ตอนที่ 159 นางจึงเป็นเพชฌฆาต

ตอนที่ 159 นางจึงเป็นเพชฌฆาต

ไม่กี่วันนี้ หลิงจือได้อาศัยอยู่ในบ้านตระกูลหลินอย่างสงบ แม้ว่าในใจนางจะอยากรู้อยากเห็นมาก แต่ยังรู้ว่าทุกสิ่งมิสามารถทำกระทำโดยพลการ

รอมาตลอดจนเรื่องจบลงแล้ว นางจึงได้รีบวิ่งไปถามทุกอย่างที่คิดอยากสอบถาม

“โหร่วเอ๋อ ฆาตกรที่วางยาพิษทำร้ายองค์รัชทายาทจริงๆ ที่แท้เจ้าก็รู้อย่างชัดเจนตั้งแต่แรกแล้วใช่มั้ย” จางไท่ซือเอ่ยปากขึ้นมาก่อน ตาเป็นประกายจ้องมองจางยวี่โหร่ว ราวกับได้มองทะลุเรื่องในใจทั้งหมดของนาง

ได้ยินคำพูดนี้ หลินหงก็ได้แสดงประกายตาที่ตกใจเหลือเชื่อออกมา

“อะไร หรือว่าเฉินซูเสียนไม่ใช่เป็นฆาตกรตัวจริงที่ฆ่าองค์รัชทายาทหรอกหรือ?”

เขามักจะรู้สึกว่าจางยวี่โหร่วอาจจะใช้วิธีกระตุ้นใครบางคนให้ลงมือทำการ ดังนั้นจึงได้แหย่เฉินซูเสียน ให้นางลงมือต่อองค์รัชทายาท

ถ้าฆาตกรไม่ใช่เฉินซูเสียนจริงๆ แล้ว ทำไมฝ่าบาทฮ่องเต้จึงได้ทรงพิพากษาลงโทษนางเรื่องเกี่ยวกับเรื่องขององค์รัชทายาท

เขาต้องไม่นิ่งเฉยดูดาย ต้องสืบค้นความจริงออกมาเพื่อแก้แค้นให้องค์รัชทายาทจงได้

จางยวี่โหร่วหัวเราะเบาๆ ทีหนึ่ง หลังจากนั้นกล่าวว่า “ตระกูลเฉินไม่มีเหตุผลที่จะวางแผนทำร้ายฆ่าองค์รัชทายาท องค์รัชทายาททรงเป็นว่าที่ฮ่องเต้ เป็นผู้สืบทอดราชบัลลังก์ในวันข้างหน้า เฉินซูเสียนก็ได้เป็นพระชายาองค์รัชทายาท ว่าที่พระมเหสี หล่อนยังมีอะไรที่ไม่อิ่มเอมใจเหล่า?”

“แต่ว่า หลักฐานเหล่านี้ทุกสิ่งล้วนชี้ไปที่เฉินซูเสียน นอกจากนี้ยังเป็นเฉินกั๋วกงสารภาพด้วยปากตนเอง หรือว่ายังจะมีเท็จ?” หลิงจือยังถามอย่างไม่เข้าใจ

ความจริงตั้งแต่แรกนางเดาว่าเป็นองค์ชายสามทำ แต่เมื่อได้ข่าวว่าเฉินกั๋วกงสารภาพยอมรับความผิด นางก็ยังคิดว่าเป็นเฉินกั๋วกงด้วยแล้ว

“หรือว่าเจ้าไม่เคยได้ยินประโยคนี้หรือ? เรียกว่าหูฟังเป็นความว่างเปล่า ที่ตาเห็นเป็นของจริง กล่าวขึ้นมาแล้ว เฉินกั๋วกงคนนี้ยังเป็นการทำสิ่งไม่ดีอะไรเอาไว้ก็รับผลกรรมนั้นเองโดยสิ้นเชิง แม้ว่าพวกเขาจะแบกความรับความผิดเรื่องนี้ไว้ก็ยังไม่มีค่าพอที่จะได้รับความเห็นอกเห็นใจ ก็คือตายก็ยังไม่สาสมกับความผิดอย่างครบบริบูรณ์”

ได้ยินประโยคนี้ หลิงจือก็ตื่นกระจ่างขึ้นมาทันใด

“ข้าเข้าใจแล้ว ฟังมาว่าเรื่องที่เฉินกั๋วกงวางแผนทำร้ายองค์รัชทายาท เป็นองค์ชายสามยื่นฟ้อง ในเรื่องนี้เขาได้ทำผลงานดีเด่น ยังได้รับการยกย่องจากฝ่าบาท องค์ชายสามเขารู้ได้อย่างไรว่าเฉินกั๋วกงเป็นฆาตกร เห็นได้ชัดว่าเขานี่เป็นโจรร้องจับโจร ปล่อยให้เฉินกั๋วกงรับผิดแทนเขาเท่านั้นเอง”

คิดให้ลึกลงไปอีก ก็ยิ่งทำให้ผู้คนรู้สึกน่ากลัวมากขึ้น

องค์ชายสามหมายตาเลือกถูกเฉินกั๋วกงเพราะเหตุใด นี่ไม่ใช่เป็นเพราะพวกเขามีการสมรู้ร่วมคิดกันอย่างลับๆ

เพราะองค์ชายสามทรงกุมจุดอ่อนของเฉินกั๋วกงไว้แล้ว ยังสามารถจับจุดอ่อนของเขาไว้ได้อย่างง่ายดาย เข้าใจความคิดอ่านของเขา ดังนั้นการวางแผนทำร้ายในครั้งนี้จึงได้ไร้ข้อบกพร่อง ภูษาไร้ตะเข็บเช่นนี้ ทำให้คนไม่สามารถจับจุดอ่อนอะไรได้

แม้แต่เฉินกั๋วกงเองก็ไม่คิดว่าตัวเองจะหลงกลองค์ชายสาม ตกต่ำจนมีจุดจบเช่นนี้

ความจริงมาถึงที่นี่ เกือบทุกคนล้วนสามารถเข้าใจว่านี่ที่แท้เป็นเรื่องที่เกิดอะไรขึ้นแล้ว

เฉินกั๋วกงทำร้ายตัวเองจริงๆ แล้ว เป็นความโง่เขลาและความโลภของเขา ดังนั้นเขาจึงได้ถูกเป่ยจื่อห้าวคนเช่นนี้ใช้ประโยชน์ เขาเป็นกรรมตามสนองการกระทำของตนเองโดยสิ้นเชิง

แต่สิ่งที่ทำให้คนน่าชื่นชมมากที่สุดกลับเป็นจางยวี่โหร่ว นางสามารถหยั่งรู้จิตใจของทุกคนได้อย่างไร จับนำเอาความขัดแย้งของพวกเขามาใช้ดำเนินแผนการนี้

นี่แทบเป็นสิ่งที่เหลือเชื่อมากเกินไปแล้ว พวกเขาต่างไม่ได้ตระหนักถึงทั้งสิ้นด้วยตัวเอง

พวกเขาเพียงแค่ต่างถอนหายใจเท่านั้น แต่ไม่มีใครสามารถเข้าใจความรู้สึกของจางยวี่โหร่วในเวลานี้

นางตายก็ล้วนไม่มีวันลืม ชีวิตภพก่อนหน้านี้ก็คือตระกูลเฉินช่วยเป่ยจื่อห้าวเก็บรวบรวมหลักฐานความผิดที่ใส่ร้ายป้ายสีพวกเขาตระกูลจาง จนทำให้ทั้งครอบครัวของพวกเขาเจ็ดสิบสองชีวิตถูกตัดศีรษะประหารชีวิตทั้งครอบครัวในที่สุด

ถ้าหากกล่าวว่าพวกเขาน่าสงสาร ถ้าเช่นนั้นเวลานั้นพวกเขาก็ไม่มีความผิด ก็สมควรสูญเสียชีวิตอย่างเปล่าดายหรือ?