บทที่ 458

เฝิงรั่วซวงพูดอย่างเย็นชา

ทันทีที่เธอออกคำสั่ง หลิวเหว่ยก็พร้อมที่จะดำเนินการ เขาเรียกคนของเขาหลายคนให้เริ่มขับไล่คนคนนี้ออกไป

“รอเดี๋ยว!”

“นายน้อยฉินเป็นเพื่อนที่ฉันเชิญมา ฉันจะดูว่าใครกล้าดูหมิ่นเขา!”

เฝิงหลุนตวาดด้วยสีหน้าไม่พอใจมาก

“เสี่ยวหลุน นาย…”

ใบหน้าที่สวยงามของเฝิงรั่วซวงเปลี่ยนเป็นเย็นชา แต่ก่อนที่เธอจะได้พูด ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากฝั่งตรงกันข้าม คนกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามา

“ลี่หย่งเจี๋ยมาแล้ว!”

ทันใดนั้นสายตาของทุกคนก็หันไปที่เขา แม้แต่เฝิงรั่วซวงและเฝิงหลุนเองก็อดไม่ได้ที่จะแสดงสีหน้าเคร่งขรึม

ท่าทีของลี่หย่งเจี๋ยยังคงเย่อหยิ่งเช่นเคย เขาเชิดหน้าขึ้นแล้วเดินเข้ามาพร้อมกับกลุ่มผู้ใต้บังคับบัญชาที่รายล้อม เดินมาหยุดอยู่ข้างหน้าไม่ไกลออกไปนัก

“โอ้ ฉันก็นึกว่าใคร นี่ไม่ใช่เฝิงรั่วซวง คุณหนูใหญ่ของตระกูลเฝิงหรอกเหรอ!”

ลี่หย่งเจี๋ยมองเห็นเฝิงรั่วซวงที่แสนโดดเด่นก่อนเป็นคนแรก สายตาของเขาจับจ้องไปที่ใบหน้าที่สวยงามและรูปร่างที่เร่าร้อนของเฝิงรั่วซวงอยู่นานหลายวินาที สายตาอดไม่ได้ที่จะฉายความโลภออกมา

“ลี่หย่งเจี๋ย ตานายกำลังมองไปที่ไหน? เชื่อไหมล่ะว่าฉันจะควักลูกตาของนายออกมาเดี๋ยวนี้แหละ!”

เฝิงรั่วซวงตะคอกด้วยความโกรธ ใบหน้าที่สวยงามของเธอถูกปกคลุมไปด้วยชั้นน้ำค้างแข็ง

“ฮ่าฮ่า…”

“อาศัยเธอ? น่ากลัวว่าเธอยังไม่มีความสามารถมากขนาดนั้น!”

ลี่หย่งเจี๋ยหัวเราะอย่างดุเดือด

กลุ่มผู้ใต้บังคับบัญชาที่อยู่ข้างหลังเขาเอง ก็จงใจร่วมมือกับเขาระเบิดเสียงหัวเราะดังลั่น

“ลี่หย่งเจี๋ย นายอย่าได้โอหังมากเกินไปนัก!”

“วันนี้นายน้อยฉินอยู่ที่นี่ด้วย เราจะชนะการแข่งขันครั้งนี้อย่างแน่นอน!”

เฝิงหลุนพูดและแค่นเสียงเหอะอย่างเย็นชา

“ฉินหมิง เป็นแก!”

เวลานี้เองลี่หย่งเจี๋ยถึงเพิ่งสังเกตเห็นฉินหมิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เฝิงหลุน ใบหน้าของเขามืดครึ้มลงในทันใด จากนั้นเสียงหัวเราะอันภาคภูมิใจของเขาก็หยุดลง

ศัตรูพบหน้ามักจะดวงตาแดงก่ำ