บทที่ 72

“ผม…”

ฉินหมิงลังเลมาก เขาไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับตระกูลซูมาก่อนและก็ไม่รู้ว่าอะไรคือสี่ตระกูลใหญ่ แต่เมื่อเห็นจากอาการของทุกคนแล้ว ตัวตนของชายชราที่อยู่ตรงหน้าเขาต้องไม่ธรรมดา

ตอนนี้ฝ่ายตรงข้ามได้เสนอให้ถึงพันล้าน ราคานั้นค่อนข้างสูง มันเกินความคาดหมายของเขามากและเขาก็ค่อนข้างรู้สึกประทับใจ

แต่ปัญหาคือเขาวางแผนที่จะใช้หยกเพื่อรวบรวมวิญญาณ หากเอาหยกสองชิ้นนี้ขายไป เขากลัวว่ากว่าจะหาหินที่เหมาะสมนั้นยากลำบาก

“คุณท่านครับ ต้องขอโทษด้วยนะครับ หยกเขียวจักรพรรดิสองชิ้นนี้ผมยังจะต้องใช้ประโยชน์อีก ไม่สามารถขายให้คุณได้จริง ๆ”

ฉินหมิงยิ้มขอโทษ

ใบหน้าของนายท่านซูแสดงความผิดหวัง พูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ “ไม่สามารถขายได้จริง ๆ น่ะเหรอ สามารถต่อรองราคาได้อีกนะ”

“ถ้าหากคุณต้องการจริง ๆ ผมสามารถขายให้คุณได้แค่ชิ้นเดียว แต่อีกชิ้นหนึ่งผมต้องเก็บไว้ให้ตัวเองใช้”

ฉินหมิงพูดอย่างลังเลเล็กน้อย

ในการรวบรวมพลังวิญญาณ เขาเพียงแค่ใช้หยกเขียวจักรพรรดิเป็นดวงตาของพลังงานแค่ชิ้นเดียวก็ได้ ขายอีกชิ้นให้ชายชราคงไม่เสียหายอะไร

“ขนาดของหยกเขียวจักรพรรดิสองชิ้นนี้ไม่ได้ใหญ่มาก เกรงว่าชิ้นเดียวมันจะไม่พอน่ะสิ”

“ฉันพูดตรง ๆ นะ ฉันเห็นหยกเขียวจักรพรรดิสองชิ้นนี้แล้ว ฉันก็คิดอยากจะแกะสลักกำไลคู่ให้ภรรยาของฉัน”

“ชีวิตของพวกเราสองคนนั้นตลอดทางผ่านร้อนผ่านหนาวกว่าจะมาถึงวันนี้มันไม่ง่ายเลย…”

“แล้วอีกอย่างก็ใกล้จะครบรอบวันแต่งงาน 50 ปีของพวกฉันทั้งสองคนแล้วด้วย ฉันเลยอยากจะมอบกำไลคู่ที่ดีที่สุดให้กับภรรยาฉัน เพื่อเป็นการขอบคุณที่เธออยู่ข้าง ๆ ฉันมาตลอด…”

นายท่านซูกล่าวด้วยสายตาชื่นชม เห็นได้ชัดว่าเขามีความรู้สึกลึกซึ้งต่อภรรยาของเขา

“ผมอิจฉาคุณจากใจจริง ๆ “

ใบหน้าของฉินหมิงขยับเล็กน้อย เขาคิดว่าสิ่งที่หวานซึ้งที่สุดในชีวิตคือไม่มีอะไรจะดีไปกว่าการได้เจอคนรักที่รักกันจริง จับมือ และแก่ไปด้วยกัน!

ความรู้สึกที่แท้จริงของนานท่านซูกระทบใจเขาอย่างลึกซึ้ง