บทที่ 471

ถ้าเธอไม่ได้เห็นฉากนี้กับตา เธอคงไม่มีวันเชื่อว่าเรื่องนี้จะเกิดขึ้นจริง!

พวกหลิวเหว่ยและคนอื่น ๆ เองก็เป็นเหมือนกัน แต่ละคนมีสีหน้าตกตะลึง

คลื่นพายุในใจซัดโหมกระหน่ำ เนิ่นนานก็ไม่อาจสงบใจลงได้

“พี่ครับ ผมบอกพี่ไปก่อนหน้านี้แล้วไงว่านายน้อยฉินไม่ใช่จอมลวงโลก เขาแข็งแกร่งมากจริง ๆ..."

“เป็นไงล่ะ ตอนนี้พี่เชื่อที่ผมพูดแล้วใช่ไหม?”

เฝิงหลุนมีสีหน้าภาคภูมิใจมาก

“อืม ดูเหมือนว่าก่อนหน้านี้ฉันจะเข้าใจเขาผิดไปจริง ๆ...”

เฝิงรั่วซวงใบหน้าแดงก่ำ ครั้งนี้เธอไม่ปฏิเสธแล้ว

ฉินหมิงสามารถล้มลี่หย่งเจี๋ยได้ในกระบวนท่าเดียว

ดังนั้นระดับการบ่มเพาะของเขาแม้จะยังไม่ถึงระดับปรมาจารย์ แต่ก็อยู่อีกไม่ไกลแล้ว

ด้วยความแข็งแกร่งระดับนี้

ในหมู่คนรุ่นเยาว์ของเมืองเจียงเฉิงจะบอกว่าเขาเป็นอันดับที่หนึ่งก็ไม่ถือว่าเกินไปเลย เขาโดดเด่นกว่าเค่ออั๋ง ซูห่าว และเหลิ่งจวิ้นอย่างแท้จริง!

แล้วแบบนี้เขาจะเป็นจอมลวงโลกได้ยังไง!

บนเวทีประลอง

ฉินหมิงมองลงไปที่ลี่หย่งเจี๋ยจากจุดที่สูงกว่า พูดกับเขาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า “ลี่หย่งเจี๋ย นายแพ้แล้ว!"

“แก...แกโกง!”

ดวงตาทั้งสองข้างของลี่หย่งเจี๋ยลุกเป็นไฟ

เขากุมหน้าอกของตัวเองแล้วลุกขึ้นจากพื้นด้วยสภาพสะบักสะบอมมาก

เนื่องจากคนอื่น ๆ อยู่ไกลเกินไป

ไม่สามารถตรวจจับความผันผวนของพลังปราณแท้จริงในร่างกายของฉินหมิงได้ แต่เขาสัมผัสมันได้อย่างชัดเจนมาก ในการชกครั้งสุดท้ายของฉินหมิง ระดับพลังที่แผ่ออกมาจากหมัดของเขานั้นอยู่เพียงแค่ขั้นสูงระดับมานะสร้างเท่านั้น!

ด้วยความแข็งแกร่งขั้นสูงสุดระดับสวรรค์ประทานของเขา เพียงแค่หนึ่งฝ่ามือก็สามารถฆ่าขั้นสูงระดับมานะสร้างหลายคนได้อย่างง่ายดาย!

แต่ฉินหมิงไม่เพียงแต่รับหมัดเต็มแรงของเขาได้เท่านั้น เขายังโจมตีกลับและทำให้เขาได้รับบาดเจ็บด้วยการเคลื่อนไหวเพียงครั้งเดียวได้ด้วย!

นี่มันเหลือเชื่อมากเกินไปแล้ว!

เขาคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้

จากนั้นก็คิดว่ามีเพียงความเป็นไปได้เดียวเท่านั้นนั่นก็คือฉินหมิงใช้ลูกไม้สกปรก!

“ยอมรับความพ่ายแพ้สิ!”

“ทำไม นายแพ้ไม่เป็นเหรอ!”

ฉินหมิงเยาะเย้ย