ตอนที่ 135 การเลือกของเป่ยจื่อหัว

ตอนที่ 135 การเลือกของเป่ยจื่อหัว

ตอนนี้สิ่งที่ผู้คนทั่วเมืองหลวงกำลังพูดคุยกันก็คือเรื่องการอภิเษกสมรสขององค์รัชทายาทและคุณหนูตำหนักกั๋วกง มันกลายเป็นหัวข้อการสนทนาหลังอาหารของทุกคนไปแล้ว

เมื่อพูดขึ้นมาแล้ว ภายในราชวังนั้นควรจะเข้มงวดมากไม่ใช่หรือ คิดไม่ถึงเลยว่าจะสามารถเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นมาได้มากมายเพียงนี้

เมื่อสองเดือนก่อนองค์ชายสามและท่านอ๋องชิงผิงรับชายา และผลก็ออกมาว่าขบวนเกี้ยวเกิดผิดพลาด เดิมทีคุณหนูตระกูลจางจะต้องแต่งงานกับองค์ชายสาม แต่ว่ากลับจับพลัดจับพลูไปเป็นชายาของท่านอ๋องชิงผิง

ถ้าหากว่าคุณหนูหลินบังเอิญชอบพอถูกใจกับองค์ชายสามเช่นกันก็คงจะกลายเป็นเกี้ยวผิดถูกคู่ และกลายเป็นเรื่องราวที่แสนหวาน

แต่ว่าคุณหนูหลินกลับมองไปไกลอย่างเห็นได้ชัด นางไม่ได้ชอบองค์ชายสาม และยังไปอยู่กับองค์ชายรอง รวมถึงฮ่องเต้ยังออกหมายให้จัดการอภิเษกด้วย

เดิมทีนางก็เตรียมจะเป็นชายาขององค์ชายรองแล้ว แต่กลับไม่คิดเลยว่าจะเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น ทุกคนต่างก็เล่าลือกันว่า นางถูกคุณหนูตำหนักกั๋วกงที่ก่อนหน้านี้ชอบพอองค์ชายรองมาโดยตลอดแก้แค้น และตอนนี้คุณหนูเฉินคนนั้นก็ใกล้จะกลายเป็นชายาขององค์รัชทายาทแล้ว

เรื่องราวเป็นไปราวกับบทละคร ไม่อาจจะรู้ได้เลยว่าในวินาทีต่อไปจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น

ดังนั้นทุกคนจึงต่างพูดคุยคาดเดาเรื่องราว ไม่แน่ว่าการอภิเษกขององค์รัชทายาทในครั้งนี้ก็อาจจะไม่ราบรื่น และเกิดเรื่องอุบัติเหตุไม่คาดฝันขึ้นมาอีก

ตอนนี้จางอวี่โหร่วไปเยี่ยมเยียนหลินจื่อที่ตำหนักหลินทุกวันโดยไม่ได้สนใจคำเล่าลือจากภายนอก

นางจะต้องแก้แค้นในหลินจื่อ จะต้องทำอย่างแน่นอน!

ตอนนี้เป่ยจื่อหัวได้เข้ามาอยู่ที่ตำหนักหลินแล้ว เพราะว่าเขากับหลินจื่อยังไม่ได้อภิเษกกัน ดังนั้นเขาจึงพักอยู่ที่ห้องรับรองแขกข้างๆ ห้องของนาง ทุกวันต่างก็เข้ามาเฝ้าดูแลนางอยู่ตลอด

รอจนจางอวี่โหร่วเดินเข้าประตูมาก็เห็นว่าตอนนี้สีหน้าของเป่ยจื่อหัวเต็มไปด้วยความอ่อนล้า และยังมีหนวดเคราะประปรายไม่เป็นระเบียบ นางแทบจะไม่เชื่อว่าเขาคือองค์ชายรองที่อบอุ่นดั่งหยก และมีท่าทีที่แสนจะสูงส่งสง่างามคนนั้น

สภาพของเขาในตอนนี้สามารถบอกถึงความรู้สึกอันแน่นแฟ้นที่มีต่อหลินจื่อแล้ว

เพียงแต่เขามีสภาพแบบนี้แล้วมีความหมายอะไร? เดิมทีเขาก็ไม่อาจจะช่วยเหลือหลินจื่อได้!

ผู้หญิงต่างก็หวังว่าผู้ชายที่ตัวเองรักจะเป็นวีรบุรุษที่ลงมาจากฟ้า ไม่ใช่คนที่ได้เพียงแต่เสียใจ และทำอะไรไม่ได้เลย จางอวี่โหร่วรู้สึกว่าตอนนี้นางควรจะเตือนเขาให้ตื่นขึ้นมาได้แล้ว

ตอนนี้หลินจื่ออยู่ในอันตรายถึงชีวิต และไม่รู้ว่าจะฟื้นขึ้นมาตอนไหน มีบางเรื่องที่พวกนางไม่อาจจะชักช้าได้อีกแล้ว

“ท่านพี่จื่อหัว ข้ารู้ว่าตอนนี้ท่านกำลังเสียใจเพราะเรื่องของน้องหลินเป็นอย่างมาก เพียงแต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาของการเสียใจ น้องหลินยังคงสลบไม่ฟื้นขึ้นมา ถ้าหากมีใครต้องการอาศัยโอกาสนี้ในการทำร้ายนาง หรืออยากจะกำจัดนางทิ้งไปเสีย ท่านคิดว่านางจะสามารถรับการโจมตีเช่นนั้นได้หรือไม่? ตอนนี้นางอ่อนแอมากพอแล้ว นางไม่อาจจะทนรับอาการบาดเจ็บใดได้อีกแล้ว!”

เป่ยจื่อหัวเงยหน้าขึ้นมามองที่นางในทันที : “เจ้าพูดอะไร จะมีคนมาทำร้ายนางอีกหรือ? ไม่ ไม่มีทาง ข้าอยู่ที่นี่ ใครจะหาญกล้าเช่นนั้น!”

“อย่าพูดถ้อยคำที่ไร้ความหมายอีเลย ถ้าหากว่าท่านมั่นใจในตัวเองเช่นนั้นจริง น้องหลินจะถูกทำร้ายจนเป็นเช่นนี้หรือ? ตอนนี้พวกเราเห็นชัดอยู่ว่าศัตรูคือใคร แต่กลับไม่อาจจะร้องความเป็นธรรมแก่นางได้ ท่านคือสามีในอนาคตของนาง ท่านคิดจะปล่อยไปง่ายๆ เช่นนี้หรือ?”