ตอนที่ 153 ตื่นเต้นหลอกๆ ไปยกหนึ่ง

ตอนที่ 153 ตื่นเต้นหลอกๆ ไปยกหนึ่ง

“เจ้าพูดจริงเหรอ? ข้าไม่ได้ทรงครรภ์จริงๆ เหรอ?” นางถึงกับถามด้วยความตื่นเต้นบ้าง

พอนางถามเช่นนี้ ทุกคนในห้องต่างมองนางอย่างไร้เหตุผลไปหมด รวมทั้งแพทย์ที่ดูสีหน้าโง่ทึ่มไปถนัดทันที

รู้สึกอย่างไร ไม่ได้ทรงครรภ์นางยังดีใจอีกต่างหากน่ะ ว่ากันตามปกติ นางควรผิดหวังมากไม่ใช่หรือ?

บางที นี่อาจเป็นแค่ภาพลวงตาของเขา วิธีการที่พระชายาอ๋องชิงผินแสดงความรู้สึกอาจจะแตกต่างไปจากคนอื่นๆมั้ง

“ใช่พ่ะย่ะค่ะ แต่พระชายาทรงอย่าได้กังวลมาก พระองค์และท่านอ๋องต่างยังหนุ่มแน่น เด็กช้าเร็วก็ต้องมีพ่ะย่ะค่ะ!”

ดูเหมือนได้รับการยืนยันและการรับประกันจากแพทย์แล้ว จางยวี่โหร่วจึงได้แสดงให้เห็นถึงรอยยิ้มที่สบายใจออกมาในเวลานี้

“อืม ข้าเข้าใจแล้ว ขอบคุณท่านหมอ เสี่ยวเฟิง ส่งท่านหมอออกไป!”

“เจ้าค่ะ!” เสี่ยวเฟิงรีบจากไปสาวใช้คนอื่นๆ ในห้องก็ตามออกไปด้วย

แต่เดิมที่พวกนางคิดว่าพระชายาทรงครรภ์ ตอนนี้ความหวังได้พังทลายลงในพริบตาเดียว ในใจทุกคนต่างรู้สึกสูญเสียบางอย่าง

เวลานี้ในห้องก็เพียงเหลือพวกเขาสองคน บรรยากาศเงียบเหงาหม่นหมองไปบ้าง

จางยวี่โหร่วรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย เมื่อครู่ทุกคนก่อเหตุก่อกวนจนตึงเครียดกันขนาดนั้น คิดว่านางทรงครรภ์แล้ว ผลบั้นปลายตอนนี้เป็นเพียงตื่นเต้นหลอกๆ ไปยกหนึ่ง

ตอนนี้ยังได้ทำให้เขาตกใจจนกลับมา ไม่รู้ว่าเขาจะคิดยังไงกับนาง

เห็นเขาไม่พูดจา จางยวี่โหร่วได้แต่ริเริ่มเอ่ยวาจาขึ้นมาทำลายความเงียบ

“นั่น...หม่อมฉันบอกว่าเพียงแค่รู้สึกไม่อยากอาหารบ้างเท่านั้น พวกนางก็เริ่มตกอกตกใจ ผลสุดท้ายก่อกวนจนได้อู่หลงออกมาจริงๆ คาดไม่ถึงยังทูลเชิญพระองค์เสด็จกลับมาแล้ว วันนี้พระองค์ทรงตรัสว่าจะพบแม่ทัพลี่มิใช่หรือ ไม่ได้รบกวนการงานของพระองค์หรอกน่ะเพค่ะ?”

นางได้ริเริ่มเอ่ยปากแล้ว แต่ผู้ชายก็ยังไม่พูดไม่จาอีกนาน เพียงแต่จ้องมองนางนิ่งๆประกายในดวงตายิ่งลึกซึ้งมากขึ้น มองจนในใจจางยวี่โหร่วหวาดหวั่นไปบ้าง

นี่เขาเป็นอย่างไรแล้ว ทำไมดูไปแล้วท่าทางไม่ดีใจมาก นางไม่ได้ทำอะไรผิดน่ะ?

สำหรับเรื่องการทรงครรภ์ แพทย์ได้บอกแล้วว่าไม่มี นางสามารถมีวิธีอะไรได้ แต่ถ้าได้ทรงครรภ์จริงๆ ก็ไม่ใช่เป็นเรื่องอะไรที่ดี ตอนนี้นางคิดว่าทุกอย่างยังดี

ขณะที่จางยวี่โหร่วค่อนข้างทนรับไม่ได้กับบรรยากาศในตอนนี้แล้ว จู่ๆเขาก็เอ่ยปาก เสียงกลับเย็นยะเยือกไร้เทียมทาน

“ดูไปแล้วเหมือนกับเจ้ามีท่าทางยินดีมากใช่ไหม?”

“อะไร?” นางมองเขาด้วยสีหน้าแปลกใจ อะไรเรียกว่ายินดีมาก นางไหนเลยยินดีมาก

“เจ้าก็ไม่คิดจะทรงครรภ์มีเด็กของเปิ่นหวางเช่นนี้หรือ? เมื่อครู่แพทย์บอกว่าเจ้าไม่ได้ทรงครรภ์ ทำไมเปิ่นหวางจึงรู้สึกว่าเจ้าโล่งใจทันที เจ้าลืมสิ่งที่เจ้าสัญญาอะไรไว้กับเปิ่นหวางแล้วหรือ! เจ้าจะเป็นผู้หญิงของเปิ่นหวางต้องรับผิดชอบในการสืบทอดวงศ์ตระกูล นี่เป็นหน้าที่ในขอบเขตของเจ้า”

ในเมื่อเริ่มแรกนางได้เลือกแต่งงานกับเขาแล้ว เรื่องเหล่านี้ย่อมล้วนสมเหตุสมผลแน่นอน นางไม่เคยไม่ยินยอมอะไรเลยมาก่อนทั้งสิ้น

เพียงแต่ว่าทำไมเขาถึงได้ใช้น้ำเสียงแบบนี้กล่าววาจากับนาง นอกจากนี้เขาก็เตือนนางอย่างหนักแน่นเช่นนี้ ทำให้นางอดที่จะคิดกลับไปถึงเริ่มแรกเป้าหมายที่พวกเขาอยู่ร่วมกันเป็นเพียงการแลกเปลี่ยนฉากหนึ่งเท่านั้น

ตั้งแต่ที่นางได้เป็นผู้หญิงของเขาอย่างสมบูรณ์แล้ว นางก็ไม่ได้คิดเกี่ยวกับปัญหาเช่นนี้อีก เพียงรู้สึกว่าเขาดีต่อนางมาก ตอนนี้ชีวิตมีความสุขมาก แต่ขณะนี้ผ่านการ “เตือนสติ”ของเขา จู่ๆ จางยวี่โหร่วรู้สึกมีน้ำเย็นอ่างหนึ่งสาดลงมาจากฟ้าสวรรค์

ดูเหมือนว่าตั้งแต่ต้นจนจบล้วนมีเพียงนางคนเดียวที่กำลังจมปลัก เขาไม่เคยพูดว่ารักนาง วาจาพรรค์นั้นมาก่อนทั้งสิ้น

จางยวี่โหร่วก้าวถอยหลังไปก้าวอย่างรุนแรง จู่ๆ ก็รู้สึกว่าเส้นกั้นแนวป้องกันบางส่วนในหัวใจได้เริ่มพังทลายแล้ว

เขาเย็นชา ถ้างั้นนางจะเย็นชากว่าเขา