บทที่ 527

“คุณไม่เพียงแต่รักษาอาการบาดเจ็บที่ซ่อนอยู่ของผมเท่านั้น ยังช่วยให้ผมทะลวงไปสู่ระดับปรมาจารย์ด้วย!"

“ผมจะจำความมีน้ำใจอันยิ่งใหญ่นี้ของคุณไว้ในใจไม่มีวันลืมอย่างแน่นอน!"

พูดถึงตรงนี้ เจิ้งอวี่ก็จ้องไปที่ลูกน้องทั้งสองคนของตัวเองแล้วตวาดด้วยความโกรธ “เมื่อสักครู่นี้คุณฉินพยายามช่วยฉันแต่พวกแกสองคนกลับดูหมิ่นเขา ยังไม่รีบมาคุกเข่าขอโทษ ร้องขอการให้อภัยจากเขาอีก!"

"ครับ"

ลูกน้องทั้งสองคนไม่กล้าที่จะละเลย จึงคุกเข่าลงเสียงดังปึก

“คุณฉิน เมื่อสักครู่นี้เป็นเพียงความผิดของพวกเราสองคนเอง คุณเป็นผู้ยิ่งใหญ่มีเมตตา ได้โปรดอย่าถือสาและให้อภัยพวกเราสองคนด้วย”

ชายทั้งสองคนขอโทษอย่างจริงใจ ในใจไม่เพียงแต่ไม่มีความขุ่นเคืองใจเท่านั้น ตรงกันข้าม พวกเขายังชื่นชมทักษะทางการแพทย์ที่ยอดเยี่ยมของฉินหมิงมาก!

“พวกคุณลุกขึ้นเร็ว!”

“แค่เรื่องเล็กน้อย พวกคุณไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้"

ฉินหมิงช่วยประคองเจิ้งอวี่และคนอื่น ๆ ให้ยืนขึ้นอย่างรวดเร็ว

“นายน้อยฉิน สรุปก็คือขอบคุณมากสำหรับเรื่องในวันนี้!"

“นี่คือยาที่ผมสัญญาไว้ก่อนหน้านี้ โปรดรับมันไปด้วย"

เจิ้งอวี่หยิบยาออกมาแล้วมอบให้ฉินหมิงด้วยมือทั้งสองข้าง

"ขอบคุณครับ ถ้างั้นผมก็ไม่เกรงใจแล้ว"

ฉินหมิงไม่ได้ปฏิเสธเจตนาดีของเจิ้งอวี่และยอมรับวัตถุดิบยามา

ท้ายที่สุดแล้ว จุดประสงค์ของการมาที่เมืองหลัวไห่ในครั้งนี้ก็เพื่อโสมป่านี้ ตอนนี้วัตถุดิบยาอยู่ในมือแล้ว หัวใจที่ค้างเติ่งอยู่ของเขาก็วางลงได้ในที่สุด

“นอกจากนี้ เพราะผมไม่สามารถตอบแทนบุญคุณอันยิ่งใหญ่ของคุณได้ ถ้าคุณต้องการให้ผมช่วยเหลือในอนาคต ไม่ว่าจะเรื่องอะไร ขอแค่คุณพูดมา ต่อให้ต้องฝ่าภูเขาดาบหรือทะเลเพลิงผมก็จะทำโดยไม่ลังเลแน่นอน!”

เจิ้งอวี่กล่าวด้วยความขอบคุณอย่างยิ่ง

“นายน้อยเจิ้ง คุณพูดหนักเกินไปแล้ว คุณมอบวัตถุดิบยาให้ผมแล้ว แค่นี้ก็เพียงพอแล้วครับ”

“อีกอย่าง การที่ครั้งนี้คุณสามารถทะลวงด่านบ่มเพาะไปยังขั้นต่อไปได้ ล้วนพึ่งพาโชคของคุณเอง ผมไม่กล้ารับความดีความชอบหรอก”

ฉินหมิงพูดด้วยรอยยิ้ม

“ไม่ครับ ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณยาหลอมลมปราณที่คุณมอบให้กับผม ผมดูดซับพลังงานบริสุทธิ์ของยาหลอมลมปราณ ถึงมีโชคทะลวงด่านไปสู่ระดับปรมาจารย์ได้สำเร็จ!”