ตอนที่ 171 ซากมดในกากยา

ตอนที่ 171 ซากมดในกากยา

หลังจากเสวยพระกระยาหารเช้า จางยวี่โหร่วก็คิดจะไปดูจ้าวซินซิน

ในเมื่อนางได้รั้งนางไว้ในพระตำหนักแล้ว ยังหาแพทย์มาช่วยนาง ถ้าเช่นนั้นถัดมาอาศัยความรักฉันพี่น้องของพวกนางไปดูนางก็เป็นเรื่องสมเหตุสมผล

ยาที่จ้าวซินซินต้องดื่มนางได้ให้คนเตรียมไว้แล้ว เพื่อแสดง “ความจริงใจ” ของตนเอง จางยวี่โหร่วไปที่ห้องครัวด้วยตัวเองแล้วเตรียมยกยาไปให้นาง

เสี่ยวเฟิงที่ด้านข้างหน้านิ่วคิ้วขมวดตามอยู่ด้านหลังนาง ผ่านไปครึ่งวันสีหน้าของนางยังไม่ได้สงบลง

ในที่สุดจางยวี่โหร่วก็ไม่สามารถดูต่อไปได้แล้ว หลังจากนั้นเอ่ยปากกล่าวว่า “ดีแล้ว ไม่ใช่ไม่ทันระวังจนทำให้ยาหกหรอกหรือ ไม่ใช่ไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่อะไรทั้งนั้น ข้าดื่มน้อยไปครั้งหนึ่งก็ไม่มีอะไร เจ้าก็อย่าโทษตัวเองแล้ว!”

“คุณหนู ขออภัย ท่านดูท่าน วันนี้ตื่นเช้ามายังรู้สึกร่างกายไม่ค่อยสบาย ตอนนี้หนูยังได้ทำให้ยาเสียหายแล้ว ยังต้องให้คนไปต้มใหม่อีก หนูช่างไร้ประโยชน์เกินไปแล้วจริง ๆ!”

จนถึงตอนนี้นางไม่ได้ลืมเรื่องในตอนเช้า ช่างเป็นนังหนูที่โง่งม

แต่ว่าไปแล้ว เวลานั้นนางมีความรู้สึกเวียนศีรษะตาลายชนิดหนึ่งจริง ๆ แต่ก็เป็นเพียงช่วงเวลาสั้น ๆ เช่นนั้น ราวกับไม่กี่วันนี้ ตื่นขึ้นมาทุกเช้าก็จะมีอาการเช่นนี้ปรากฏออกมา แต่ก่อนหน้านี้อาการค่อนข้างเบา วันนี้กลับแสดงออกมาชัดก็เท่านั้น

หรือว่านางกังวลคิดเกินไปจริง ๆ จนร่างกายมีปัญหาอะไรออกมาแล้ว?

ไม่กี่วันก่อน นางเพิ่งพบแพทย์ แพทย์ได้บอกเช่นนี้ ขอเพียงนางดื่มยาหมดแล้วพักฟื้นอย่างระมัดระวัง ก็ไม่ควรมีปัญหาใด ๆ เกิดขึ้น

จางยวี่โหร่วเดินมาถึงห้องครัว ซักถามสาวใช้ก็รู้ว่ายาในหม้อยาต้มหม้อไหนเป็นยาที่จ้าวซินซินต้องดื่ม

นางเพิ่งกำลังจะเดินผ่านไป จู่ ๆ นางหยุดฝีเท้ากะทันหัน ราวกับว่านางถูกเรื่องอะไรดึงดูดความสนใจไปแล้ว

“คุณหนู ท่านเป็นอะไรแล้ว?” เสี่ยวเฟิงถามอย่างสงสัยเมื่อเห็นนางหยุดไม่เดินแล้วในทันใด

จางยวี่โหร่วไม่ได้รีบตอบคำถามของนังทันที แต่เดินไปในทิศทางอีกแห่ง หลังจากนั้นนางก็หยุดลงมาแล้ว

สถานที่ที่นางยืนอยู่ เป็นหม้อต้มยาที่นังใช้ต้มยาทุกวัน

“ยาข้างในนี้เป็นของใคร?” นางซักถาม

“แน่นอนเป็นของคุณหนูท่าน ดังนั้นตอนนี้ต้องต้มใหม่อีกเพราะเมื่อครู่ยาชามนั้นได้ถูกตีแตกชำรุดแล้ว”

อะไรนะ นี่เป็นหม้อยาของนางเหรอ?!

เวลานี้ บนโต๊ะ กำลังมีซากมดหลายตัวนอนอยู่ แช่อยู่ในน้ำยาที่สกัดออกมา

เพราะยาหม้อนี้ของนางเพิ่งเริ่มต้มเมื่อครู่ ดังนั้นนี่บ่งชี้ชัดว่าน้ำยาบนโต๊ะเป็นส่วนที่เหลือจากเมื่อก่อนนี้

เพราะมดเหล่านี้ดื่มน้ำยาที่หกออกมา ดังนั้นจึงตาย จางยวี่โหร่วใจสั่นสะท้านคราหนึ่ง จู่ ๆ มีลางสังหรณ์ที่ไม่ดีชนิดหนึ่ง

เสี่ยวเฟิงที่ด้านข้างมองนางอย่างไม่เข้าใจ ทุกครั้งที่นังเห็นคุณหนูแสดงสีหน้าแบบนี้ ก็แสดงให้เห็นว่ามีเรื่องใหญ่อะไรจะเกิดขึ้น หรือว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นแล้วหรือ?

จางยวี่โหร่วมองนางอย่างใจจดใจจ่อบ้างพลางถามว่า “เจ้ายังจำได้ไหมว่าเจ้าได้ทำหม้อยาแตกที่ไหนหรือไหม?”

“แน่นอนจำได้ ก็คือหลังจากออกประตูไปแล้วปากทางแยกเลี้ยวขวา คุณหนูที่แท้ท่านเป็นอะไรแล้ว!”

“ตอนนี้เจ้ารีบพาข้าไป ข้าคิดต้องการยืนยันเรื่องหนึ่ง หลังจากนั้นค่อยบอกเจ้าอีก!”

เสี่ยวเฟิงเห็นสภาพการณ์ครานี้ ดูเหมือนร้ายแรงมาก ก็รีบเริ่มจริงจังขึ้นมาแล้ว หลังจากนั้นพยักหน้ากล่าวว่า “คุณหนู ท่านตามหนูมาเถิด!”

พวกนางทั้งสองรีบออกจากห้องครัว หลังจากนั้นเดินตรงไปยังที่ทำชามยาแตกแล้ว

ที่นั่นชิ้นส่วนที่แตกได้ถูกคนเก็บกวาดทำความสะอาดแล้ว แต่น้ำยาสีดำนั้นยังติดเหนียวเหนอะหนะอยู่กับพื้นผิวถนน ยังไม่ทันได้มีเวลาล้างทำความสะอาด

จางยวี่โหร่วก้มลงไปดูคราหนึ่ง ได้เห็นซากมดมากมายในที่นั่นด้วยจริง ๆ สีหน้านางยิ่งหนักหน่วงมากขึ้นอีก

คราวนี้ เสี่ยวเฟิงกลับได้เห็นซากมดเหล่านั้นชัดเจนแล้ว เห็นได้ชัดว่านังได้รับความตกใจแล้ว ร่างกายสั่นบ้างเล็กน้อยขึ้นมา

เมื่อครู่นังอาจจะไม่ได้ไปสนใจอะไร แต่ตอนนี้ไฉนนังสามารถดูไม่เข้าใจ

ทำไมถึงมีซากมดมากมายในยาเหล่านี้ นี่ไม่ใช่เป็นยาบำรุงทั่วไปหรอกหรือ? หรือว่า...ในยานี้มีพิษ?

เมื่อคิดถึงสถานการณ์นี้ เสี่ยวเฟิงเพียงรู้สึกหนาวไปทั่วทั้งตัว

“คุณหนู นี่...เกิดเรื่องอะไรขึ้น? ยานี่...” วาจานังยังพูดไม่จบ จางยวี่โหร่วก็ได้ปิดปากนังไว้แล้ว

“อย่าเพิ่งเอ็ดไป อย่างน้อยก็รอจนกว่าเราจะสืบให้แน่ชัดค่อยว่ากันอีก!”

เสี่ยวเฟิงกำลังใกล้จะร้องไห้ออกมาแล้ว แต่เมื่อได้เห็นจางยวี่โหร่วดูท่าทีเคร่งขรึมมาก นังได้แต่พยักหน้า

จู่ ๆ เกิดสภาพการณ์เช่นนี้ นางสามารถรับการโจมตีแบบนี้ได้อย่างไร แทบจะตกใจกลัวไปหมดแล้ว