ตอนที่ 176 โฉมหน้าภายใต้หน้ากาก

ตอนที่ 176 โฉมหน้าภายใต้หน้ากาก

เกี่ยวกับเรื่องอะไรหรือ หนึ่งนางไม่คิดกล่าวคำเท็จมาหลอกเขา สองไม่คิดจะพูดความจริงที่ทำให้เขาลำบากใจ ดังนั้นนางจึงเริ่มเปลี่ยนเรื่องสนทนา

“เจ้ากลับมาดึกป่านนี้ พอมาถึงปุ๊บก็ซักถามว่ากลางวันข้าไปที่ไหน หรือว่าข้าตอนนี้ไม่มีอิสระสักนิดแล้วหรือ?” นางแกล้งทำเป็นโกรธหันหน้าหนีไปไม่มองเขา บอกตามตรง เขาให้อิสระกับนางมากเพียงพอกว่าผู้หญิงคนอื่น ๆ ที่ได้แต่งงานกันไปแล้ว

เมื่อผู้หญิงได้แต่งงานกับผู้ชายไปแล้วทันที ก็ควรต้องอยู่ในเหย้าเรือนช่วยสามีสอนลูกดี ๆ ไม่เหมาะที่จะไปปรากฏตัว เหมือนนางเอะอะก็วิ่งออกไปข้างนอกโดยไม่ต้องแจ้งให้ทราบล่วงหน้า เขาได้ดีต่อนางมากแล้ว

“แน่นอนไม่ใช่ นี่ไม่ใช่ข้าก็กลัวว่าเจ้าต้องเผชิญอันตรายหรอกน่ะ?”

ต่างก็เป็นคนฉลาด ในเมื่อนางไม่คิดอยากจะพูด เขาก็เข้าใจความหมายนี้แน่นอน

เพียงแต่ที่แท้มีเรื่องอะไรกัน นางถึงกับยังปิดบังเขาด้วย

แม้ว่านางจะไม่ได้พูดกับเขาในรายละเอียดเกี่ยวกับเรื่องขององค์รัชทายาท เรื่องขององค์ชายสาม แต่เขารู้ทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบ

แม้แต่ความลับที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้ นางก็สามารถให้เขารู้ได้ทั้งหมด ถ้างั้นยังมีเรื่องอะไรที่ต้องปกปิด?

มนุษย์ทุกคนต่างมีความอยากรู้อยากเห็น ยิ่งนางไม่พูด ก็ยิ่งทำให้ผู้คนรู้สึกแปลก

ดูไปแล้ว เขาต้องใช้คนไปตรวจสอบเรื่องนี้อย่างถึงที่สุด ว่าที่แท้นางออกไปพบใครในวันนี้ แพทย์คนนั้นไม่น่าเป็นเพียงแพทย์อย่างเดียวเท่านั้นน่ะ

นอกจากนี้ ตลอดที่ผ่านมา เขาก็รู้สึกดูเหมือนจางยวี่โหร่วจะมีความลับอะไรบางอย่างกำลังปกปิดเขาไว้

ถึงแม้ว่าเขาได้ตรวจสอบเรื่องก่อนหน้านี้ทั้งหมดของนางทุกอย่างแล้วไปรอบหนึ่ง และไม่พบข้อสงสัยอะไร แต่บางครั้งความเกลียดชังและความเฉยเมยในสายตาของนางที่ปรากฏหลั่งออกมาไม่เหมือนผู้หญิงอายุเท่านางควรมีได้โดยสิ้นเชิง เขาต้องรู้ความจริงของทุกอย่างให้จงได้แน่ ๆ

ในเมื่อเขาไม่ได้ติดตามตรวจสอบ ถ้างั้นจางยวี่โหร่วก็โล่งใจแล้วเป็นธรรมดา

รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เขา ทำหน้าที่การเป็นภรรยาคนหนึ่งอย่างสุดกำลังให้ดีที่สุด

“น้ำอาบน้ำพร้อมแล้ว เจ้ารีบไปเถอะ!”

นางเสร็จงานแล้ว หันหลังจะจากไป กลับถูกเขาจับลากกลับมาคราหนึ่ง

“ทำไม เจ้าไม่ไปด้วยกับเปิ่นหวังหรอกหรือ?”

“ไม่เอาน่า หม่อมฉันอาบน้ำแล้ว นี่ดึกป่านนี้แล้ว ท่านรีบอาบน้ำแล้วพักผ่อนให้สบายเถิดเพคะ”

ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ฝืนบังคับอีก แต่ก็ไม่คิดต้องการปล่อยนางไปอย่างง่ายดาย “ถ้างั้นดีแล้ว เจ้าก็มาปรนนิบัติเปิ่นหวังอาบน้ำ”

นี่กลับได้ไม่เป็นไร จางยวี่โหร่วก็ไม่ได้คัดค้านอะไรเลย

เวลานี้ บนร่างเขาเพียงเหลือเสื้อตัวกลางสีขาวตัวหนึ่ง เสื้อผ้าเปิดกว้าง เผยหน้าอกที่แข็งแกร่งทั้งแผ่นคราหนึ่งอย่างเห็นได้ชัด

จางยวี่โหร่วหน้าแดงเล็กน้อย พวกเขาแต่งงานกันมานานขนาดนี้แล้ว แต่ทุกครั้งที่ได้เห็นเขาแบบนี้ นางยังอดไม่ได้ที่จะเขินอายจนหน้าแดงไปหมด การเต้นของหัวใจก็อดไม่ได้ที่จะเริ่มเต้นเร็วขึ้น

จนร่างของเขาได้แช่อยู่ในน้ำร้อนนี่ความร้อนบนใบหน้าของนางจึงได้ลดลงเล็กน้อย

จางยวี่โหร่วเดินไปข้างถังไม้ หยิบเอาผ้าฝ้ายขึ้นมาเช็ดถูให้เขา

การดูจากด้านข้างแบบนี้ ผิวของเขาแน่นขาวนวล กระดูกไหปลาร้าก็ดูดีมาก แม้ว่าบนใบหน้าจะสวมหน้ากาก แต่ไม่สามารถปกปิดโฉมหน้าที่งดงามปราณีตสมบูรณ์แบบของเขาใบนั้นได้หมด

“ข้ามีบางสิ่งที่ไม่เข้าใจบ้างจริง ๆ...” นางเอ่ยปากพูดเบา ๆ ว่า “คนที่สามารถเป็นจอมทัพได้โดยทั่วไปไม่ควรที่จำกำยำแข็งแรงดุจหลังเสือเอวหมีตลอดร่างมีพลังหรอกหรือ? ที่เลวร้ายที่สุดบนร่างก็ต้องมีบาดแผลจากกระบี่ดาบบ้าง สมญานามของเจ้าเรียกเทพแห่งสงคราม คาดไม่ถึงมีผิวละเอียดอ่อนเนื้อนุ่ม ร่างกายเบาบาง ดูแล้วไม่น่าเหมือนบ้างจริง!”

เขามีผิวที่ดีกว่านาง นี่ไหนเลยเหมือนลักษณะซึ่งควรเป็นของคนที่วิ่งตะบึงไปในสนามรบคนหนึ่ง