บทที่ 77

ข้อกำหนดของหินหยกธรรมดาพวกนี้ไม่ได้เข้มงวดเท่ากับตาด้านหน้าชิ้นนั้น ขอแค่เป็นหยกเนื้อถั่วเขียวที่มีมูลค่าหลายหมื่นก็เพียงพอแล้ว

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ฉินหมิงเองก็ไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงินแต่อย่างใด สุดท้ายแล้วเขาก็ได้ใช้เงินไปแปดสิบล้านบาทเพื่อซื้อหยกเนื้อน้ำแข็งจำนวนสิบแปดชิ้น หลังจากนั้นเขาก็ได้จากไปพร้อมกับห่อหยกพวกนั้น

...

หลังจากออกจากร้านเครื่องหยกไปแล้ว

ฉินหมิงก็เดินไปยังที่ที่เขาได้จอดรถมอเตอร์ไซค์ไว้

เพิ่งจะเดินไปได้ไม่ไกลเท่าไรนัก จู่ ๆ เขาก็ได้พบเข้ากับซุนกวนฉงและหม่าลู่ที่นำบอดี้การ์ดมาด้วยถึงสองคน ล้อมรอบเขาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มเย็นชา

“ฉินหมิง ในที่สุดนายก็ออกมาได้สักทีนะ ฉันรอนายมานานแล้ว! ”

ซุนกวนฉงมีสีหน้าดุร้าย มุมปากของเขานั้นปรากฎรอยยิ้มที่ดูไม่เป็นมิตรเท่าไรนัก

“ซุนกวนฉง นายจะคิดจะทำอะไร?”

ใบหน้าของฉินหมิงซีดลง ความรู้สึกที่ไม่ดีต่าง ๆ เริ่มก่อตัวขึ้นภายในใจของเขา

“นายคิดว่ายังไงล่ะ? ”

“บัญชีนั้นที่อำเภอคราวที่แล้ว ไหนยังจะเรื่องร้านเครื่องหยกเมื่อครู่ ทั้งแค้นใหม่และแค้นเก่าของพวกเราสองคน ตอนนี้ก็ถึงเวลาที่ต้องชำระกันได้แล้ว! ”

ซุนกวนฉงยิ้มอย่างเยือกเย็น เขาโบกมือหนึ่งครั้ง บอดี้การ์ดสองคนก็เข้ามาล้อมฉินหมิงไว้ในทันที พวกเขาได้ล้อมด้านหน้าและด้านหลังของฉินหมิงเอาไว้

“อาศัยแค่พวกนายไม่กี่คนเนี่ยเหรอ? ”

“เกรงว่าคงจะไม่ได้มีความสามารถถึงขนาดนั้นหรอก! ”

ฉินหมิงเหลือบมองซุนกวนฉงและคนอื่น ๆ อย่างเย็นชา พร้อมกับค่อย ๆ วางห่อเครื่องหยกลงอย่างช้า ๆ

“ฮ่า ฮ่า…”

“ฉินหมิง สมองนายมีปัญหาหรือยังไง! ”

“นายอย่าลืมซิ ตอนที่อยู่ที่อำเภอคราวที่แล้ว บอดี้การ์ดของฉันสองคนเล่นนายซะอ่วมอย่างกับหมาเลยล่ะ! ”

“แต่นายกลับบอกว่าพวกเราไม่มีความสามารถ นี่มันช่างตลกจริง ๆ ! ”

ซุนกวนฉงชี้หน้าตัวเอง เขาระเบิดหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง ราวกับว่าได้ฟังเรื่องที่ตลกที่สุดในโลกมาอย่างไรอย่างนั้น! ”

ทั้งสองบอดี้การ์ดเองก็ยิ้มอย่างดูถูกและเย้ยหยัน พวกเขาทั้งสองคนล้วนเป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยโดยเฉพาะ โดยปกติแล้วหนึ่งคนสู้กับห้าหกคนก็ไม่ถือว่าเป็นปัญหาอะไรอยู่แล้ว! ”