บทที่ 93

“ยังไม่ไปอีก!”

หานซีจ้องมองด้วยความโกรธ กำมือแน่นด้วยโทสะ ความโกรธของเธอกำลังจะระเบิดออกมาแล้ว

“ผม…”

ฉินหมิงสัมผัสได้ถึงสายตาอาฆาตของหานซีและเห็นหานซีกำมือแน่น ฉินหมิงอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ เหมือนน้ำท่วมปาก

สัญชาตญาณบอกเขาว่าหากเขากล้าปฏิเสธอีกครั้ง หานซีอาจจะทุบตีเขาทันที

เขาไม่อยากโดนตีหรอกนะ!

“ผมไปครับ ผมไป…”

ฉินหมิงยิ้มแห้ง

เมื่อตกที่นั่งลำบาก ไหน ๆ เขาก็ได้คุยเรื่องร่วมมือไว้เรียบร้อยแล้ว หานซีคิดอยากจะทำอะไรก็ตามสบายเลยละกัน!

เขาแค่ออกไปกับเธอก็เท่านั้น ไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่อะไร

“อย่างน้อยก็รู้กาลเทศะ!”

หานซีพูดอย่างเย็นชา ก่อนลากฉินหมิงซึ่งมีสีหน้าไม่เต็มใจไปที่ห้องสำนักงานผู้จัดการทั่วไป และให้เฉินถิงถิงปริ้นเอกสารสัญญาระหว่างกลุ่มธุรกิจโจวชื่อกรุ๊ป

ฉินหมิงที่ต้องการสัญญาพอดี เขาได้ให้เฉินถิงถิงปริ้นมาสองชุด เพื่อในกรณีที่จำเป็น

บริษัทธุรกิจโจวชื่อกรุ๊ป

หานซีขับรถบีเอ็มดับบลิวของเธอพาฉินหมิงมาจอดรถที่ข้างนอกบริษัทธุรกิจโจวชื่อกรุ๊ป

“ฉินหมิง ครั้งนี้ถือว่าโชคนายยังดี ฉันจะไม่เอาความนาย!

หานซีตะคอกอย่างเย็นชาและด่าฉินหมิง

“หมายความยังไงที่ว่าไม่เอาความผม?”

ฉินหมิงรู้สึกงงงวย

หานซีได้บอกไปว่า “ฉันมีรุ่นพี่ชายที่เพิ่งจะได้เป็นผู้จัดการที่บริษัทธุรกิจโจวชื่อกรุ๊ป ฉันจะโทรไปหาเขาก่อน ถ้าให้เขาช่วย ไม่แน่งานนี้อาจจะง่ายขึ้น”

“มิน่าคุณถึงยืนกรานที่จะมาเจรจากับกลุ่มธุรกิจโจวชื่อกรุ๊ป ที่แท้คุณก็มีเส้นสายนี่เอง!”

ฉินหมิงเข้าใจทันที

“เรื่องมันง่ายอย่างที่นายคิดซะเมื่อไร เขาเคยเป็นคนที่ตามจีบฉัน ถ้าไม่จนตรอกจริง ๆ ล่ะก็ ฉันไม่ยอมขอให้เขาช่วยหรอก!”

“แล้วอีกอย่างหน้าที่การงานเขาก็ไม่สูงอะไร อาจไม่ได้ช่วยอะไรมาก”

หานซีถอนหายใจ