ตอนที่ 160 ความแค้นชิงชังสลักกระดูก

ตอนที่ 160 ความแค้นชิงชังสลักกระดูก

เวลานี้ได้ผ่านเดือนมิถุนายนแล้ว ฤดูร้อนที่ร้อนแรงที่สุดกำลังมาถึง ในคุกใต้ดินที่มืดและอบอ้าว ยุงหนอนหนูมดปรากฏออกมาอย่างต่อเนื่อง

ในอากาศแฝงกลิ่นคาวของดินคละเคล้าด้วยกลิ่นฟาง กลิ่นคาวเลือดจากที่หลงเหลือบนเครื่องมือเครื่องใช้ที่ผ่านการใช้ทรมาน กลิ่นเหม็นเน่าแตะจมูกฉุนกึกที่น่ารังเกียจชนิดหนึ่ง

ในสภาพแวดล้อมที่น่ากลัวเช่นนี้ นักโทษบางคนไม่สามารถรอที่จะถูกตัดสินประหารชีวิต ร่างก็ทนรับไม่ไหว ต้องเจ็บป่วยจนตายในที่นี้

แน่นอน นี่คือชะตากรรมของพวกเขา ไม่มีใครมาช่วยพวกเขาได้ ยิ่งไม่มีใครมาเห็นใจโดยสิ้นเชิง

ในห้องขังนี้ ต้องมีหลายศพถูกลากออกไปทุกวัน ไม่มีใครสนใจว่าที่แท้พวกเขาตายได้อย่างไร

ในอากาศทั้งหมดถูกปกคลุมด้วยกลิ่นไปแห่งของความตายและการกัดกร่อนเน่าเปื่อยชนิดหนึ่ง

เวลานี้ ในห้องขังที่เงียบสงัด จู่ๆ กลับมีกลิ่นสดชื่นมากกระแสหนึ่งโชยเข้ามา

ชุดสีขาวบริสุทธิ์อันสวยงามทั้งร่างนั้น ไม่ได้มีลักษณะเข้ากับสถานที่ซึ่งมีสภาพแวดล้อมที่สกปรกและเน่าเหม็นแห่งนี้อย่างสมบูรณ์

จางยวี่โหร่วมองดูทุกสิ่งตรงหน้านี้ บนใบหน้ามีสีหน้าอันซับซ้อนแวบผ่านไปอย่างริบหรี่

นี่ไม่ได้เป็นครั้งแรกที่นางมาห้องขังนี้ สภาพแวดล้อมที่คุ้นเคยในนี้ ทำให้นางนึกถึงทุกสิ่งที่ตนเองได้ประสบในภพที่แล้วในที่นี้

เมื่อแรกนางถูกเป่ยจื่อห้าวและจ้าวซินซินใส่ร้ายป้ายสี ตั้งข้อหาฆาตกรรมพระมเหสี รวมถึงราชนิกุลในครรภ์ของจ้าวซินซินนานาข้อหา ปล้นชิงพระยศพระมเหสีของพระนางไป ถูกตีตรวนจองจำเข้าคุกไปรอลงอาญา

ที่นี่ นางได้รับการลงทัณฑ์ทรมานทุกชนิดจนหมดสิ้น

ประกายตาของจางยวี่โหร่วแวบผ่านเครื่องมือทรมานเหล่านั้นในห้องขังไป บนเครื่องมือทรมานแต่ละชิ้นล้วนเปื้อนไปด้วยเลือดของนาง ความเจ็บปวดชนิดที่ตายเสียยังจะดีกว่ามีชีวิตอยู่ตอนนี้คิดขึ้นมาแล้วนางยังรู้สึกกลัวหวาดผวาในใจ

เดินไปข้างหน้าเรื่อยๆ ตรงหน้ามีโต๊ะลงทัณฑ์เลือดสดหยดติ๋ง ดาบสับขนาดใหญ่วางขวางไว้ข้างบน

ตรงหน้านางมีผู้หญิงที่ทั่วร่างเต็มไปด้วยบาดแผล หมดหนทางน่าสังเวช ถูกองครักษ์สองคนจับกุมไว้

ผู้ชายในเสื้อคลุมสีเหลืองสดใสมีพระมหาบัญชาอย่าเหี้ยมโหดคราเดียว นิ้วเรียวเขียวมรกตทั้งสิบของนางก็ถูกฝังอยู่ใต้ดาบที่ฟันลงมา

เวลานั้นนางมองดูนิ้วขาดทั้งสิบที่เลือดสดหยดรินนั้น ปวดจนเกือบจะเป็นลม ทั้งตัวกำลังสั่นไปหมด แต่ความเจ็บปวดของนางกลับกระตุ้นความพึงพอใจและความเยาะเย้ยของทั้งสองคนนั้น

แต่ในเวลานั้น นางจึงเข้าใจ นั่นไม่ใช่เป็นความเจ็บปวดที่แท้จริงโดยแก่นแท้

เมื่อนางได้เห็นเป่ยจื่อห้าวสั่งการหนึ่งเสียง เพชฌฆาตยกดาบขึ้นมา ศีรษะเจ็ดสิบสองหัวได้ถูกฟันตกลงมาจากเสาโดยตรงพร้อมกัน บนเสาแขวนศพหัวขาดเจ็ดสิบสองร่าง แต่ละคนล้วนเป็นคนใกล้ชิดที่สุดของนางจางยวี่โหร่ว

แต่พวกเขาทั้งหมดล้วนตายแล้ว ตายไร้ร่างอันสมบูรณ์ไม่สามารถยิ้มให้นางอย่างรักโปรดปรานต่อหน้านางได้อีกแล้ว

ความเจ็บปวดนั้นจึงเป็นความเจ็บปวดเข้าถึงไขกระดูก หัวใจปอดฉีกขาดที่แท้จริง

คิดถึงที่นี่ ในดวงตาโตที่สวยงามคู่นั้นมีความเย็นยะเยือกไปถึงกระดูกแวบผ่านไปอย่างริบหรี่

ฮ่า...เดิมนางก็เป็นคนหนึ่งที่ตายอย่างขมขื่น เกิดใหม่เป็นขึ้นมาเพื่อแก้แค้น วินาทีก่อนตายนั้นนางก็ได้สาบานว่าหลังจากที่นางตายแล้วต่อให้กลายเป็นผีร้าย ก็ไม่ปล่อยให้ทุกคนที่ทำร้ายนางและตระกูลจางหลุดรอดไป

ทุกสิ่งวันนี้ ล้วนเป็นหล่อนแส่หามาเอง!

เงาร่างอ้อนแอ้นบางเรียวนั้นยังคงมุ่งเดินไปข้างหน้า ไม่สนใจรองเท้าของนางปนเปื้อนด้วยเลือดบนพื้น ไม่สนกระโปรงยาวของนางที่ได้เปื้อนคราบเลือดแล้ว

สุดทางเดินห้องขังนี้ ก็เป็นสถานที่ที่คุมขังเข้มงวดมากที่สุดของคุกใต้ดินแห่งนี้ ขังนักโทษสำคัญในราชสำนัก

พรุ่งนี้พวกเขาก็ต้องถูกตัดศีรษะแล้ว ถ้าเช่นนั้นนางก็ต้องมาพบหน้าพวกเขาเป็นครั้งสุดท้าย ให้พวกเขาสามารถตายอย่างสงบอ่า