ตอนที่ 177 กินเรียบเช็ดเกลี้ยง

ตอนที่ 177 กินเรียบเช็ดเกลี้ยง

กลับไม่รู้ว่าเมื่อได้ยินวาจานี้ จางยวี่โหร่วได้หัวเราะอย่างเย็นชาออกมาเสียงหนึ่งโดยตรง

“ถ้าหม่อมฉันกลัวจริง ๆ ก็ไม่เลือกที่จะแต่งงานกับเจ้าในตอนแรก ชีวิตของหม่อมฉันแกร่งมาก หม่อมฉันไม่รู้สึกว่าความตายเป็นสิ่งที่น่ากลัวอะไรมากมายเพคะ”

นางมีประสบการณ์มาทุกอย่างทั้งหมดแล้ว หรือว่ายังกลัวข่าวลือเหล่านั้นเล่า

ผู้ชายมองนางด้วยสายตาที่ลึกซึ้ง เห็นได้ชัดว่าในประกายตาของเขามีความหมายลึกซึ้งอย่างอื่น

“กล่าวไปแล้วอีกอย่าง ผู้หญิงทั้งเจ็ดนั้นตายได้อย่างไร จุดนี้ในใจเจ้าน่าจะคาดคะเนได้ เจ้าข้าล้วนรู้อยู่แก่ใจดีเพคะ”

นางไม่ได้เป็นคนโง่งม ตั้งแต่ครั้งแรกที่นางเห็นเย่นอิ่ง ทัศนคติของหล่อนที่มีต่อนาง ต่อหน้าหันยี่ฉียังกล้าที่จะลงมือจัดการนางโดยตรง หล่อนก็ขวัญกล้าบังอาจมากไปแล้วจริง ๆ น่ะ

ข่าวลือเรื่องข่มภรรยาอะไรนั้น สิ่งเหล่านั้นล้วนเป็นสิ่งงมงาย ผู้หญิงหลายคนตายไปอย่างต่อเนื่องขนาดนั้น ทำไมจึงเป็นไปได้ที่เป็นการบังเอิญทุกครั้ง

ถ้าเขาข่มภรรยาอย่างร้ายกาจเช่นนั้นจริง ๆ ทำไมถึงตอนนี้นางกลับไม่มีเรื่องอะไรเลยน่ะ

ในโลกนี้ไหนเลยมีวิญญาณชั่วร้ายที่กระทำความชั่วอะไรเล่า มนุษย์จึงน่ากลัวกว่าภูตผีปีศาจมากนัก

นางฉลาดมากจริง ๆ ไม่คาดว่ากระทั่งเรื่องนี้นางยังเดาได้แล้ว

เดิมยังคิดว่านางมีจิตใจกว้างขวางจริง ๆ ไม่ได้กังวลเรื่องความปลอดภัยในชีวิตของตนเองสักนิดทั้งสิ้นหรอกหรือ?

ที่แท้นางได้ดูออกทุกสิ่งอย่างทะลุปรุโปร่ง ก็ไม่กลัวเรื่องนี้โดยสิ้นเชิง

“พระชายาที่รักชาญฉลาดเฉียบแหลม ต่อให้มีภูตผีปีศาจอะไรจริง เชื่อว่าก็มิอาจแส่หาเรื่องได้ด้วย เปิ่นหวังรู้สึกมีความสุขมาก”

เมื่อได้ฟังนี่ก็ไม่ได้เป็นคำชมผู้คนอะไรทั้งนั้นหรอก แต่นางเกือบจะเป็นวิญญาณดับดิ้นดวงที่แปดของพระตำหนักนี้ เขาผู้ซึ่งเจ้านายคนนี้ก็มีหน้าที่รับผิดชอบที่ยิ่งใหญ่น่ะ

จางยวี่โหร่วหัวเราะเบา ๆ กล่าวว่า “ถ้าเช่นนั้นท่านอ๋องตอนนี้รู้สึกว่าหม่อมฉันมีความสามารถที่จะได้เห็นโฉมหน้าของท่านอ๋องสักคราหรือไหมเพคะ?”

นางประสบความสำเร็จในการปิดปากเขาไร้วาจาที่จะกล่าวได้ ทั้งถึงขั้นมิอาจปฏิเสธได้ด้วย

ประกายตาที่เขามองดูนางยิ่งลึกซึ้งขึ้น จู่ ๆก็เอื้อมมือไปคว้าแขนนางไว้ นางก็ตกลงไปในถังอาบน้ำเสียง"จ๋อม" ตามด้วยเสียงน้ำกระเซ็นขึ้นมาผืนหนึ่ง

“เจ้า...”จางยวี่โหร่วมองเขาด้วยความโกรธบ้าง นี่เขาหมายถึงอะไร!

แม้ว่าไม่คิดจะให้นางดู แต่ก็ไม่ถึงกับทำกับนางแบบนี้เถิด

“พระชายาที่รักคิดเอาอะไร เปิ่นหวังล้วนสามารถสนองอย่างสุดกำลังได้ทั้งสิ้น แต่ไม่ใช่ตอนนี้!”

จางยวี่โหร่วตกใจอึ้งไปครา แล้วถามว่า “ถ้างั้นเป็นเมื่อไหร่เพคะ?”

“รอจนสถานการณ์ในหนานหชู่มีเสถียรภาพอย่างสมบูรณ์ รอจนผู้ที่เป็นอุปสรรคเหล่านั้นถูกกำจัดไปหมดสิ้น เปิ่นหวังก็จะถอดหน้ากากบนใบหน้านี้ออกเอง เพียงแต่ดูว่าเจ้ายินดีที่จะรอหรือไม่แล้ว!”

เรื่องง่ายแค่นี้เรื่องหนึ่ง เขากลับพูดซะหนักมากขนาดนี้ เห็นได้ชัดว่าในใจจางยวี่โหร่วไม่ค่อยพอใจบ้าง

เพียงแต่เขาก็ได้บอกเช่นนี้แล้ว ถ้าบีบคั้นต่อไปก็ไม่มีความหมายอะไร นางหวังว่าเขาจะยินดีเต็มใจที่จะให้นางได้เห็นโฉมหน้าของเขา

แต่นางกลับไม่ได้เข้าใจความคิดของผู้ชายทั้งสิ้น เพียงกลัวว่าได้เห็นใบหน้าของเขาจริงแล้ว จะยิ่งสำนึกเสียใจในการตัดสินใจของตนเอง ถึงเวลานั้น จะเป็นสถานการณ์แบบไหนอีกน่ะ

จางยวี่โหร่วพยักหน้า “ดี ถ้างั้นก็ให้เราทำงานร่วมกันเพื่อกำจัดศัตรูเหล่านั้น รอจนฝุ่นละอองก่อตัวเป็นรูปร่างแล้ว รอพระองค์ท่านซื่อสัตย์กับหม่อมฉันตัวต่อตัวเพคะ”

นางคิดจะออกมาจากถังอาบน้ำ แต่กลับถูกเขารวบกอดเอวไว้คราหนึ่ง ก็ล้มลงไปในอ้อมกอดของเขาแล้ว คราวนี้นางได้กลายเป็นไก่ตกในน้ำซุปอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว แม้แต่เส้นผมก็เปียกโชกไปหมดแล้ว สัดส่วนโค้งเว้าของร่างได้ปรากฏออกมาอย่างไร้การปิดบังสิ้น