บทที่ 469

“ว่าไงนะ?”

“คุกเข่าขอโทษ?”

ลี่หย่งเจี๋ยสีหน้าเปลี่ยนไปในทันที

ถึงแม้ว่าเงื่อนไขที่ฉินหมิงเสนอมานั้นจะไม่ยาก แต่อย่างไรเขาก็เป็นคุณชายที่อยู่ในอันดับต้น ๆ ของเมืองเจียงเฉิง มีหน้ามีตาและก็รักศักดิ์ศรี ถ้าเกิดเขาต้องคุกเข่าขอโทษเฝิงรั่วซวงจริง ๆ ไม่เพียงแต่ตัวเองเท่านั้นที่จะขายหน้า แม้แต่พ่อของเขาราชาแดนเหนือก็จะต้องอับอายไปด้วย!

“ไอ้จอมลวงโลกนี่ กำลังเล่นลูกไม้อะไรของเขาอยู่...”

เฝิงรั่วซวงนิ่งงันไป เธอไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าเงื่อนไขที่ฉินหมิงเสนอจะเกี่ยวข้องกับตัวเอง

ฉินหมิงถึงกับอยากให้ลี่หย่งเจี๋ยขอโทษเธอ!

เมื่อสักครู่นี้คำพูดหลายคำของลี่หย่งเจี๋ยนั้นหมิ่นเกียรติของเธอมาก

เธอรู้สึกคับแค้นใจอยู่ในใจไม่น้อย อนิจจาตัวเองไม่มีกำลัง

เธอไม่สามารถลบล้างความอายให้กับตัวเองได้

แต่ตอนนี้ ผู้ชายที่เธอไม่เคยมีสีหน้าดี ๆ ให้กับเขาเลยตั้งแต่ต้นจนจบอย่างฉินหมิง กลับไม่ถือสาเธอ ตรงกันข้ามเขาจดจำคำพูดที่ดูถูกเธอเอาไว้ กระทั่งเป็นฝ่ายริเริ่มที่จะเรียกร้องความยุติธรรมให้กับเธอก่อน!

ชั่วขณะหนึ่ง กระแสที่อุ่นวาบเหมือนกับสายน้ำก็ไหลเข้ามาในหัวใจของเธอ แตะสัมผัสกับจุดที่นุ่มนวลและอ่อนไหวที่สุด

อย่างไรก็ตาม เธอได้สติกลับมาอย่างรวดเร็ว ฉินหมิงเป็นเพียงคนหลอกลวง

เธอไม่คิดว่าฉินหมิงจะมีความสามารถเรียกร้องความยุติธรรมให้กับเธอได้!

บางทีฉินหมิงคงจงใจหยิบยกเรื่องนี้ขึ้นมาเพื่อที่จะเอาชนะใจเธอ ทำให้การป้องกันในใจของเธอลดลง

วิธีการนี้ต้องยอมรับว่าฉลาดมากจริง ๆ มิน่าล่ะน้องชายของเธอถึงได้ถูกปั่นหัวแบบนั้น!

คิดได้แบบนี้ ใบหน้าที่สวยงามของเฝิงรั่วซวงก็ถูกปกคลุมด้วยชั้นน้ำแข็ง สายตาที่เธอมองไปที่ฉินหมิงมีเพียงความขยะแขยงและรังเกียจ!

อันที่จริงฉินหมิงทำแบบนี้ก็เพราะอยากช่วยเหลือเธอเท่านั้น

เขาคงไม่มีวันคิดถึงว่าความมีน้ำใจของตัวเองจะถูกเฝิงรั่วซวงเข้าใจผิด แถมยังถูกมองด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยามด้วย

อย่างไรก็ตาม ต่อให้เขารู้มันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร เขากับเฝิงรั่วซวงไม่ได้สนิทกัน แถมยังไม่เคยมีปฏิสัมพันธ์ใด ๆ ต่อกัน

ไม่ว่าเฝิงรั่วซวงจะคิดยังไงกับเขา เขาก็ไม่สนใจด้วยซ้ำ!

“ลี่หย่งเจี๋ย ทำไม นายกลัวเหรอ?”

ฉินหมิงใช้วิธียั่วยุ

“กลัวเหรอ? ฉันไม่มีทางแพ้ มีอะไรให้ต้องกลัว!”

“ได้ ฉันตกลงยอมรับเงื่อนไขของแก!”