ตอนที่ 158 ประหารตัดศีรษะทั้งตระกูล

ตอนที่ 158 ประหารตัดศีรษะทั้งตระกูล

“ฝ่าบาท กระหม่อมถูกใส่ร้ายฝ่าบาท กระหม่อมถูกใส่ร้าย!”

แต่ตอนนี้เขาร้องขอความยุติธรรมอีกมากเท่าไรก็ไร้ประโยชน์หมดแล้ว เพราะมีองครักษ์หลวงสองนายเข้ามาคุมตัวเขาออกไป ส่วนคนอื่นๆแน่นอนก็ไปล้างบางตระกูลที่ตำหนักเฉินกั๋วกงโดยตรง

“องค์ชายสาม เจ้าไอ้คนถ่อยสารเลวคนนี้ เจ้าถึงเป็นฆาตกรฆ่าคน กลับยังกล้าตลบหลังข้าได้”

“องค์ชายสาม เจ้าต้องได้รับกรรมตามสนองแน่ ต่อให้ข้าตายแล้ว เป็นผีก็ไม่ปล่อยเจ้าไปด้วย!”

เสียงของเฉินกั๋วกงจากเสียงแข็งกร้าวก็ค่อยๆ จางหายไป หลังจากนั้นก็ไม่ได้ยินอีกแล้ว

ฮ่องเต้ทรงตรัสอย่างพิโรธแค้นเคืองว่า “ฮ่า...ความตายมาเยือนถึงศีรษะยังไม่สำนึก พวกเขากลับกล้าฆ่าโอรสสุดที่รักของเจิ้น เจิ้นก็ให้พวกเขาทั้งตระกูลถูกฝังร่วมด้วย เจิ้นต้องให้ซากศพของเจ้าถูกสับฉีกเป็นหมื่นๆ ชิ้น”

หลังจากนั้นพระองค์ก็ทรงสะบัดแขนเสื้อด้วยพระพิโรธแค้นเคืองเดินจากไป ตอนนี้แน่นอนพระองค์ต้องรีบเสด็จกลับพระราชวังทันที เพื่อรวบรวมหลักฐานอื่นๆ ในการทุจริตและการกินสินบนเล่นพรรคเล่นพวกของเขา เฉินกั๋วกง

พวกเขากล้าวางแผนฆ่าองค์รัชทายาท เมื่อใดก็ตามที่เขาได้คิดถึงวาจาเหล่านั้นที่เฉินกั๋วกงได้กล่าวไปก็อดที่จะสั่นเทิ้มไปทั้งตัวด้วยพระพิโรธแค้นเคืองมิได้ พระองค์ต้องใช้วิธีล้างบางตระกูลเฉินที่น่าสังเวชที่สุดน่าอัปยศที่สุดอย่างแน่นอน

“กระหม่อมผู้เป็นบุตรขอน้อมส่งเสด็จพ่อกลับพระราชวัง เสด็จพ่อทรงพระเจริญหมื่นปีหมื่นปีหมื่นๆ ปีพ่ะย่ะค่ะ!” เป่ยจื่อห้าวทูลเชิญพร้อมทำท่าประสานมืออย่างน้อมเคารพ

แต่เมื่อรอจนเงาหลังของฮ่องเต้หายไปจากคลองจักษุของเขา บนใบหน้าเขาจึงมีรอยยิ้มเจตนาแผนชั่วร้ายได้บรรลุผลกระแสหนึ่งออกมา

ถึงแม้ว่าแผนการในครั้งนี้ไม่ได้กำจัดองค์ชายสองรวมถึงเสียนเฟยซูเฟยคนเหล่านั้นไปโดยราบรื่น แต่ตามสภาพตรงหน้าที่ดูไปแล้ว เขายังหาเงินได้มาก

องค์รัชทายาทสวรรคตแล้ว ถ้าเช่นนั้นต่อจากนี้ก็คือพยายามเอาชัยให้ได้รับความไว้วางใจจากฝ่าบาทฮ่องเต้แล้ว

ถึงแม้ว่าความตายขององค์รัชทายาทไม่ได้เกี่ยวข้องกับองค์ชายสอง แต่ก็ยังมีการพูดอีกลักษณะหนึ่งเรียกว่า “การย้ายความโกรธ”

ในเมื่อฮ่องเต้ได้ระบุว่าเฉินซูเสียนและเฉินกั๋วกงเป็นฆาตกรที่วางยาพิษต่อองค์รัชทายาท ก็ควรจะคิดถึงความเชื่อมโยงในแรงจูงใจของพวกเขาที่ลงมือ

แรงจูงใจที่ว่าเป็นเพียงเพราะองค์ชายสองได้รักชอบหลิงจือ จนหมิ่นทำลายความรักที่ลึกซึ้งของเฉินซูเสียน ดังนั้นจึงเป็นเหตุให้นางเพราะรักจนเกิดเป็นเคียดแค้นชิงชัง กระทั่งทุ่มเททุกสิ่งอย่างไม่เสียดายวางยาพิษทำร้ายองค์รัชทายาทแล้วใส่ร้ายป้ายสีองค์ชายสอง เพื่อบรรลุเป้าหมายในการแก้แค้น

ดังนั้นแม้ว่าทุกอย่างจะไม่เกี่ยวข้องกับองค์ชายสอง แต่เมื่อเรื่องถึงฮ่องเต้ ก็จะรู้สึกว่าเป็นองค์ชายสองที่ทำร้ายองค์รัชทายาทน่ะ

แม้ว่าโอรสองค์นี้ของพระองค์จะยอดเยี่ยมเพียงไร มีความเกรียงไกรยิ่งใหญ่ในราชสำนักขนาดไหน แต่หลังจากผ่านเรื่องนี้แล้ว เสด็จพ่อยังจะทรงสามารถรักชอบโปรดปรานเขาอีกไหม?

นี่จึงเป็นลูกคิดดั่งใจที่เป่ยจื่อห้าวได้ดีดคิดไว้ แม้ว่าจะไม่มีวิธีโค่นล้มองค์ชายสองลงได้โดยตรง แต่ทำให้เขาสูญเสียความโปรดปรานโดยตรงนั้นก็ไม่ใช่ความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่เรื่องหนึ่งหรอกหรือ?

...

ข้อกล่าวหาในเรื่องเฉินกั๋วกงพ่อลูกวางยาพิษทำร้ายองค์รัชทายาท ละโมบโลภรับสินบน เล่นพรรคเล่นพวกก่อตั้งค่ายส่วนตัว ก่อกวนรากฐานของประเทศ นานัปการก็ได้ออกมาเป็นราชโองการ ติดไว้ตามถนนหนทางทุกแห่งหน เป็นที่สนใจของเหล่าราษฎรทั้งหลายล้อมวงเข้ามาดู

หลังจากนั้นสามวันทุกคนในตำหนักเฉินกั๋วกงก็ถูกตัดศีรษะประหารชีวิตจนหมดสิ้น ทรัพย์สินทั้งหมดถูกยึดเข้าหลวง บรรดาผู้ที่เกี่ยวข้องหรือเข้าเป็นพรรคเป็นพวกกับพวกเขาก็ถูกเหวี่ยงร่างแหทำลายสิ้น

คราวนี้ ราชสำนักวุ่นวายอย่างใหญ่หลวงโดยสมบูรณ์จริงแล้ว ทุกคนต่างถอนหายใจร้องไห้เสียน้ำตา ไม่รู้ว่ามีขุนนางมากน้อยเพียงไรต้องถูกพาดพิง

นี่เป็นเรื่องสำหรับหลายคน ต้องเผชิญกับภัยพิบัติที่เลวร้ายที่สุด แต่สำหรับบางคนเป็นสิ่งที่ดีสะใจคนเรื่องใหญ่เรื่องหนึ่ง กำจัดพวกหัวมังกุท้ายมังกรที่เป็นอุปสรรคให้สิ้นไป

เวลานี้ ตำหนักไท่ซือ คึกคักมากจริงๆ

จางไท่ซือสั่งให้คนเตรียมอาหารสุราโต๊ะหนึ่ง เชิญคนสนิทรู้ใจหลายคนดื่มมาร่วมดื่มฉลองด้วยกัน