจะออกหน้า”

หลินเถิงฮุ่ยลังเลเล็กน้อยและกล่าว

ตระกูลหลินและตระกูลเหลิ่งนั้นไม่ได้มีความขัดแย้งทางด้านผลประโยชน์กัน ดังนั้นเขาจึงเชื่อว่าเหลิ่งจวิ้นจะฉลาดพอและไม่ทำอะไรที่เป็นการทำร้ายหลินหว่านชิงของเขา

สำหรับฉินหมิง ไอ้หนูที่ไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำคนหนึ่ง ถึงกับกล้าที่จะหมายปองลูกสาวของเขา!

เขาเกลียดชังฉินหมิงจับใจ และหวังว่าเหลิ่งจวิ้นจะช่วยสั่งสอนบทเรียนให้กับฉินหมิงแรง ๆ แล้วเขาจะออกหน้าแทนฉินหมิงได้ยังไง!

แน่นอนว่า ถ้าลูกสาวของเขาได้เห็นกับตาตัวเองว่าฉินหมิงนั้นไร้ประโยชน์และไร้ความสามารถแค่ไหน เธออาจจะตีตัวออกห่างจากฉินหมิงด้วยตัวเอง!

ในเวลานี้ พิธีเปิดของหมิงเหยากรุ๊ปสิ้นสุดลงแล้ว ผู้คนจำนวนมากกำลังทยอยเดินทางกลับ บวกกับมีรถหลายคันมาขัดขวางทัศนียภาพเอาไว้

ฉินหมิง เหลิ่งจวิ้น และคนอื่น ๆ จึงไม่สังเกตเห็นหลินเถิงฮุ่ยที่อยู่ไกล ๆ เลย

“เหลิ่งจวิ้น นายคิดจะทำอะไร?”

หลินหว่านชิงถามด้วยใบหน้าเคร่งขรึม

“หลินหว่านชิง นี่เป็นความขัดแย้งส่วนตัวระหว่างฉันกับไอ้หนูนี่ ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเธอ”

“กรุณาถอยออกไปยืนให้ห่าง ๆ ด้วย ฉันไม่อยากทำร้ายผู้หญิงสวย ๆ อย่างเธอโดยไม่ได้ตั้งใจ!”