ตอนที่ 164 แขกไม่ได้รับเชิญ

ตอนที่ 164 แขกไม่ได้รับเชิญ

ตำหนักเฉินกั๋วกงถูกฆ่าชำระล้างตระกูลไปแล้ว สายเลือดไหลรินทั่วทุกบริเวณ

มีคนถอนหายใจเศร้าโศกสะอึกอื้น มีคนสบายใจมากความสุข และมีบางคนกลับนิ่งเฉยไร้ความรู้สึกใด

ในคืนนั้น ตำหนักสามเริ่มร้องรำทำเพลง เสียงเพลงบรรเลงดังขึ้น

เมื่อขจัดอุปสรรคที่ใหญ่ที่สุดสำหรับการสืบทอดบัลลังก์ออกไปได้ อีกทั้งยังขจัดหนามขวางทางไปได้ด้วยพร้อมๆ กัน ตอนนี้จึงไม่ต้องพูดเลยว่าเป่ยจื่อห้าวจะอารมณ์ถึงเพียงใด

ฮ่องเต้ยังคงจมปลักอยู่กับความเศร้าโศกจากการจากไปขององค์รัชทายาทจนไม่อาจจะเคลื่อนไหวใดๆ ได้ อีกทั้งยังได้รู้ว่าคนที่ทำร้ายองค์รัชทายาทคือขุนนางคนสำคัญที่ตัวเองไว้ใจ และเป็นเพราะเขาออกคำสั่งให้จัดงานอภิเษกแก่องค์รัชทายาทเอง เขาจึงต้องตาย ภายในใจของเขาจึงเกิดความเสียใจโทษตัวเองอย่างหนักหนา

เดิมทีร่างกายของเขาก็อ่อนแออยู่แล้ว เมื่อผ่านการโจมตีจากเรื่องราวเช่นนี้ เขาก็ไม่อาจจะลุกขึ้นมาจากเตียงได้อีกแล้ว เขาจึงมอบอำนาจเรื่องการตัดสินตระกูลเฉินแก่เป่ยจื่อห้าว ดังนั้นแม้ว่าพวกเฉินกั๋วกงจะอยากร้องทุกข์ขอความเห็นใจเท่าไหร่ พวกเขาก็ไม่อาจจะทำได้

จากข่าวที่หลุดออกมาจากภายในราชวัง พวกเขากล่าวว่าการเจ็บป่วยของฮ่องเต้ในครั้งนี้สาหัสมาก เมื่อไอออกมา ภายในน้ำลายต่างเต็มไปด้วยเลือด ครั้งนี้ดูเหมือนว่าจะไม่สามารถยื้อต่อไปได้อีกแล้ว

แต่ว่าตอนนี้ที่ตำหนักสามเต็มไปด้วยเหลือหัวเราะ มีตรงไหนที่แสดงถึงความเสียใจอยู่บ้าง?

“องค์ชายสาม เมื่อครู่ข้าเต้นได้งดงามหรือไม่!”

“วันนี้ท่านอารมณ์ดีเพียงนี้ เรียกพวกเราทุกคนออกมาสังสรรค์ดื่มสุรากับท่าน มีเรื่องอะไรน่ายินดีใช่หรือไม่?”

“ใช่แล้ว ใช่แล้ว องค์ชายสาม มีเรื่องน่าสนุกอะไรก็เล่าให้พวกข้าสนุกด้วยเสียหน่อย”

รอบกายของเป่ยจื่อห้าวรายล้อมไปด้วยสาวงาม พวกเธอต่างก็เป็นสนมของเขา พวกเธอถูกเลี้ยงดูอยู่ที่ตำหนักหลวงมาตลอด เสื้อผ้าอาหารครบครันดีงาม จะไปรู้เรื่องราวโหดร้ายเช่นนั้นได้อย่างไร?

หน้าที่เดียวของพวกเธอก็คือการรับใช้เจ้าของตำหนักหลวงให้ดี ให้เขาพอใจเท่านั้น

เพียงแต่หลายวันก่อนหน้านี้ เป่ยจื่อห้าวใบหน้าบึ้งตึงมาตลอด และก็ไม่มาเรียกให้พวกเธอรับใช้ แม้แต่สาวงามหวังที่เขารักและเอ็นดูที่สุดตลอดมาเป็นฝ่ายเข้าหาเขาเองก็ยังถูกเขาไล่ออกมา แน่นอนว่าคนอื่นไม่มีใครกล้ากระทำตามใจเช่นนั้นอีก เกรงว่าจะไปทำให้เขาไม่พอใจ สร้างเรื่องให้ตนเองเท่านั้น

แต่ว่าวันนี้เขากลับอารมณ์ดีมาก และเป็นฝ่ายเข้ามาเยี่ยมเยียนพวกเธอก่อน มันทำให้พวกเธอทั้งตกใจและดีใจ

“ฮ่าๆๆ เรื่องอะไรพวกเขาก็ไม่ต้องถามมากแล้ว พวกเจ้ารู้เพียง อยู่กับข้า ต่อไปตลอดชีวิตของพวกเจ้าก็จะเต็มไปด้วยเกียรติยศและความร่ำรวยที่ใช้ไม่มีวันหมดวันสิ้นแล้ว!”

หลายวันมานี้ เป่ยจื่อห้าวต่างอยู่ในอาการวิตกกังวล ตอนนี้ทุกสิ่งเป็นไปตามที่ควรจะเป็น เขาจึงวางใจลงได้ แน่นอนว่าก็ต้องอยากจะหาความสุขใส่ตัว ปล่อยวางตัวเองอย่างเต็มรูปแบบ ความรู้สึกเช่นนี้ พวกเธอจะไปเข้าใจได้อย่างไร?

ดื่มสุรารสชาติดี หลังจากนั้นก็โอบกอดหยกนุ่มหอมกรุ่นที่เป็นฝ่ายเข้าหา เป่ยจื่อห้าวรู้สึกว่าทั้งตัวเต็มไปด้วยความสุขสบาย

เห็นได้ชัดว่าเขาทำร้ายตระกูลเฉินกั๋วกง ทำให้ทั้งตระกูลเฉินถูกฆ่าล้าง แต่ว่าเขากลับไร้ซึ่งความรู้สึกผิด อีกทั้งยังเต็มไปด้วยความสุขสบายใจ จิตใจของเขาช่างโหดร้ายนัก

เพียงแต่ไม่ว่าอารมณ์จะดีขึ้นเพียงใด ก็ยังมีจุดด่างพร้อย

ก่อนหน้านี้เขารู้สึกว่าการขจัดองค์รัชทายาทได้ อีกทั้งยังหลุดพ้น มันช่างเป็นเรื่องที่น่ายินดี

แต่ว่าเมื่ออารมณ์สงบลงมาแล้ว เขาก็เริ่มรู้สึกไม่พอใจขึ้นมาอีก

แม้ว่าองค์รัชทายาทจะตายไปแล้ว แต่ว่าก็ยังมีองค์ชายรอง ตำแหน่งสืบทอดบัลลังก์ยังไม่ถูกเขากุมอยู่ในกำมือ เรื่องทั้งหมดยังไม่ได้บทสรุป

ตำหนักเฉินกั๋วกงที่เดิมทีจะสามารถเป็นกำลังหนุนหลังที่แข็งแกร่งแก่เขาได้ ตอนนี้ก็ถูกเขาจัดการไปด้วยมือของตัวเองแล้ว แม้ว่าเขาจะอาศัยเรื่องนี้ทำให้ได้รับชื่อเสียงภายในตำหนักจาวและบรรดาประชาชน แต่ว่าองค์ชายรองก็ไม่ได้รับมือง่ายเช่นนั้น

ในตอนนั้นถ้าหากแผนของเขาเป็นไปอย่างราบรื่น คนที่ถูกจัดการจะไม่ใช่เพียงองค์รัชทายาทและตำหนักเฉินกั๋วกง แต่จะยังมีเสียนเฟย ซูเฟย รวมทั้งองค์ชายรองด้วย

ถ้าหากว่าแม้แต่พวกเขาก็ล้มลงมาแล้ว ตระกูลจางก็จะโดดเดี่ยวไร้ผู้สนับสนุน เมื่อถึงตอนนั้นทุกอย่างก็จะถูกเขาควบคุม ใครก็ไม่อาจหลบหนีจากเงื้อมมือของเขาไปได้

แต่ว่าแผนการที่ถูกวางเอาไว้อย่างละเอียดถี่ถ้วนนี้ ตอนนี้กลับดำเนินไปได้เพียงครึ่งเดียวเท่านั้น

ไม่ บางทีอาจจะไม่ถึงครึ่ง เพราะว่าเสียนเฟย ซูเฟย และองค์ชายรองต่างก็ยังสบายดีอยู่ คนของตระกูลจางเองก็สบายดีอยู่เช่นกัน

เมื่อนึกมาถึงตรงนี้ อยู่ๆ เป่ยจื่อห้าวก็เริ่มรู้สึกไร้อารมณ์ขึ้นมา และไม่มีความคิดจะดื่มสุรา เล่นสนุกอีกแล้ว

เขาวางแก้วสุราลง ยื่นมือออกไปลูบริมฝีปาก ภายในแววตาของเขาปรากฏความเยือกเย็นขึ้นในทันที

เหล่านางสนมคนงามเองก็รู้จักกระทำการไปตามแววตาของเขาแล้ว เมื่อเห็นว่าเมื่อสักครู่เขายังหัวเราะหยอกล้อเล่นกับพวกเธอ แต่อยู่ๆ ก็กลายเป็นเช่นนี้ไป ในใจของพวกเธอเกิดความลังเลขึ้นมา ไม่กล้าจะมอบการรับใช้แก่เขาโดยพลการแล้ว

แน่นอนว่าความกลัวและความสั่นไหวในแววตาของพวกเธอทำให้เป่ยจื่อห้าวยิ่งไร้อารมณ์มากขึ้นไปอีก

เหอะ......สุดท้ายแล้ว พวกผู้หญิง นอกจากภายนอกที่งดงามเสียหน่อย และทำให้เขาระบายความต้องการออกมาได้ เดิมทีก็ไม่ได้มีประโยชน์อะไร

เมื่อตัดความงดงามภายนอกของพวกเธอออกไปแล้ว พวกเธอจะยังเหลืออะไร?

แต่ว่าก็ไม่ใช่ผู้หญิงทุกคนที่จะเป็นเช่นนี้ เมื่อคิดไปถึงหญิงสาวที่วางแผนใส่เขามาตั้งแต่แรก เล่นเขาอยู่ในกำมือ และยังทำให้เขากลายเป็นที่น่าขันของทุกคนคนนั้น ภายในแววตาของเขาก็ประกายความเยือกเย็นอันแหลมคมออกมาในทันที

จาง อวี่ โหร่ว!

เมื่อคิดไปถึงชื่อนี้ เขาก็อดขบฟันลงไม่ได้

ทำไมผู้หญิงคนนั้นจึงไม่เป็นอย่างพวกเธอ เธอมากเล่ห์ หลักแหลม ราวกับจิ้งจอกตัวหนึ่ง ทำให้ไม่อาจรู้ได้ว่าในใจของเธอคิดอะไรอยู่

ก่อนหน้านี้เขากระทำต่อเธอไม่ดีหรือ?