ตอนที่ 174 ฆาตกรวางยาพิษ

ตอนที่ 174 ฆาตกรวางยาพิษ

นางก็ไม่สามารถพูดได้เต็มปากเต็มคำ ยังไง ๆ ก็ตามสัญชาตญาณอย่างฉับพลันได้บอกนางว่าเรื่องนี้ยังไม่สามารถให้หันยี่ฉีรู้

ก็ไม่รู้ว่าทำไม ตอนนี้ จู่ ๆ นางรู้สึกหงุดหงิดจิตใจแปรปรวนนิดหน่อย ยังคงให้นางสืบค้นหาความจริงก่อน ถ้ายังไม่สามารถค้นหาออกมาได้ค่อยขอให้เขาช่วยอีกเถิด

“เสี่ยวเฟิง เจ้าไปที่ครัวทุกวันยกยาให้ข้า ก็ไม่ได้พบอะไรผิดปกติหรือ?”

“นี่...ทุกครั้งเมื่อยาต้มจนเกือบจะเสร็จแล้วข้าจึงได้ไป ก็ไม่มีอะไรผิดปกติเพค่ะ!” เสี่ยวเฟิงหยุดนิ่งไปครา จู่ ๆ ก็จำขึ้นมาได้แล้วร้องเสียงตกใจ “ไม่ถูกต้อง ข้าคิดขึ้นมาได้แล้ว วันนี้ตอนที่ไป ได้พบเย่นหลิน ตอนที่เห็นเขา เขากำลังเอื้อมมือเปิดฝาหม้อยาออก”

เย่นหลิน! จางยวี่โหร่กำนิ้วมือแน่นโดยไม่รู้ตัว เล็บจิกลึกเข้าไปในฝ่ามือ แต่นางกลับไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดสักนิด

ดังนั้น เขาเป็นคนวางยาหรือ?

นางถามตัวเองว่าไม่ได้ทำอะไรผิดต่อพวกเขา ทำไมพวกเขาพี่ชายน้องสาวจึงได้บีบคั้นอย่างยากลำบากกันนัก

นางรู้ว่าตั้งแต่เย่นอิ่งถูกหันยี่ฉีทำลายวิทยายุทธ์ไปแล้ว ก็นอนป่วยอยู่บนเตียงตลอด ดังนั้นในใจเย่นหลินจึงมีความเคียดแค้นต่อนาง หรือว่าเสาะหาโอกาสนี้มาแก้แค้น?

แต่เย่นอิ่งก็เป็นการหาเรื่องใส่ตัวอย่างสิ้นเชิง หรือว่าก็เพราะเป็นน้องสาวของเขา เขาก็สามารถไม่แยกแยะผิดถูกทั้งหมดจากกันแล้วหรือ?

จากครั้งแรกที่นางได้เห็นเย่นอิ่งก็รู้ถึงความโหดร้ายและวิธีการเฉียบขาดใช้อุบายของหล่อน ต่อหน้าหันยี่ฉีก็กล้าลงมือต่อนางโดยตรง นางไม่มีความหวังใด ๆ ต่อเย่นอิ่งโดยสิ้นเชิง

แต่นางมักจะรู้สึกว่าอย่างน้อยเย่นหลินยังคงมีเหตุผล เขาเป็นคนซื่อสัตย์และตรงไปตรงมา สาบานว่าจะจงรักภักดีต่อหันยี่ฉี แม้ว่าเรื่องของเย่นอิ่งทำให้เขาไม่พอใจแค้นเคืองนาง แต่ก็เปิดเผยบริสุทธิ์และยึดมั่นในความเป็นธรรม ไม่ถึงกับใช้วิธีฝีมือต่ำทรามเช่นนี้ลับหลัง

เสี่ยวเฟิงกล่าวด้วยความโกรธแค้นมากว่า “ต้องเป็นเขาแน่ ๆ ! เขาไม่ลงรอยกับเรามาตลอด ข้ายังแปลกใจว่าทำไมเขาที่เป็นองครักษ์ส่วนตัวของท่านอ๋องจู่ ๆ มาปรากฏตัวขึ้นในสถานที่เช่นห้องครัวนั้น นี่ต้องมีเล่ห์ลวงแน่ ๆ ! เขายังกล่าวว่าเป็นเพราะพบว่ายาเกือบจะไหม้แล้วดังนั้นจึงเปิดดู มิน่าเขาถึงได้ใจดีขนาดนั้น!”

ขอเพียงเป็นเรื่องเกี่ยวกับคุณหนู เสี่ยวเฟิงก็ไม่สามารถควบคุมอารมณ์ของตนเองได้

มีคนคิดทำร้ายคุณหนู นี่ช่างน่ารังเกียจเกินไปแล้ว!

ถ้าเป็นเย่นหลินทำจริง นางต้องเกลียดเขามากแน่ ๆ !

คิดถึงเวลานั้นนางยังบอกเขาว่าเขาเป็นคนดีคนหนึ่ง ถ้าเขาเป็นฆาตกรที่วางยาพิษคนนั้นซึ่งเป็นเขา นางไม่รู้ว่าตนเองต้องผิดหวังมากเท่าใด ไม่กล้าที่จะไปเชื่อคนอื่นได้อย่างง่ายดายอีกแล้ว

แม้ว่าจางยวี่โหร่วรู้สึกว่าเย่นหลินอาจเป็นฆาตกร แต่ตอนนี้ไม่มีหลักฐาน นอกจากนี้ทุกอย่างก็ไม่แน่นอน ยังคงต้องสืบค้นให้ชัดเจนขึ้นเล็กน้อยจึงดี

“ใช่แล้ว เจ้าทำงานอย่างระมัดระวังมาตลอด ทำไมเช้าตรู่วันนี้จู่ ๆ สะดุดล้มไปได้? จำได้ว่าวันนี้เราไปที่ชามยาแตก ที่นั่นพื้นผิวราบเรียบ พื้นถนนสะอาดสะอ้าน ที่แท้เป็นเรื่องอะไรกัน?”

ตอนนี้ทุกอย่างล้วนสามารถกลายเป็นจุดที่น่าสงสัย จางยวี่โหร่วจะไม่ปล่อยให้ร่องรอยใด ๆ ผ่านไป

“เรื่องนี้..ข้าก็รู้สึกแปลกใจมาก ขณะนั้นก็รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างทำให้สะดุดไปคราแล้วก็ล้มลงไปแล้วเพคะ” คิดถึงประสบการณ์ที่ตัวเองผ่านตอนนั้น ใบหน้าของเสี่ยวเฟิงสับสนไปหมด

แต่จางยวี่โหร่วรู้สึกว่าฉากนี้ช่างคุ้นเคยมาก ราวกับเคยรู้จักกันอย่างสมบูรณ์แบบ

ตอนนั้นนางถูกเป่ยจื่อห้าววางยา พยายามที่จะวิ่งหนีสุดชีวิต เดิมใกล้จะหนีออกไปได้รอด แต่ก็กลับสะดุดหกล้มลงไปคราหนึ่งทันที หลังจากนั้นจึงได้รู้ว่าเป็นเย่นอิ่งลงมือต่อนาง ทำให้นางตกอยู่ในมือมารของเป่ยจื่อห้าว ตอนนี้เรื่องประสบการณ์ของเสี่ยวเฟิง ไยมิใช่คล้ายอย่างสมบูรณ์แบบกับนางในตอนนั้นหรือ?

ในใจนางได้ข้อสรุปที่ขวัญกล้าบังอาจออกมาข้อหนึ่ง มีคนจงใจทำให้เสี่ยวเฟิงสะดุดล้มลง จงใจทำลายยาชามนั้นแล้ว!

หรือว่ามีใครบางคนที่รู้ว่ามีคนใส่ชะมดหอมในยามานานแล้ว ดังนั้นจึงได้ปกป้องนางอย่างลับ ๆ ?

หรือเย่นหลินกังวลว่าเรื่องวางยาพิษถูกคนพบเห็นเข้า ดังนั้นคิดจะ “ทำลายศพดับร่องรอย” ?

“เสี่ยวเฟิง ตอนนี้เจ้ารีบไปที่ห้องครัวแล้วเรียกสาวใช้ที่รับผิดชอบต้มยาคนนั้นมา ข้ามีเรื่องจะซักถามด้วยตัวเอง”

“เพคะ!”