บทที่ 46

เฉินฮ่าวไม่ลังเลสักนิด เขาคุกเข่าดังตุ้บลงตรงหน้าฉินหมิงพลางยกมือขึ้นตบหน้าตัวเองแรง ๆ สองที

"เลขาฉิน เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่นี้เป็นความผิดของผมเอง คุณช่วยแม่ของผมด้วยเจตนาดี แต่ผมกลับทำกับคุณแบบนี้.......”

"ผมมันไม่เอาไหน..."

เฉินฮ่าวรู้สึกผิดเอามาก ๆ และเอาแต่โทษตัวเอง

"ช่างมันเถอะ ก็แค่เรื่องเข้าใจผิดเท่านั้นเอง วันหน้าผมหวังว่าคุณจะไม่ทำอะไรวู่วามแบบนั้นอีก..."

ฉินหมิงรู้ว่าเฉินฮ่าวไม่ได้ตั้งใจเดินมาชนเขาและเขาก็ไม่ได้ใจแคบขนาดนั้น ฉะนั้นเขาจึงยื่นมือออกไปช่วยประคองให้เฉินฮ่าวลุกขึ้น

เถียนปั๋วไม่คาดคิดเลยว่าเรื่องราวจะกลับตาลปัตร เขาจึงมีสีหน้าเหยเกพลางแค่นเสียงเย็นชา "ถิงถิง เธอไม่ต้องขอบคุณหมอนี่หรอก!"

"ช่วงนี้หลังจากรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลของพวกเรา อาการของป้าหลี่ก็เกือบจะหายดีแล้ว มันก็แค่บังเอิญเท่านั้นแหละ!"

"พี่ใหญ่เถียน พี่พูดผิดถนัดเลยล่ะ!"

"พวกเราต่างก็เห็นว่าก่อนหน้านี้อาการแม่ของฉันไม่ดีขึ้นเลย กระทั่งจะลุกขึ้นจากเตียงก็เป็นเรื่องยากแล้ว เลขาฉินฝังเข็มรักษาโรคให้ท่าน นี่จะเป็นเรื่องบังเอิญไปได้ยังไงกัน!"

เฉินถิงถิงเอ่ยขึ้นด้วยความทุกข์ใจอยู่บ้าง

"เรื่องนั้น!"

"เห็นอยู่ชัด ๆ ว่าเลขาฉินต้องมีเอี่ยวกับโรงพยาบาล!"

"ฉันไม่ผิดสักหน่อย!"

...

ผู้ป่วยอีกสองคนในแผนกมีสีหน้าดูแคลน พวกเขาไม่ใช่คนโง่เขลา แน่นอนว่าย่อมรู้ว่าเถียนปั๋วกำลังหาข้ออ้าง!

"ต่อให้เด็กคนนี้มีฝีมือแล้วยังไงเล่า?"

"ป้าหลี่อ่อนแอมาก เธออาเจียนเป็นเลือดมากมายขนาดนั้นติดต่อกันโดยไม่ทราบสาเหตุ บางทีเธออาจจะแค่รักษาตามอาการ แต่ไม่ได้รักษาที่ต้นตอจึงทำให้หลงเหลือโรคบางอย่างตามมา!"

เถียนปั๋วไม่เชื่อหรอก

"เรื่องนี้......"

พี่น้องเฉินถิงถิงกับเฉินฮ่าวถึงกับพูดไม่ออก พวกเขาอดไม่ได้ที่จะมองมาทางฉินหมิง เพราะเป็นห่วงว่าร่างกายแม่ของพวกเขาจะหลงเหลือโรคใด ๆ ตามมาจริง ๆ