ตอนที่ 172 แต่ละคนมีเลศนัย แฝงไว้ด้วยเจตนาที่มิดีมิร้าย

ตอนที่ 172 แต่ละคนมีเลศนัย แฝงไว้ด้วยเจตนาที่มิดีมิร้าย

เสแสร้ง ถ้านางคิดรนหาความตายจริง ก็ไม่ต้องเปลืองแรงทำเรื่องให้ซับซ้อนให้ยากจัดการมาถึงที่นี่แล้ว

แต่มองทะลุปรุโปร่งกลับไม่ได้หมายความว่าจะพูดอย่างทะลุปรุโปร่งออกมาได้ จางยวี่โหร่วกลับคิดอยากเห็นว่านางต้องการเล่นกลอะไร

“เกิดขึ้นเองดับสูญเองเหรอ? เมื่อครู่เจ้าเพิ่งสูญเสียลูกไปแล้ว ถ้าข้าไม่สนใจเจ้าอีกต่อไป เจ้าอาจจะมีแต่ต้องตายสถานเดียวแล้วจริง ๆ ทุกสิ่งนี้ที่แท้เกิดเรื่องอะไรขึ้น นั่นเป็นโอรสขององค์ชายสามใช่ไหม ทำไมเจ้าถึงได้ทำให้ตัวเองลำบากสังเวชเช่นนั้นอีก?”

แน่นอนเธอได้ส่งคนไปสืบค้นเรื่องราวโดยทั่วไปส่วนใหญ่ให้ชัดเจนแล้ว แต่นางยังคิดอยากรู้จากสิ่งที่ได้รู้จากปากของจ้าวซินซิน

จ้าวซินซินได้ยินวาจา ก้นบึ้งดวงตาอดที่จะมีความโกรธแค้นชิงชังอันริบหรี่แวบผ่านไม่ได้ หลังจากนั้นเอื้อมมือลูบท้องของตนเองเบา ๆ

“ท่านพี่ ในที่สุดหม่อมฉันก็เข้าใจแล้วว่าทำไมเจ้าถึงได้ยอมบุกถ้ำเสือแดนมังกรเพื่ออภิเษกสมรสกับอ๋องชิงผินก็ไม่ยินยอมอภิเษกสมรสกับองค์ชายสาม เขาเป็นคนถ่อยต่ำช้าคนหนึ่งจริง ๆ เป็นหม่อมฉันมีตาหามีแวว หัวใจถูกบดบังด้วยอำนาจบารมีจนหมดสิ้น คิดว่าถ้าได้อภิเษกสมรสกับเขาต้องร่ำรวยมีเกียรติยศแน่ ๆ แต่ตอนนี้หม่อมฉันรู้แล้วว่าหม่อมฉันผิดไปแล้ว เขาใช้ชีวิตของหม่อมฉันข่มขู่ให้หม่อมฉันทำสิ่งที่เป็นอันตรายต่อท่านพี่ ยังขับไล่หม่อมฉันออกไปจากพระตำหนัก เขาไม่ได้ยอมรับหม่อมฉัน ตระกูลซูไม่ยอมรับหม่อมฉันด้วย ให้หม่อมฉันได้รับการกลั่นแกล้งรังแกต่าง ๆ จนหมดสิ้น ต่อมาหม่อมฉันก็ตั้งครรภ์แล้ว เดิมคิดว่าเขาอาจจะเห็นแก่หน้าของลูกสามารถดูแลหม่อมฉันดี ๆ แต่กลับทำแท้งลูกของหม่อมฉันโดยไม่คาดคิด เสือร้ายยังไม่กินลูก เขากระทั่งสัตว์เดรัจฉานยังเทียบไม่ได้!”

เพราะความโกรธแค้น จ้าวซินซินแทบจะตัวสั่นเทิ้มด้วยความโกรธ

จางยวี่โหร่วขมวดคิ้วเล็กน้อย สิ่งที่จ้าวซินซินกล่าวมาไม่แตกต่างกันมากกับเรื่องที่นางได้สืบมา ดังนั้นนี่เป็นเรื่องจริงทั้งหมดแล้ว?

ตั้งแต่เริ่มวุ่นวายจ้าวซินซินก็ถูกเป่ยจื่อห้าวทอดทิ้งในที่สุดจริง ๆ ไร้หนทางหนีรอดจึงได้มาพึ่งพานาง ไม่ใช่ไส้ศึกที่องค์ชายสามส่งมาสอดแนม?

ไม่ว่าจะเป็นชนิดไหน นางล้วนไม่มีวันให้อภัยสิ่งที่จ้าวซินซินได้ทำมาก่อนทั้งสิ้น

แม่น้ำภูเขาเปลี่ยนได้ง่าย สันดานเดิมขุดออกยาก วันนี้จุดจบของจ้าวซินซินล้วนเป็นนางทำขึ้นมาเอง ไม่สมควรได้รับความเห็นอกเห็นใจโดยสิ้นเชิง

ตอนนี้นางช่วยชีวิตนางไว้ เพียงเพราะต้องการใช้นางไปต่อกรกับเป่ยจื่อห้าวเท่านั้น

สิ่งล่อใจการทดสอบมากมายในตอนนี้ เพียงต้องการที่จะรู้ว่าคุณค่าในใช้นางที่แท้มีมากเท่าใด

“เป่ยจื่อห้าวโหดเหี้ยมอำมหิตจริงเช่นนี้ แม้แต่ลูกแท้ ๆ ของตัวเองยังไม่ปล่อยไป มากเกินไปแล้วจริง ๆ!” คนโดยทั่วไปขอเพียงได้ยินสิ่งที่เกิดขึ้นกับนางตอนนี้ ก็ต้องเกิดความรู้สึกเห็นใจนางแน่นอน นางเป็นเพียงผู้หญิงอ่อนแอที่มิอาจอ่อนแอได้อีกคนหนึ่ง ไหนเลยจะเกิดอำนาจอิทธิพลใดไปต่อสู้แย่งชิงได้น่ะ?

ขอเพียงจางยวี่โหร่วสามารถเชื่อคำพูดของนาง รั้งนางไว้ได้ ถ้าเช่นนั้นเป้าหมายของนางก็บรรลุสำเร็จแล้ว

ดังนั้นตอนนี้พวกนางทั้งสองต่างมีความคิดที่แตกต่างกันไป

“ใช่ ท่านพี่ ตอนนี้ข้าเกลียดเขาเข้ากระดูกดำ แค้นจนใคร่ควักหัวใจและปอดของเขา แก้แค้นให้ลูกข้า เขายังเด็กมากขนาดนั้น เพียงหนึ่งเดือนอยู่ในครรภ์ข้ายังไม่ทันได้ออกมาดูโลกภายนอก ก็ถูกเขาลิดรอนสิทธิที่จะรอดมีชีวิตอยู่ไปอย่างโหดร้ายอำมหิต ข้าเกลียดแค้นเขาจริง ๆ แล้ว”

เมื่อจางยวี่โหร่วเห็นท่าทีนางเศร้ารันทดอย่างสุดขีด กลับไม่ได้รู้สึกว่ากระทั่งสิ่งนี้นางก็แกล้งทำออกมาได้ทั้งหมด ในเมื่อนั่นเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของนางเอง นางคงไม่ถึงกับเพื่อใส่ร้ายนางจนทำแท้งเลือดเนื้อเชื้อไขของนางเองไปทั้งสิ้นน่ะ

“ในเมื่อเกลียด ถ้าเช่นนั้นอย่าปล่อยเขารอดไป เจ้าอยู่ข้างกายเป่ยจื่อห้าวมาเป็นเวลานานขนาดนั้น เขามีนิสัยอย่างไรเจ้าควรเข้าใจแล้ว แม้ว่าบางสิ่งข้าไม่ได้เตือนเจ้า เจ้าก็ควรเข้าใจน่ะ”