บทที่ 99

โจวเจี้ยนยิ้ม เขาดูนาฬิกาข้อมือแล้วพูดว่า “พี่ฉินหมิงครับ ตอนนี้ก็ใกล้จะสี่โมงแล้ว ในเมื่อพี่มาแล้วก็ไม่ต้องกลับแล้วล่ะครับ“

”ผมว่า ตอนนี้ผมโทรหาคุณปู่ดีกว่า พวกเราไปทานข้าวกันที่โรงแรมกันก่อน พี่คิดว่าดีไหมครับ?

“อืม…ได้สิ”

ฉินหมิงพยักหน้า เขามองไปที่หานซีข้าง ๆ และลังเลที่จะพูด

ไม่นานโจวเจี้ยนก็เข้าใจความหมายของฉินหมิง เขาถามหานซีด้วยรอยยิ้ม “คุณหานครับ คุณก็เป็นเพื่อนของพี่ฉินหมิง หากคุณสะดวกล่ะก็ไปกับพวกเราไหมครับ?”

“อย่างนั้น…ฉันรบกวนคุณด้วยละกันนะคะ“

หานซีรู้ว่าตัวเองอาศัยบารมีของฉินหมิง เธอสงสัยมากว่าความสัมพันธ์ระหว่างฉินหมิงและนายท่านโจวเป็นอย่างไรกัน หลังจากครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งในที่สุดเธอก็ตกลงตามคำเชิญของโจวเจี้ยน

…

โรงแรมแกรนด์โนเบิล ในห้องวีไอพีที่ตกแต่งอย่างหรูหรา

โจวคังไท่และโจวเจี้ยนสองคนและฉินหมิงกันหานซีสองคน ต่างพากันนั่งลง

เมื่อโจวคังไท่ส่งสัญญาณ พนักงานเสิร์ฟก็เริ่มเสิร์ฟไวน์และอาหารทีละคน หอยเป๋าฮื้อน้ำแดง อาหารชั้นเลิศทั้งหมดเป็นอาหารอันโอชะ

“นี่น้องฉินหมิง เรื่องครั้งที่แล้วต้องขอบคุณคุณมาก ๆ เพื่อการขอบคุณ ฉันจะดื่มให้นายซักแก้ว“

ใบหน้าโจวคังไท่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม ได้ยกแก้วยกขึ้นเพื่อดื่มให้กับฉินหมิง

“นายท่านโจวครับ คุณเกรงใจเกินไปแล้วครับ มันเป็นเพียงความพยายามเพียงเล็กน้อยคุณไม่จำเป็นต้องคำนึงถึงมันหรอกครับ“

ฉินหมิงรีบพูดและรีบยกแก้วดื่มเป็นเพื่อนนายท่านโจวทันที

หานซีมองไปทางนายท่านโจวและมองทางฉินหมิงอีกที สีหน้าดูแปลกใจ

เดิมทีเธอคิดว่าฉินหมิงและโจวเจี้ยนรู้จักกัน ไม่แน่ว่าอาจจะเป็นญาติห่าง ๆ หรืออาจเป็นเพราะบรรพบุรุษมีมิตรภาพอันลึกซึ้งกับตระกูลโจว

แต่ว่าพอถึงตอนนี้เมื่อได้ยินที่โจวเจี้ยนเรียกฉินหมิงว่าพี่ชาย และนายท่านโจวก็เรียกฉินหมิงว่าน้องชายอีก นี่มันคือความสัมพันธ์อะไรกัน?