บทที่ 490

เฝิงเจิ้นมีสีหน้าตกตะลึงและสับสน เขาเดาไม่ถูกว่าที่ฉินหมิงอยากจะทำการรักษาให้เป็นเพราะความขุ่นเคืองหรือเพราะว่าทำไม่ได้จริง ๆ !

“เมื่อก่อนคือเมื่อก่อน ตอนนี้คือตอนนี้!”

“พูดตามตรง หากให้ผมรักษาคุณผู้หญิงตั้งแต่แรก ผมคงมั่นใจมากกว่าเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ว่าจะรักษาเธอได้”

“แต่ตอนนี้ ยานั่นได้กระตุ้นพลังงานทางกายภาพของเธอและทำให้อาการแย่ลง ความหนาวเย็นที่อัดแน่นอยู่ในร่างกายได้ลามไปยังหัวใจแล้ว จนแม้แต่สิบเปอร์เซนต์ผมก็ยังไม่มั่นใจ…”

ฉินหมิงส่ายหัวด้วยความเสียใจ

“เป็นอย่างนี้ได้ยังไง…”

“ความผิดของผมเอง ผมดึงดันจนทำให้หลานจือต้องตกอยู่ในสภาพนี้ เป็นผมเองที่ทำร้ายเธอ!”

ใบหน้าของเฝิงเจิ้นซีดลง อยากจะตีตัวเองสักหลาย ๆ ที และเขารู้สึกเสียใจเกินจะบรรยาย

น่าเสียดายที่โลกนี้ไม่มียาแก้เสียใจขาย ไม่ว่าเขาจะเสียใจกี่ครั้ง มันก็ไม่ช่วยบรรเทาอาการเหล่านั้นได้!

“คุณชายฉิน คุณบอกแค่ว่าแม้แต่สิบเปอร์เซ็นต์ก็ยังไม่มั่นใจ แต่คุณไม่ได้บอกว่าไม่มีทางรักษานี่”

“พอมีวิธีไหนที่จะรักษาแม่ของผมได้บ้าง?”

เฝิงหลุนถามอย่างร้อนใจ

“ก็พอมีอยู่ทางหนึ่ง แต่โอกาสสำเร็จยังต่ำเกินไป…”

ฉินหมิงกำลังจะพูดแต่ก็หยุดชะงัก

เมื่อได้ยินสิ่งที่ฉินหมิงพูด เฝิงเจิ้นที่หมดหวังแล้ว แต่ความหวังอันริบหรี่นั้นก็เปล่งประกายในดวงตาของเขาอีกครั้ง “คุณฉิน ในเมื่อคุณมีวิธี ผมก็อยากให้คุณลองดู ไม่ว่ามันจะสำเร็จหรือไม่พวกเราก็จะรู้สึกขอบคุณเป็นอย่างมาก!”

“ใช่ครับ!”

“คุณชายฉิน โปรดลองดูเถอะ บางทีอาจจะโชคดีทำสำเร็จก็ได้”

เฝิงหลุนร้องขออย่างรวดเร็ว

“ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากลอง แต่แค่ว่าราคาที่ต้องจ่ายในการลองครั้งนี้มันสูงเกินไป!”

“สภาพร่างกายของคุณผู้หญิงนั้นพิเศษมาก หากล้มเหลว มันจะส่งผลย้อนกลับมาที่ผมได้อย่างง่ายดายและทำลายรากฐานพลังยุทธ์ของผม”