บทที่ 441

แม้ว่าเขาจะดื่มเก่ง แต่หลังจากดื่มไวน์ติดต่อกันจำนวนมาก แก้มของเขาก็แดงก่ำไปแล้ว ดวงตาของเขาพร่ามัว ดูคล้ายจะเมาจวนจะเต็มที่

อย่างไรก็ตาม โชคดีที่เนี่ยอู๋เห็นว่าสถานการณ์ไม่ค่อยดีนัก จึงรีบสั่งลูกน้องเปลี่ยนไวน์จากต่างประเทศเป็นเบียร์ที่มีปริมาณแอลกอฮอล์ต่ำอย่างรวดเร็ว ไม่อย่างนั้นตอนนี้ฉินหมิงคงเมาจนสิ้นสติไปแล้ว!

แกร๊ก!

ในเวลานี้เอง ประตูห้องส่วนตัวก็ถูกผลักเปิดออก ในที่สุดซูซินเหยาก็มาถึง

“คุณหนูซู คุณมาแล้ว”

เนี่ยอู๋ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขารู้ว่าเมื่อสักครู่นี้เป็นซูซินเหยาที่โทรหาฉินหมิง และก็รู้ด้วยว่าฉินหมิงกับตระกูลซูนั้นมีความสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดาต่อกัน เขาจึงรีบปรี่ขึ้นไปทักทายเธอในทันที

ดวงตาที่สวยงามของซูซินเหยาเหลือบมองรอบ ๆ ครั้งหนึ่ง เห็นว่าบนพื้นในห้องรับรองส่วนตัวระเกะระกะ แถมยังมีฉินหมิงที่เมามายนอนอยู่บนโต๊ะ เธอตกตะลึง "เนี่ยอู๋ เกิดอะไรขึ้น? มีอะไรเกิดขึ้นกับฉินหมิงหรือเปล่า?"

“อันที่จริง ผมเองก็ไม่รู้ตื้นลึกหนาบางเหมือนกัน...”

“ผมรู้แค่ว่านายน้อยฉินดูเหมือนจะอารมณ์ไม่ดี หลังจากที่เขามาที่นี่ ก็ชวนผมดื่มด้วยกัน เขากระดกไวน์ไม่หยุดเลย...”

เนี่ยอู๋พูดด้วยสีหน้าบิดเบี้ยว อธิบายสถานการณ์โดยย่อ

“โอเค ฉันเข้าใจแล้ว คุณไปทำธุระของคุณต่อเถอะ”

“ฉินหมิงส่งให้ฉันดูแลต่อก็พอแล้ว ฉันจะไม่ให้เขาดื่มต่ออีก”

ใบหน้าที่สวยงามของซูซินเหยาเปลี่ยนสีไปมาอยู่พักหนึ่ง เธอเดาไม่ออกเลยว่าฉินหมิงไปเจอเรื่องอะไรมากันแน่ ถึงได้สูญเสียความสุขุมแบบนี้

“อืม ตกลงครับ”

เนี่ยอู๋ขานรับคำหนึ่ง จากนั้นก็โบกมือเรียกลูกน้องทั้งหมดออกจากห้องส่วนตัว

ก่อนออกไป เขายังไม่ลืมปิดประตูห้องส่วนตัวเพื่อป้องกันไม่ให้ใครมารบกวนฉินหมิง

หลังจากนั้นไม่นานนัก ในห้องก็เหลือเพียงฉินหมิงและซูซินเหยาแค่สองคน

ซูซินเหยาเดินเข้าไปหาฉินหมิงและนั่งลงห่างจากเขาสองสามก้าว ยกมือขึ้นเขย่าตัวฉินหมิงที่กำลังนอนอยู่บนโต๊ะเบา ๆ แล้วพูดว่า "ฉินหมิงตื่นสิ คุณเป็นอะไรไป?"

“หว่านชิง อย่าทิ้งผมไป…”

ฉินหมิงกึ่งเมากึ่งมีสติ ส่งเสียงพึมพำโดยไม่รู้ตัว จากนั้นก็ยื่นมือแล้วไปทั่ว ก่อนคว้ามือหยกขาวนุ่มของซูซินเหยาไว้อย่างรวดเร็ว