ตอนที่ 170 ภายในยามีพิษ

ตอนที่ 170 ภายในยามีพิษ

จางอวี่โหร่วตื่นขึ้นมาเช้าตรู่อย่างหาได้ยาก เสี่ยวเฟิงนำเสื้อผ้าเข้ามารับใช้อาบน้ำแต่งตัวให้นาง

แต่ว่าเพียงนางลงมาจากเตียง นางก็รู้สึกเวียนหัวขึ้นมา

“คุณหนูเป็นอันใดไป?” เสี่ยวเฟิงมองไปยังท่าทางของนาง ก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปพยุงตัวของนางด้วยความกังวล

“ไม่เป็นไร อาจจะเป็นเพราะเพิ่งตื่นขึ้นมาก็เลยเวียนหัวเล็กน้อย ไม่เป็นอะไร!” จางอวี่โหร่วส่ายหน้าไปมา หลังจากนั้นก็ลุกขึ้นลงมาที่พื้น

นางบอกว่าไม่เป็นอะไร แต่ว่าเสี่ยวเฟิงจะวางใจลงเช่นนั้นหรือ หน้าที่ของนางคือการดูแลคุณหนู ถ้าหากคุณหนูเป็นอะไรไป นางก็ไม่อาจมีชีวิตต่อไปได้เช่นกัน

“ไม่ได้ เรียกหมอมาตรวจดูเสียหน่อยเถอะ!”

นางอยากจะวิ่งออกไป แต่ก็ถูกจางอวี่โหร่วรั้งเอาไว้

“อย่าไป เมื่อหลายวันก่อนก็ไม่ได้เพิ่งไปหาหมอมาหรือ? หมอก็ออกยามาให้แล้ว ยังดื่มไม่หมดเลย ใช่แล้ว ยาของข้าต้มเสร็จแล้วหรือยัง? รอให้ทานอาหารเช้าเสร็จก่อน ข้าค่อยดื่มยาเข้าไป จากนั้นก็น่าจะดีขึ้นแล้ว”

“นี่.......” แม้ว่าเสี่ยวเฟิงจะยังลังเลอยู่เล็กน้อย แต่ก็ถูกนางพูดกล่อมไปเสียแล้ว

“เอาเถอะ ร่างกายของข้า ข้ารู้ดี เจ้าอย่าได้กังวลไปเลย รีบไปเตรียมเถอะ อีกครู่ข้าจะไปเยี่ยมดูน้องจ้าวอีกนะ!”

เสี่ยวเฟิงได้แต่เงียบไม่พูดอะไรต่อ จากนั้นก็รับใช้ช่วยนางอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า แต่ก็ยังคงกังวลใจอยู่

หวังว่าหลังจากดื่มยาเข้าไปแล้ว ร่างกายของคุณหนูจะดีขึ้นมา

เพราะการกำชับของจางอวี่โหร่ว ดังนั้นนางจึงรีบอาศัยช่วงเวลาที่จางอวี่โหร่วกำลังทานอาหารเช้าไปที่ห้องครัว หมายจะนำยามาให้ หลังจากนั้นเมื่อจางอวี่โหร่วทานอาหารเสร็จแล้วจะได้ดื่มลงไป

แต่ว่าเมื่อนางเข้ามาในห้องครัวก็เห็นเย่นหลินยืนอยู่หน้าหม้อยา และกำลังยื่นมือออกไปเปิดฝาหม้อยา

เย่นหลินคือคนเคียงกายท่านอ๋อง แน่นอนว่านางรู้จักดี เพียงแต่ที่ผ่านมาเขามักจะหน้านิ่งเย็นชาอยู่เสมอ และไม่เคยทำสีหน้าดีๆ แก่พวกนาง เสี่ยวเฟิงเองก็เว้นระยะให้เขาอย่างให้เกียรติ บางทีก็อดพูดบ่นกับจางอวี่โหร่วไม่ได้ นางบอกว่าเขาหน้านิ่งนิ่วหน้าราวกับใครไปติดเงินเขาไว้

จางอวี่โหร่วเองก็เข้าใจในท่าทีของเย่นหลินที่มีต่อตัวเอง จะต้องเป็นเพราะเรื่องน้องสาวของเขา เขาจึงไม่ชอบใจนางนัก แต่ว่าตอนนี้นางแต่งงานกับหันยี่ ทุกคนต่างก็อยู่ในตำหนักด้วยกัน ทางที่ดีไม่ควรมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น ดังนั้นนางจึงไม่ได้บอกเรื่องนี้กับเสี่ยวเฟิง

ไม่อย่างนั้นด้วยความดึงดันในการปกป้องนางของเด็กสาวผู้นี้ก็คงจะต้องไปจัดการคิดบัญชีกับเย่นอิ่ง หรือทะเลาะกับเย่นหลินขึ้นมา

นางจึงบอกกับเสี่ยวเฟิงเพียงแค่ เย่นอิ่งมีนิสัยเช่นนั้น ไม่ต้องไปสนใจก็พอ และเพราะเช่นนี้จึงทำให้เสี่ยวเฟิงสามารถปล่อยวางความระมัดระวังลงได้

นางรีบวิ่งเข้าไป จากนั้นก็ตบไหล่เขาจากทางด้านหลัง

“เฮ้ นี่มันยาของชายา อีกสักครู่นางจะต้องดื่ม เจ้าอย่าทำอะไรมั่วๆ เชียว!”

ดูเหมือนว่าเมื่อสักครู่เย่นหลินจะใช้สมาธิมากจนเกินไป เขาจึงไม่ทันได้รู้เลยว่าด้านหลังมีคนขยับเข้ามาใกล้ ดังนั้นเขาจึงตกใจขึ้นมายกใหญ่ในทันที

เขารีบหันหน้าไปมองที่เสี่ยวเฟิง สัญชาตญาณนักฆ่าทำให้สายตาของเขาประกายความเยือกเย็นออกมาอย่างเห็นได้ชัด เสี่ยวเฟิงตกใจจนถอยหลังไปหลายก้าว

“เจ้า......เจ้าทำอะไร!”

เมื่อรู้สึกได้ว่าตัวเองเสียมารยาท เขาก็รีบจัดการสีหน้าของตัวเองให้ดี ใบหน้าของเขาเริ่มเรียบสงบลงไป แต่ว่าภายในส่วนลึกของสายตาก็ยังคงประกายความเยือกเย็นออกมา

ถ้าหากเด็กสาวเห็นท่าทางเมื่อสักครู่ของเขา เขาก็จะต้องฆ่านางทิ้งเป็นแน่

“เมื่อครู่ข้าเดินผ่านห้องครัว เห็นว่ายานี้เกือบจะต้มจนไหม้แล้ว รอบข้างไม่มีใครคอยดู ดังนั้นจึงเข้ามาช่วยเหลือเล็กน้อยเท่านั้น”

แน่นอนว่าเสี่ยวเฟิงไม่ได้สงสัยอะไร อีกทั้งยังมองไปที่เขาด้วยความซึ้งใจ