บทที่ 59

เสียงปรบมืออันแสนอบอุ่นดังขึ้นคำรบหนึ่ง จากนั้นทุกคนที่ชมดูเหตุการณ์ต่างปรบมือให้ฉินหมิงโดยอัตโนมัติ

พวกเขาไม่เพียงแค่รู้สึกตื่นตกใจกับฝีมือการรักษาอันล้ำเลิศของฉินหมิงเท่านั้น แต่ยังเกิดความรู้สึกประทับใจล้ำลึกต่อจิตวิญญาณในการช่วยชีวิตคนอย่างสุดกำลังของฉินหมิง

"คุณทำได้เยี่ยมไปเลย..."

ฉินหมิงยิ้มเก้อเขิน เขาไม่คาดคิดว่าจะได้รับคำชื่นชมยกย่องจากทุกคนมากขนาดนั้น

"น้องชายคนนี้หมดเรี่ยวหมดแรงแล้ว มีใครเอาน้ำมาบ้างไหม?"

คุณโจวเอ่ยขอร้องทุกคน

"ฉันเอามา..."

หญิงสาวคนหนึ่งท่ามกลางบรรดาผู้ชมดูเหตุการณ์หยิบน้ำแร่ขวดหนึ่งที่ยังไม่ได้เปิดฝาออกมายื่นให้

โจวเจี้ยนรู้ว่าฉินหมิงไม่มีเรี่ยวแรงเหลือ ดังนั้นเขาจึงคลายเกลียวฝาขวดแล้วส่งให้ฉินหมิง

"อึก...อึก..."

ฉินหมิงดื่มน้ำจนหมดขวดในเฮือกเดียวพลางหลับตา จากนั้นปลุกระดมพลังจิตที่เหลืออยู่ในร่างกายแล้วเริ่มควบคุมลมหายใจอยู่เงียบ ๆ

หลังจากปรับลมหายใจอยู่สักพัก สีหน้าซีดขาวของฉินหมิงก็ค่อย ๆ ดีขึ้นแล้วร่างกายก็ฟื้นคืนเรี่ยวแรงกลับมาได้มากมาย จากนั้นเขาก็ลุกขึ้น

"น้องชาย ผมคังไท่ ส่วนคนนี้คือโจวเจี้ยนหลานชายของผมเอง ไม่รู้ว่าคุณมีชื่อแซ่ของคุณว่าอะไร?"

คุณโจวถามพลางยิ้มให้

ฉินหมิงยิ้มพลางกล่าวว่า "ผมชื่อฉินหมิงครับ"

"น้องฉิน ขอบคุณที่ช่วยชีวิตผมเอาไว้นะ ผมจะจดจำบุญคุณของคุณเอาไว้ไม่มีวันลืมเลือนอย่างแน่นอน!"

คุณโจวกล่าวขอบคุณอีกครั้งแล้วพูดว่า "แต่ผมมีเรื่องอยากจะถามคุณสักหน่อย"

"เรื่องอะไรงั้นเหรอครับ? บอกผมมาได้เลย"

"คือแบบนี้ครับ ผมมีปัญหาเดิมแบบนี้มาหลายปีแล้ว โดยตลอดช่วงหลายปีที่ผ่านมานี้ผมไปพบแพทย์ผู้มีชื่อเสียงมามากมาย พวกเขาต่างพูดว่าผมเป็นโรคหลอดเลือดหัวใจตีบ อันเป็นโรคเรื้อรังที่มีสาเหตุมาจากความชราและทำได้แค่ควบคุม แต่ไม่สามารถรักษาให้หายขาดได้ ”

"ผมอยากจะถามคุณว่าพอจะมีวิธีรักษารักษาที่ได้ผลดีกว่านี้บ้างไหม?"

คุณโจวถามด้วยความคาดหวัง

ปัญหาเดิมแบบนี้รบกวนจิตใจของเขามานานหลายปี จนทำให้เขาดำเนินชีวิตได้ลำบากยิ่งนัก

เดิมทีเขาไม่หวังจะรักษาหายแล้ว ทว่ายามนี้เขาได้ประจักษ์ในฝีมือการรักษาอันล้ำเลิศของฉินหมิงด้วยตาตนเองซึ่งเก่งฉกาจยิ่งกว่าแพทย์ผู้มีชื่อเสียงอย่างหมอหลิวมากนัก เขาจึงเห็นประกายแสงแห่งความหวังอีกครั้ง