บทที่ 446

นี่มันไม่น่าเหลือเชื่อเลย!

“เราสองคนเลิกกันแล้ว!”

หลินหว่านชิงแสร้งทำเป็นนิ่งเฉย แต่ในใจเธอกลับรู้สึกหนักอึ้ง อึดอัดเล็กน้อย

“เลิกกันแล้วเหรอ?”

“นี่…ทำไมกัน?”

เซี่ยเสี่ยวเตี๋ยตะลึงงัน เธอเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่างแล้วจึงตบโต๊ะเสียงดังและลุกขึ้น พูดด้วยสีหน้าขุ่นเคืองว่า "พี่คะ เขาทำให้พี่เสียใจหรือว่ารังแกพี่ใช่ไหม?"

“พี่วางใจเถอะ ฉันจะไปตามหาเขาแล้วคิดบัญชี ทวงความยุติธรรมให้กับพี่อย่างแน่นอน!”

“เปล่า เรื่องต่าง ๆ ไม่ใช่อย่างที่เธอคิด...”

หลินหว่านชิงกำลังจะพูดต่อแต่ก็หยุดลง

“ถ้างั้นความจริงมันเป็นยังไงล่ะ?”

เซี่ยเสี่ยวเตี๋ยจี้ถาม เธอไม่สามารถคาดเดาได้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างหลินหว่านชิงและฉินหมิง

“ลืมมันไปซะเถอะ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเธอ เธอไม่ต้องเข้ามายุ่งแล้ว”

หลินหว่านชิงถอนหายใจ

เธอรู้ว่าเซี่ยเสี่ยวเตี๋ยมีนิสัยเอาแต่ใจและค่อนข้างแปลกนิดหน่อย ตอนนี้เธอก็สับสนมากพอแล้ว ไม่อยากให้เซี่ยเสี่ยวเตี๋ยทำเรื่องให้มันน่าปวดหัวมากไปกว่านี้อีก

“ไม่ เราจะปล่อยเขาไปไม่ได้เด็ดขาด!”

“ถ้าพี่ไม่บอกฉัน ฉันจะโทรหาฉินหมิงตอนนี้แล้วถามเขาตรง ๆ เลยว่ามันเกิดอะไรขึ้น!”

เซี่ยเสี่ยวเตี๋ยพูดขณะหยิบโทรศัพท์มือถือของเธอออกมา เตรียมจะโทรหาฉินหมิง

“เสี่ยวเตี๋ย เธอช่วยหยุดวุ่นวายจะได้ไหม…?”

หลินหว่านชิงจนปัญญา เธอทนกับคำถามซ้ำ ๆ ของเซี่ยเสี่ยวเตี๋ยไม่ไหวแล้ว ดังนั้นเธอจึงเล่าทุกอย่างให้เซี่ยเสี่ยวเตี๋ยฟัง

หลังจากที่เซี่ยเสี่ยวเตี๋ยฟังจบ เธอก็ตกตะลึงไปอย่างสมบูรณ์

“พี่คะ พี่จะบอกฉันว่าฉินหมิงคือผู้บงการอยู่เบื้องหลังแผนการลักพาตัวพี่เมื่อครั้งก่อนเหรอ?”

“และที่เขาเข้าใกล้พี่ ก็เพราะโลภในอำนาจและทรัพย์สินของตระกูลหลิน เขายังต้องการใช้ตระกูลหลินเพื่อเป็นบันไดปีนไต่ขึ้นไปด้วย?”

เซี่ยเสี่ยวเตี๋ยถามด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ เธอสงสัยว่าตัวเองหูฝาดไปหรือเปล่า

“อืม น่าจะเป็นอย่างนั้น”

หลินหว่านชิงพยักหน้า