บทที่ 447

ในความเป็นจริง ตัวเธอเองก็รู้สึกว่าสิ่งที่เซี่ยเสี่ยวเตี๋ยพูดนั้นมีเหตุผล อย่างไรก็ตามข้อเท็จจริงที่ว่าฉินหมิงฆ่าคนปิดปาก ก็ได้แสดงให้เห็นว่าเขามีบางอย่างปิดบังอยู่

ตราบเท่าที่ฉินหมิงไม่อธิบายเรื่องนี้อย่างกระจ่าง เธอจะไม่มีวันเชื่อใจฉินหมิง!

ท้ายที่สุดแล้ว สิ่งนี้เกี่ยวพันกับการอยู่รอดและกิจการของตระกูลหลินของเธอ เป็นไปไม่ได้ที่เธอจะเอาสิ่งเหล่านี้มาเดิมพัน ตระกูลหลินรวมถึงปู่และพ่อของเธอยิ่งไม่มีทางให้เธอทำแบบนั้น!

“ฉันเองก็ไม่รู้หรอกนะว่าทำไมเขาถึงไม่อธิบายออกมา บางทีเขาอาจมีเหตุผลจำเป็นบางอย่างที่ไม่อาจพูดได้”

เซี่ยเสี่ยวเตี๋ยพูดอย่างไม่ค่อยแน่ใจนัก

“ฉันไม่คิดว่าเขาจะมีความลำบากใจอะไรหรอกนะ!”

“เขาจะต้องมีเจตนาร้ายและเป้าหมายแอบแฝงแน่ ๆ!”

หลินหว่านชิงพูดอย่างเย็นชา

“พี่คะ พี่ช่วยเลิกดันทุรังจะได้ไหม?”

“คนที่อยู่ในกระดานมองเห็นสถานการณ์ได้ไม่ชัด แต่คนนอกมองเห็นชัดเจนที่สุด พี่อยู่กับเขามานานขนาดนี้ พี่ยังบอกไม่ได้อีกเหรอว่าเขาเป็นคนดีหรือคนเลว”

“ทำไมพี่ต้องติดใจกับเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนี้ด้วย”

เซี่ยเสี่ยวเตี๋ยเกลี้ยกล่อมเธออย่างจริงจัง

“นั่นก็ไม่แน่เสมอไปหรอก!”

“วาดเสือวาดหนังยากที่จะวาดกระดูก คนเรารู้หน้าไม่รู้ใจ!”

“ใครจะรู้ล่ะว่าเขาจงใจเล่นละครอยู่หรือเปล่า!”

หลินหว่านชิงพูดอย่างดื้อรั้น

“แต่…”

เซี่ยเสี่ยวเตี๋ยต้องการโน้มน้าวต่อไป แต่ก็ถูกหลินหว่านชิงขัดจังหวะก่อนที่เธอจะทันได้พูดจบ

“เอาล่ะ หยุดพูดได้แล้ว”

“ฉันรู้สึกเหนื่อยนิดหน่อย จะกลับห้องไปพักผ่อนแล้ว”

พูดพลางเธอก็ลุกขึ้นยืนและกลับไปที่ห้องของเธอ ไม่มีอารมณ์ที่จะกินอีกต่อไป

ในห้องนอน

แม้ว่าหลินหว่านชิงจะไม่เห็นด้วยกับมุมมองของเซี่ยเสี่ยวเตี๋ย แต่คำพูดของเซี่ยเสี่ยวเตี๋ยนั้นก็ยังคงทำให้เกิดแรงกระเพื่อมในใจของเธอ

สักพักหนึ่ง เธอนอนกลิ้งไปมาบนเตียง ทำอย่างไรก็นอนไม่หลับ…

เช้าวันรุ่งขึ้น

หลังจากที่หลินหว่านชิงมาถึงบริษัท เธอก็เรียกหานซีและเอ้าเฟิงให้มาพบที่ห้องทำงาน