ตอนที่ 179 สืบหาข่าว

ตอนที่ 179 สืบหาข่าว

จางยวี่โหร่วได้เห็นประกายตาของหล่อน เพียงแต่ยิ้มคราหนึ่งอย่างไม่สนใจ

“น้องจ้าว ไม่ใช่ข้าว่าเจ้า วาจาบางคำเจ้ากล่าวต่อหน้าข้าก็แล้วกันไปเถอะ ตรงหน้าท่านนี้ เป็นองค์ชายสอง! องค์ชายสองและองค์ชายสามนั่นเป็นพี่น้องกันแท้ ๆ เจ้ารู้สึกว่าเขาจะเชื่อถือในพี่น้องของตนเอง หรือยังเป็นวาจาของคนนอกอย่างเจ้าน่ะ?”

ทว่าความสัมพันธ์ระหว่างจางยวี่โหร่วและหลิงจือกับองค์ชายสองต่างดีมาก หล่อนพูดพวกเขาจะไม่เชื่อ แต่ถ้าจางยวี่โหร่วไปพูดเอง พวกเขายังจะไม่เชื่อได้หรือ?

แต่ว่าจางยวี่โหร่ว ไม่ได้คิดจะช่วยกล่าววาจาให้หล่อน ดังนั้นจ้าวซินซินกระวนกระวายใจจริง ๆ

“แต่ว่า...”

“ดีแล้ว เจ้าไม่ใช่บอกว่าเจ้าคิดจะเริ่มสานซ่อมสัมพันธ์เก่ากับน้องหลินให้ดีในวันนี้หรอกหรือ นั่นก็ต้องรู้ว่าวาจาใดควรพูด วาจาใดไม่ควรพูด ถ้าไม่ทันระวังไปครั้งก็ทำให้ความสัมพันธ์ยิ่งเลวร้ายมากขึ้น นั่นก็เสียไม่เท่ากับได้แล้ว”

นางเกือบจะรู้เจตนาที่ไม่ดีในใจของจ้าวซินซินแล้ว ดังนั้นเป็นไปไม่ได้ที่นางจะหล่อนสืบหาได้รู้ความลับใด ๆ จากพวกเขาที่นี่ไปได้เด็ดขาด

นางได้กล่าววาจาทั้งสิ้นเช่นนี้แล้ว ถ้าจ้าวซินซินยังคงพูดต่อไปอีกไม่ใช่เปิดเผยเจตนาร้ายของนางออกมาพอดีหรอกหรือ?

ดังนั้น นางได้แต่หุบปากอย่างไม่เต็มใจ กังวลว่าตนเองจะถูกเห็นอะไรออกมาอีก รีบปรับสีหน้าตนเองให้ดี

คนอื่น ๆไม่กี่คนได้เห็นภาพลักษณะของนางดุจตัวตลกกระโดดข้ามคานเช่นนี้ ในใจต่างรู้สึกตลกขบขันสุดขีด

ก็ไม่รู้ว่าควรจะกล่าวว่าองค์ชายสามเป็นได้ใช้ความสามารถที่อยู่น้อยนิดจนหมดสิ้น หรือยังควรกล่าวว่าเขาอวดฉลาดเกินไป ให้บุคคลเช่นนี้คนหนึ่งอยู่ข้างกายพวกเขาเป็นสายลับ ก็มิใช่ดูถูกพวกเขามากไปแล้ว

แต่ทว่าจ้าวซินซินก็เป็นเพียงคนเดียวที่มีการติดต่อปฏิสัมพันธ์กับพวกเขาด้วย จึงเป็นคนที่สามารถสอดแทรกเข้าภายในของพวกเขาได้ง่ายกว่า

ถ้าเปลี่ยนเป็นคนอื่น ยิ่งทำไม่ดีแน่นอน เพียงแต่เพราะจ้าวซินซินเองโง่เกินไป อะไรล้วนแสดงออกอย่างกระตือรือร้นเกินไป ไม่รู้จักพิจารณาลักษณะพิเศษจำเพาะของสถานการณ์และประเมินการเปลี่ยนแปลงของสถานการณ์ องค์ชายสามทรงส่งหล่อนมาอยู่ข้างกายพวกเขา นี่เป็นการแส่หาเรื่องให้ตนเองอย่างสมบูรณ์อ

“เป็นข้าไม่ดี รอหวังกันไปหวังกันมาว่าเราได้พบหน้ากันอีกครั้ง กล่าววาจาหดหู่เหล่านี้ไปทำไมกัน แทบสมควรตี พี่หลิน ท่านไม่โทษข้าน่ะ”

ภายใต้สัญญาณขยิบตาของจางยวี่โหร่ว ในที่สุดหลิงจือก็โอนอ่อนผ่อนคลายสีหน้าลง แสดงรอยยิ้มเล็กน้อยออกมาด้วย

“เจ้าก็เตือนด้วยความหวังดี น้ำใจส่วนนี้เราน้อมรับด้วยใจแล้ว แต่ยวี่โหร่วกล่าวได้ถูกต้อง วาจาเช่นนี้ ภายภาคหน้าอย่าได้กล่าวอีก ไม่ทันระวังนั่นเป็นความผิดใหญ่หลวงต้องถูกประหารตัดศีรษะได้ ข้าก็คิดเผื่อความปลอดภัยในชีวิตของเจ้า”

จ้าวซินซินรีบกล่าวทันทีว่า “ล้วนเป็นน้องสาวไม่ดี เป็นน้องสาวกล่าวพลั้งไปชั่วขณะ ทำลายความสุขของทุกคน ข้าขออภัยท่านมาในที่นี่ ขอกราบบังคมทูลอภัยโทษองค์ชายสองด้วย หวังว่าองค์ชายสองอย่าได้ถือโทษหม่อมฉันเพคะ”

เป่ยจื่อหัวกล่าวอย่างเฉยเมยว่า “พระอนุชาสามทรงเป็นเสาหลักของผู้มีความสามารถ ก่อนหน้านั้นเขาได้ซ่อนคมฝักมาโดยตลอด ตอนนี้เปิ่นหวังจึงได้รู้ว่าอะไรเรียกว่าประสบความสำเร็จอย่างกะทันหัน องค์รัชทายาทถูกคนวางยาพิษใส่ร้าย เราทุกคนต่างไร้วิธีแก้ปัญหาในเรื่องฆาตกรแต่องค์ชายสามกลับสามารถสืบค้นพบคนร้ายฆาตกรออกมาได้ในคราเดียว แก้แค้นให้องค์รัชทายาทแล้ว จุดนี้แม้แต่เปิ่นหวังก็ชื่นชมมาก เขามักจะสุภาพมีมารยาทเวลาพบพระเชษฐา ถ่อมตัวเคารพยกย่องเราทุกคนมาก เปิ่นหวังไม่หวังที่จะได้ยินคำนินทากาเลใด ๆ เกี่ยวกับเขา เข้าใจมั้ย?”

“เพคะ!”

แผนของจ้าวซินซินเพื่อสืบหาข่าวสารในวันนี้ล้มเหลวแล้วถึงที่สุด เดิมหล่อนสามารถสืบได้ข่าวอยู่ชัด ๆ แต่ทุกสิ่งทั้งหมดนี้กลับถูกจางยวี่โหร่วทำลายหมดสิ้นแล้ว

แต่เมื่อดูลักษณะองค์ชายสองตอนนี้ ดูเหมือนไม่มีอคติต่อองค์ชายสามแต่อย่างใดจริง ๆ

เช่นนี้ก็ดี ขอเพียงเขาไม่ได้เตรียมป้องกันสักนิด อะไรก็ไม่ต้องใช้มาตรการทำการใด ๆ ทั้งสิ้น ถ้าเช่นนั้นก็ยิ่งเป็นประโยชน์ต่อแผนการขององค์ชายสามแล้ว

...

ยามค่ำคืน เมฆปกคลุมดวงจันทรา ดึกดื่นเงียบสงบ

เงาร่างหนึ่งได้ย่องออกมาจากห้อง มองไปรอบ ๆ อย่างลับ ๆ ล่อ ๆ พบว่าไม่มีใครตามมา ก็ได้เดินเบา ๆ ไปที่มุมกำแพงแห่งหนึ่งของสวนบุปผชาติที่ด้านหลัง

เอื้อมมือล้วงลงไป ฐานผนังกำแพงก็ปรากฏหลุมเล็ก ๆ หลุมหนึ่งออกมาแล้ว

นางใส่กระดาษในมือวางเข้าไปในหลุมนั้น ฝังกลบดินให้ดีอีก ทำให้ทุกสิ่งกลับสู่สภาพเดิม นี่จึงได้โล่งใจแล้ว