บทที่ 554

ขอเพียงแค่เค่อรุ่ยได้ใช้ยาปราณแท้หนึ่งเม็ด เมื่อเธอทะลวงเข้าสู่ระดับปรมาจารย์ พิจารณาจากอายุของเธอบวกกับพรสวรรค์ด้านวรยุทธที่น่ากลัว ความสำเร็จในอนาคตของเธอมีแต่จะไร้ขีดจำกัด!

สิ่งเดียวที่น่าเสียใจก็คือ เค่อรุ่ยเป็นเด็กผู้หญิงและถูกกำหนดแล้วว่าไม่อาจขึ้นมารับช่วงต่อกิจการของตระกูลเค่อได้ ไม่อย่างนั้นในบรรดาคนรุ่นเยาว์ทั้งหมดที่โดดเด่นของเมืองเจียงเฉิง อาทิเช่นเค่ออั๋ง ซูห่าว และเหลิ่งจวิ้น น่ากลัวว่าคงไม่คู่ควรแม้แต่จะถือรองเท้าให้เธอ!

“ก็แค่ยาปราณแท้หนึ่งเม็ด เป็นเพียงสิ่งของผิวเผิน ไม่นับว่าเป็นอะไร!”

“แกควรจะมองผ่านวัตถุไปให้เห็นถึงแก่นแท้ เบื้องหลังยาปราณแท้ สิ่งที่มีค่าที่สุดก็คือปรมาจารย์นักปรุงยาท่านนั้น!”

นายท่านเค่อพูดอย่างใจเย็น

“คุณปู่ ความหมายของปู่ก็คือ?”

เค่ออั๋งสับสนเล็กน้อย

นายท่านเค่อไม่ได้ตอบเขาในทันที แต่ยืนขึ้นและเดินไปที่หน้าต่าง มองดูต้นไม้สีเขียวชอุ่มหลายต้นในสวน จากนั้นชี้ไปที่ต้นไม้ต้นหนึ่งแล้วพูดว่า "อั๋งเอ๋อร์ ดูต้นไม้ใหญ่นี้ให้ดี ยาปราณแท้ก็เหมือนกับผลบนต้นไม้ใหญ่นี้ ต่อให้มีค่ามาก ทว่าจะมีมูลค่าสักเท่าไรกันเชียว?”

“อันที่จริงสิ่งที่มีมูลค่าจริง ๆ ไม่ใช่ผลของมัน แต่เป็นต้นไม้ที่สร้างเงิน หรือไม่ก็คนที่ปลูกต้นไม้!”

“ถ้าตระกูลเค่อสามารถดึงตัวประธานหมิงเหยากรุ๊ปซึ่งเป็นปรมาจารย์นักปรุงยาที่อยู่เบื้องหลังตระกูลซูมาได้ ไม่ว่าจะเป็นยาหลอมลมปราณหรือยาปราณแท้ พวกเราตระกูลเค่อยังต้องกลัวว่าจะไม่มีใช้อีกเหรอ?”

“มูลค่าของสิ่งนี้สูงกว่ายาปราณแท้เป็นร้อยหรือพันเท่า!”

ตอนนี้เองเค่ออั๋งก็เข้าใจแล้ว "คุณปู่ ผมเข้าใจแล้วครับ!"

“แต่... ปรมาจารย์นักปรุงยาท่านนั้นได้ตกลงร่วมมือกับตระกูลซูไปแล้ว แถมทั้งสองฝ่ายยังได้ร่วมก่อตั้งหมิงเหยากรุ๊ป ถ้าเราต้องการดึงตัวเขามา เกรงว่าคงยากมาก!”

เค่ออั๋งพูดอย่างวิตกกังวล

“ฉันรู้อยู่แล้วว่ามันยากมาก!”

“อย่างไรก็ตาม ไม่มีใครในโลกนี้ที่สมบูรณ์แบบ ตราบเท่าที่อีกฝ่ายยังเป็นมนุษย์เขาก็มีจุดอ่อน”