บทที่ 49

หลี่ฉินแม่ลูกเองก็รู้สึกสับสนเช่นกัน ลูกมองแม่และแม่มองลูก แต่พวกเธอก็ไม่เข้าใจว่าฉินหมิงมีความคิดหรือจุดประสงค์อะไรซ่อนอยู่กันแน่

"เจ้าสุนัขจอมดูถูกคน!"

"ก็แค่เงินหลายหมื่นหยวน แกไม่เห็นหรือไงว่าฉันเอาเงินออกมาไม่ได้น่ะ!"

ฉินหมิงมองเถียนปั๋วด้วยสายตาเย็นชา บัตรเครดิตที่คุณหลินมอบให้เขามีเงินอยู่ในนั้นถึงสิบล้านหยวน เขาไม่คิดว่าคุณหลินจะโกหกเขาหรอก

"ปากแข็งนักนะแก!"

"เห็นกันอยู่ชัด ๆ ไม่ใช่หรือไงว่า แกหยิบบัตรสมาชิกร้านตัดผมออกมาวางเอาไว้ตรงนี้!"

สีหน้าของเถียนปั๋วเต็มไปด้วยแววดูแคลน ขณะที่เขาหยิบบัตรเครดิตขึ้นมาและกำลังจะปาใส่หน้าของฉินหมิง

"ช้าก่อน!"

ผู้อำนวยการหูรีบขวางเถียนปั๋วเอาไว้ จากนั้นเขาก็หยิบบัตรเครดิตขึ้นมาดูให้ถี่ถ้วนแล้วก็ให้รู้สึกประหลาดใจ

ด้วยความรอบรู้อันกว้างขวางของเขานั้น ก็ทำให้เขารู้ว่าได้ทันทีว่านี่คือบัตรเครดิตวงเงินขั้นสูงสุดของธนาคารเจียงตู!

ธนาคารเจียงตูเป็นธนาคารเอกชนขนาดใหญ่ที่สุดในเมืองเจียงเฉิน ได้ผนึกกำลังกับธนาคารของรัฐเพื่อร่วมกันจัดให้มีบริการพิเศษแก่กลุ่มลูกค้าที่มีสินทรัพย์สูง

ธนาคารของรัฐมีข้อจำกัดด้านการโอนเงินและธุรกรรมออนไลน์เป็นจำนวนมากซึ่งก่อให้เกิดความยุ่งยากแก่ผู้มีอันจะกิน

แต่ธนาคารเจียงตูกลับไม่มีข้อจำกัดในเรื่องนี้ เพราะมีความเชี่ยวชาญในการให้บริการเหล่าคนดังและผู้มีอันจะกิน หลักเกณฑ์การดำเนินการอย่างน้อย ๆ จะอยู่ที่ร้อยล้านหยวน!

บรรดาตระกูลน้อยใหญ่ ผู้มีอันจะกินและผู้มีอิทธิพลทั้งหลายในเมืองเจียงเฉินต่างใช้บัตรเครดิตจากธนาคารเจียงตูกันทั้งนั้น

นอกเหนือไปจากนั้น บัตรเครดิตของธนาคารเจียงตูก็ยังแบ่งออกเป็นสี่ระดับขั้น โดยระดับขั้นสูงสุดคือบัตรเครดิตวงเงินขั้นสูงสุด!

ผู้อำนวยการหูรู้ดีว่าการที่ฉินหมิงมีบัตรเครดิตวงเงินขั้นสูงสุดอาจจะเกี่ยวเนื่องกับอำนาจของตระกูลใหญ่ก็เป็นได้ เขาน่าจะเป็นทายาทสายตรงหรือไม่ก็แขกผู้ทรงเกียรติของตระกูลใหญ่บางตระกูล

นี่คือสัญลักษณ์ของสถานะและพลังอำนาจ!

"ผู้อำนวยการหู มีอะไรงั้นเหรอครับ?"

"มันก็แค่บัตรสมาชิกร้านตัดผมเท่านั้น คุณจะคุยกับไอ้เด็กจน ๆ คนนี้ไปทำไมกัน?"

เถียนปั๋วยิ้มเหยียดหยัน

"อวดดีนักนะ!"

"แกกล้าล่วงเกินคนชั้นสูง อยากตายหรือไง?"

"แกเชิญรนหาที่ตายไปคนเดียวเถอะ แต่อย่าลากฉันเข้าไปเกี่ยวข้องด้วย!"

ผู้อำนวยการหูโกรธมากเสียจนตบหน้าเถียนปั๋วแรง ๆ ไปฉาดหนึ่ง