บทที่ 489

ฉินหมิงไม่ได้ปฏิเสธน้ำใจของเฝิงหลุน เขายืนรอที่เดิมอยู่ครู่หนึ่ง ในไม่ช้าก็เห็นเฝิงหลุนขับรถสปอร์ตเปิดประทุนระดับไฮเอนด์สีขาวมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา

“คุณชายฉิน ขึ้นรถมาเลยครับ”

เฝิงหลุนยิ้มทักทาย

ฉินหมิงเปิดประตูข้างคนขับและกำลังจะขึ้นรถ

“เดี๋ยว!”

"คุณฉินอย่าเพิ่งไป!"

ขณะนั้นก็มีเสียงร้องอย่างวิตกกังวลดังออกมา เฝิงเจิ้นใช้พละกำลังทั้งหมดเพื่อกระตุ้นพลังปราณที่แท้จริงไล่ตามมาจากด้านหลังราวกับสายฟ้า

เขาเร็วมากราวกับทิ้งภาพติดตาไว้ เขาก้าวไปไม่กี่ก้าวจนมาปรากฏตัวต่อหน้าฉินหมิงในพริบตา

“คุณเฝิง ไม่ทราบว่ามีเรื่องอะไรเหรอ?”

ฉินหมิงขมวดคิ้วพลางพูดเสียงเย็นชา

แม้เขาจะไม่ได้อยากจะโต้เถียงกับเฝิงเจิ้น แต่ทัศนคติของอีกฝ่ายในตอนนี้แย่มาก และเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะมองฝ่ายนั้นในแง่ดี

“ผม…”

เฝิงเจิ้นอ้าปากค้าง ดูเก้ ๆ กัง ๆ ไม่รู้จะพูดอะไร

เมื่อครู่เขาเข้าใจฉินหมิงผิด แถมยังไล่ฉินหมิงออกมาเป็นการตอบแทนเสียอย่างนั้น

เขารู้ว่าตัวเองผิดจึงอยากจะขอโทษฉินหมิง แต่ด้วยความที่เขาเป็นถึงราชาแดนใต้และเคยชินกับการทำตัวสูงส่ง

การที่จะให้เขาก้มหัวขอโทษคนที่อาวุโสน้อยกว่าอย่างฉินหมิง นั่นคงจะทำให้เขารู้สึกขายเล็กน้อย

“พ่อจะทำอะไรกับฉินหมิงอีก?”

หัวใจของเฝิงหลุนเต้นรัว เขากระโดดลงจากรถอย่างเร่งรีบ จากนั้นก็มายืนบังฉินหมิงเพื่อป้องกันไม่ให้พ่อของเขาใช้กำลังกับฉินหมิงอีกครั้ง

“ไม่ใช่”

“ฉัน...ฉันมาเพื่อขอโทษเขา...”

เฝิงเจิ้นสูดหายใจลึก ขณะเดียวกันก็นึกอยู่เสมอว่าอาการของภรรยาของเขาตกอยู่ในอันตรายร้ายแรง เขาไม่สนใจศักดิ์ศรีของตัวเองพลางขอโทษฉินหมิงอย่างจริงใจ

“ขอโทษ?”

“นี่ผมได้ยินผิดไปหรือเปล่า?”

เฝิงหลุนตกใจมากจนอ้าปากค้าง