ตอนที่ 152 อาจจะทรงครรภ์

ตอนที่ 152 อาจจะทรงครรภ์

ขณะนี้ คนรับใช้ทั้งห้องต่างพลันอกสั่นขวัญแขวนกันไปหมด เพียงรู้สึกว่าหัวใจของตนเองล้วนถูกดึงขึ้นกันแล้ว

“พระชายา พระองค์ทรงเป็นอะไรไปแล้ว โจ๊กนี้ไม่เหมาะกับรสนิยมหรือไรเพคะ?”

“ไม่ถูกน่ะ นี่เป็นข้าวต้มไก่ฝอยที่พระชายาโปรดที่สุด ทุกครั้งล้วนต้องให้พ่อครัวคนนั้นทำเป็นพิเศษ ไม่ควรมีปัญหาอะไร”

เสี่ยวเฟิงสีหน้ากังวลมองดูนางด้วย “คุณหนู ท่านไม่สบายหรือคะ?”

จางยวี่โหร่วเห็นลักษณะของทุกคนสีหน้าเครียดกันไปหมด ในใจทั้งซาบซึ้งทั้งจนใจ

“พวกเจ้าอย่าห่วง ข้าอาจจะหิวนานเกินไปแล้ว กินอาหารในทันใดก็รู้สึกไม่ค่อยดีไปบ้าง ไม่รู้ว่าทำไมอยู่ๆ ในกระเพาะเจือเปรี้ยว คิดอยากอาเจียน”

เวลานี้ บนใบหน้าของแม่นมสูงวัยผู้หนึ่ง จู่ๆ ก็ปรากฏสีหน้ายินดีอย่างแปลกประหลาดเล็กน้อยออกมา

“ในกระเพาะเจือเปรี้ยว กินอาหารอยากอาเจียน นี่ล้วนเป็นสัญญาณของการตั้งครรภ์อ่า พระชายา พระองค์คงไม่ใช่ทรงครรภ์แล้วน่ะเพคะ?”

พอนางได้กล่าวเช่นนี้ ทุกคนต่างพยักหน้าเห็นด้วยพร้อมกัน เป็นดั่งเช่นนี้แน่นอน พระชายาทรงครรภ์แล้วจริงๆ หรือไม่?

เห็นได้ชัดว่าจางยวี่โหร่วเองก็ไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้เลย แต่เมื่อรับการเตือนเช่นนี้จากพวกนางทันที การตอบสนองของนางกลับไม่ใช่น่ายินดี แต่หนักใจมาก

พูดขึ้นมาแล้ว นางได้เป็นผู้หญิงของหันยี่ฉีจริงๆ จนถึงตอนนี้ก็เป็นเวลามากกว่าหนึ่งเดือนแล้ว

ตั้งแต่ช่วงเวลานี้เป็นต้นมา เกือบจะเป็นวสันต์นิสาทุกทุกคืน แม้ว่าได้ทรงครรภ์แท้จริงแล้วก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรเลย

แต่ว่านางมิสามารถลืมฝันร้ายที่นางเองเคยประสบมาก่อนในฉากนั้น ความบริสุทธิ์ของร่างกายนางได้ถูกชายที่ไม่รู้จักกันเลยพรากไปแล้ว

ถ้าตอนนี้นางทรงครรภ์ ถ้าเช่นนั้นจะสามารถรู้ได้ยังไงว่าที่แท้เด็กเป็นของใครกันน่ะ?

เพราะเหตุเรื่องนั้น นางได้รู้สึกผิดต่อหันยี่ฉีไปมากแล้ว นางไหนเลยจะยอมให้เด็กที่มีตัวตนไม่แน่นอนคนหนึ่งมีชีวิตอยู่ในโลกนี้ได้น่ะ?

แต่ถ้ามีแล้วจริงๆ ถึงอย่างไรนั้นเป็นลูกของนาง นางสามารถแข็งใจทำแท้งลูกของนางเองจริงๆ ได้หรือ?

เสือร้ายยังไม่กินลูก คิดว่านางอาจจะเลือกที่จะทำ หัวใจนางก็เจ็บปวดรวดร้าวอย่างรุนแรงทันที

นางยังไม่ได้แสดงท่าทีอะไรออกมา สาวใช้เหล่านั้นก็ได้ริเริ่มทำการตัดสินใจเองแล้ว

“ยังมัวงงงันทำอะไร รีบเชิญแพทย์ด่วน!”

“ยังมีท่านอ๋องด้านนั้น ตอนนี้ท่านอ๋องกำลังอยู่ในห้องทรงพระอักษร รีบไปกราบทูลข่าวดีนี้แก่พระองค์ท่านอ๋องต้องโสมนัสมากแน่ๆ”

ตอนนี้ยังไม่ได้เริ่มเขียนขีดแรกของตัวอักษร เรื่องราวยังไม่มีท่าทีว่าจะเกิดขึ้น แพทย์ก็ไม่ได้มา ยังไม่แน่ใจว่านางทรงครรภ์แล้วจริงๆ ไหม ดูสีหน้าตื่นเต้นดีใจของพวกเขา ก็ราวกับว่าเรื่องนี้ได้รับการยืนยันแล้ว

เดิมเสี่ยวเฟิงยังคิดดีใจไปกับจางยวี่โหร่ว แต่เมื่อได้เห็นใบหน้าซีดขาวของนางในเวลานี้ หัวใจก็จมดิ่งตามลงไปด้วย

เพราะตอนนี้มีเพียงนางเท่านั้นที่เข้าใจว่า ที่แท้สิ่งที่ในใจจางยวี่โหร่วกำลังกังวลอยู่คืออะไรแล้ว

...

เวลานี้ ในห้องทรงพระอักษรตำหนักท่านอ๋อง

ชายแดนส่งข่าวมา แม่ทัพลี่ที่ดูแลเฝ้าปกป้องเมืองชายแดนได้รายงานสถานการณ์ชายแดนทั่วไปบางอย่างแก่หันยี่ฉี

เย่ว์หลินที่ยืนอยู่ข้างๆ ได้ยินเขาพูดว่าทุกอย่างที่ชายแดนสงบเรียบร้อย กองทัพแคว้นเยแคว้นเชียวไม่กล้าบุกรุกเข้ามา ก้นบึ้งดวงตาของเขาแสดงสีหน้าเหยียดหยามเล็กน้อยแวบผ่านไป

ไปปกป้องขุนเขาดินแดนประเทศให้แก่ประเทศชาติของศัตรู นี่เป็นเรื่องที่เสียดสีเยาะเย้ยถากถางถึงที่สุดชนิดหนึ่งจริงๆ

ในความเป็นจริง ให้แคว้นเยแคว้นเชียวสองประเทศบุกรุกเข้ามาทำลายโดยตรง โค่นล้างหนานหชู่นี่ ไยมิใช่เป็นการรบที่ยิ่งเร็วกว่า

ก่อนหน้านี้เขารู้สึกว่าไม่ว่าท่านอ๋องจะทำอะไรก็มีเหตุผลทั้งสิ้น แต่ตอนนี้ภายใต้อิทธิพลของจางยวี่โหร่ว เย่ว์หลินยิ่งรู้สึกว่าเป็นเพราะจางยวี่โหร่วผู้หญิงคนนี้ที่ทำให้พระองค์ทรงลังเลใจอ่อนตัดสินใจไม่ขาด เขารู้สึกว่าทุกอย่างล้วนดูไม่ชินไปหมด