บทที่ 426

อย่างไรก็ตาม ปริมาณเม็ดยาหลอมลมปราณชุดแรกที่หลอมโดยหมิงเหยากรุ๊ปนั้นมีจำกัด ท้ายที่สุดแม้แต่คนใหญ่คนโตมากมายก็ยังทำได้เพียงกลับบ้านไปมือเปล่า โอกาสที่จะหลุดมาถึงเขานั้นยิ่งน้อยไปกันใหญ่ ดังนั้นไม่ว่าเขาจะเข้าร่วมหรือไม่จึงไม่มีความหมายเลยแม้แต่น้อย

ส่วนเฝิงหลุน ได้ยินมาว่าครั้งนี้เขาซื้อยาหลอมลมปราณได้เป็นจำนวนมาก จึงกลับบ้านไปพร้อมกับของเต็มไม้เต็มมือ

น่าเสียดายที่เขาไม่ใช่ลูกน้องของราชาแดนใต้

แต่ถึงแม้ราชาแดนใต้จะแจกจ่ายเม็ดยาหลอมลมปราณเหล่านี้ ก็ตกไม่ถึงมือเขาอยู่ดี!

ความหวังเดียวของเขาในตอนนี้ก็คือหมิงเหยากรุ๊ปสามารถหลอมยาหลอมลมปราณชุดที่สองโดยเร็วที่สุด ถึงตอนนั้นเขาอาจจะมีโอกาสซื้อมันได้บ้าง

“วางใจเถอะ ยาส่วนของนายฉันเตรียมไว้ให้เรียบร้อยแล้ว!”

ฉินหมิงพูดด้วยรอยยิ้ม หยิบขวดบรรจุยาหลอมลมปราณออกมาขวดหนึ่งแล้วมอบให้เนี่ยอู๋

“นายน้อยฉิน เป็นไปได้ไหมว่า...นี่คือยาหลอมลมปราณ?”

เนี่ยอู๋เปิดฝาขวดกระเบื้องเคลือบและมองดูยาสีขาวที่อยู่ข้างใน สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ

“ถูกต้อง มียาหลอมลมปราณระดับหนึ่งทั้งหมดหนึ่งร้อยเม็ดในนี้ ฉันเตรียมไว้ให้นายโดยเฉพาะ”

ฉินหมิงยิ้มและพยักหน้า

ในพิธีเปิดของหมิงเหยากรุ๊ป ซูซินเหยาได้มอบยาหลอมลมปราณจำนวนห้าร้อยเม็ดให้แก่เขา

เนี่ยอู๋เป็นลูกน้องของเขา และเรื่องของหลี่เจียฮุ่ยก่อนหน้านี้ก็ต้องขอบคุณเนี่ยอู๋ที่รายงานให้เขาทราบ

ดังนั้นเขาจึงเลือกเก็บยาหลอมลมปราณระดับหนึ่งออกมาหนึ่งร้อยเม็ดเพื่อมอบให้กับเนี่ยอู๋เป็นพิเศษ ส่วนอีกสี่ร้อยเม็ดที่เหลือเขาวางแผนที่จะมอบให้กับตระกูลหลิน

“นี่สำหรับผมเหรอ?”

“จริงเหรอเนี่ย? ผมไม่ได้กำลังฝันอยู่ใช่ไหม!”

เนี่ยอู๋รู้สึกตื่นเต้นมาก มือของเขาสั่นไปหมด

ราคาของยาหลอมลมปราณระดับหนึ่งหนึ่งเม็ดนั้นอยู่ที่สองแสนหยวน ดังนั้นหนึ่งร้อยเม็ดจึงเท่ากับยี่สิบล้านหยวน

ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมานี้ เขาถูกหลัวซื่อฉงข่มหนักมากจึงประสบปัญหาด้านการเงิน เงินยี่สิบล้านหยวนนั้นจึงไม่ใช่จำนวนน้อย ๆ สำหรับเขาเลย!

ที่สำคัญยิ่งกว่านั้นก็คือ ยาหลอมลมปราณระดับหนึ่งนั้นมีจำนวนน้อยมาก ว่ากันว่าในพิธีเปิด ขุมกำลังของตระกูลใหญ่มากมายตีกันหัวแทบแตกเพื่อแย่งชิงยานี้ แต่ก็ล้มเหลว

สำหรับสิ่งที่ล้ำค่าเช่นนี้ ฉินหมิงกลับมอบให้เขาหนึ่งร้อยเม็ดทันทีโดยไม่แม้แต่จะกะพริบตาด้วยซ้ำ