บทที่ 78

ปัก!

หลังเสียงคำสั่งของหม่าลู่เงียบลง ฉินหมิงกระโดดเตะเท้าออกไปหนึ่งข้าง ถีบเข้าที่หน้าอกของบอดี้การ์ดคนหนึ่งอย่างเต็มแรง

กร๊อบ!

เสียงกระดูกแตกดังขึ้นอย่างชัดเจน บอดี้การ์ดคนนี้ถึงกับกระอักเลือดออกจากปาก ร่างของเขาลอยออกไปไกลสามถึงสี่เมตรก่อนจะตกลงสู่พื้นอย่างแรง

กระดูกทั้งร่างของเขาเจ็บปวดราวกับแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ เขาคร่ำครวญออกมาด้วยความทรมาน

กระดูกซี่โครงของเขาหักอย่างน้อยห้าถึงหกชิ้น เขาหมอบลงบนพื้นพยายามลุกเท่าไรก็ลุกไม่ขึ้น!

เวลานี้บอดี้การ์ดอีกคนก็พุ่งเข้ามาโจมตี และต่อยเข้าไปยังใบหน้าของฉินหมิงหนึ่งหมัด

ฉินหมิงหมุนตัวหนึ่งรอบ ก่อนคว้าจับแขนของอีกฝ่ายพร้อมกับใช้กำลังบิดเข้าไปที่แขน เสียงกร๊อบดังขึ้นอีกครั้ง อีกฝ่ายส่งเสียงกรีดร้องราวกับหมูที่ถูกเชือด แขนของเขาถูกฉินหมิงบิดอย่างแรงจนถึงขั้นหักไปในที่สุด

ตึง!

ฉินหมิงจับไหล่ของอีกฝ่ายไว้ แล้วใช้กำลังเหวี่ยงข้ามไหล่ของตัวเอง จนอีกฝ่ายล้มลงไปกับพื้นอย่างแรง

จากนั้นเขาได้ก้าวเท้าหนึ่งออกมา เหยียบที่หน้าอกของอีกฝ่าย ท่าทางที่ยืนสูงอยู่เหนืออีกฝ่ายนั้น สง่างามและน่าเกรงขามอย่างมาก

พอเห็นภาพเหตุการณ์นี้

ซุนกวนฉงฉายแววตาตกตะลึง

และหม่าลู่เองก็ตกตะลึงด้วยเช่นกัน

พวกเขาทั้งสองต่างก็ไม่คิดไม่ฝันว่าฉินหมิงผู้ที่เป็นคนไร้ค่าในสายตาของพวกเขา ใช้เวลาเพียงไม่ถึงสามวินาทีก็สามารถล้มบอดี้การ์ดฝีมือดีได้ทั้งสองคน!

นี่มันคือสถานการณ์แบบใดกัน?

พวกเขาคงไม่ใช่ว่ากำลังฝันอยู่ใช่ไหม!

ซุนกวนฉงกับหม่าลู่ทั้งสองต่างก็ยิ้มไม่ออก คุณมองฉัน ฉันมองคุณ ต่างฝ่ายต่างมองเห็นสีหน้าตกตะลึงในดวงตาของกันและกัน!

“นี่…นี่มันเป็นไปได้ยังไง…”

บอดี้การ์ดสองคนที่กำลังนอนอยู่บนพื้นต่างก็มีสีหน้าตกใจเช่นกัน ไม่อยากเชื่อเลยว่านี่จะเป็นเรื่องจริง

เมื่อไม่กี่วันก่อนที่พวกเขารุมทำร้ายฉินหมิงนั้น ฉินหมิงยังคล้ายกับไก่อ่อนไม่มีเรี่ยวแรงอยู่เลย ไม่มีกำลังที่จะขัดขืนพวกเขาเลยแม้แต่น้อย

ทว่าตอนนี้ เมื่ออยู่ต่อหน้าฉินหมิงพวกเขาสองคนกลับกลายเป็นเพียงมดปลวกเท่านั้น ฉินหมิงใช้แค่เพียงสองกระบวนท่าก็ทำให้พวกเขาได้รับบาดเจ็บจนสาหัส!

นี่มันคือการเห็นผีกลางวันแสก ๆ ชัด ๆ !

ทั้งสองคนกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ต่างคนต่างก็ตกตะลึงอย่างมากกับพละกำลังอันแข็งแกร่งของฉินหมิง!