บทที่ 440

เนี่ยอู๋ตกตะลึง ในที่สุดก็อดถามไม่ได้

“ไม่มีอะไร…”

เรื่องเกี่ยวกับความรู้สึก ฉินหมิงไม่มีอะไรจะพูดกับชายฉกรรจ์อย่างเนี่ยอู๋ เขาจึงเทไวน์แล้วดื่มมันในอึกเดียว

“นายน้อยฉิน ปริมาณแอลกอฮอล์ของไวน์นี้ไม่ต่ำเลย แถมยังออกฤทธิ์แรงมาก ถ้าคุณดื่มแบบนี้ต่อไป คุณจะเมาได้ง่าย ๆ เลยนะครับ”

เนี่ยอู๋รีบเตือน

เขาบอกได้เลยว่าฉินหมิงมีบางอย่างอยู่ในใจ แต่ฉินหมิงไม่ต้องการที่จะพูด เขาจึงทำอะไรไม่ได้มากเกี่ยวกับเรื่องนี้

“เมาก็เมาสิ เมาแล้วจะได้ลืมเรื่องทุกข์ทั้งหมด!”

“นี่ไม่ดีเหรอ?”

ฉินหมิงยิ้มอย่างขมขื่นและดื่มต่อ

“ดื่มช้า ๆ หน่อยเถอะครับ...”

“ช่างเถอะ ผมดื่มเป็นเพื่อนคุณก็แล้วกัน!”

เนี่ยอู๋จนปัญญา ดังนั้นเขาจึงหยิบแก้วไวน์ขึ้นมาและเริ่มดื่มกับฉินหมิง

กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง!

ในขณะนี้เอง โทรศัพท์มือถือของฉินหมิงก็ดังขึ้น

ฉินหมิงอารมณ์ไม่ดี เขาไม่รู้ว่าใครโทรมาจึงไม่มีความตั้งใจที่จะรับสาย

“นายน้อยฉิน โทรศัพท์มือถือของคุณดังน่ะ”

เนี่ยอู๋เอ่ยเตือน

“ไม่เป็นไร ไม่ต้องสนใจมัน...”

ฉินหมิงโบกมือแล้วพูด

อย่างไรก็ตาม อีกฝ่ายกลับไม่ยอมแพ้และโทรเข้ามาอีกสามครั้งติด

ฉินหมิงทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เห็นว่าเป็นสายของซูซินเหยา

“ไง ซินเหยา เธอ...โทรหาฉันมีอะไรหรือเปล่า…?”

ฉินหมิงถามด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง

เขาเพิ่งจะดื่มไวน์ไปหลายแก้วติด และตอนนี้แอลกอฮอลล์ก็กำลังออกฤทธิ์ น้ำเสียงของเขาจึงฟังดูมึนเมาเล็กน้อย

“ฉินหมิง ทำไมคุณถึงไม่รับสายของฉันเลย...”