ตอนที่ 180 พบจิตคุณธรรม

ตอนที่ 180 พบจิตคุณธรรม

เย่นหลินค่อนข้างหดหู่คอตกกลับไปที่เรือนเล็กแล้ว เพิ่งกลับมาจากเสร็จสิ้นภารกิจ เขาเพียงรู้สึกเหนื่อยล้าไปทั้งตัว แต่ยังไม่ลืมไปยกยาที่เย่นอิ่งต้องดื่มมา

ยังไม่ได้เข้าบ้านก็ได้ยินเสียง “เคร้ง ๆ คร้าง ๆ” ดังมาจากข้างใน

เพราะรู้ว่าปัจจุบันนี้เย่นอิ่งเคลื่อนไหวไม่สะดวก ดังนั้นเขากังวลมากกลัวว่านางจะเกิดอุบัติเหตุอะไรขึ้น รีบสาวเท้าผลักประตูเปิดเดินเข้าไปข้างในโดยตรงแล้วทันที

ก็ไม่รู้ว่าทำไมดื่มยาพักฟื้นมานานมากเช่นนี้ สุขภาพร่างกายของเย่นอิ่งยังไม่ดีขึ้นเลยสักนิด

เวลานั้นแพทย์ได้บอกไว้อย่างชัดเจน ขอเพียงดื่มยาขนานนี้หมด พักฟื้นต่ออีกไม่กี่วันก็จะดีขึ้นแล้ว

แต่ว่ายานี้ก็ได้ดื่มมาแล้วมากมาย เวลาก็ผ่านไปมากกว่าหนึ่งเดือน ร่างหล่อนกลับไม่ได้ดีขึ้นมากเท่าไร สุขภาพหล่อนไม่ดีขึ้น แต่อารมณ์กลับคุกรุ่นมากขึ้น ซึ่งทำให้เย่นหลินทั้งเป็นกังวลทั้งหมดหนทาง

เมื่อเห็นเขาเข้ามา เย่นอิ่งก็ยิ่งใส่อารมณ์โกรธมากขึ้น ปัดถ้วยชาและอะไรต่อมิอะไรที่อยู่บนโต๊ะต่างตกไปที่พื้นทั้งหมด

“ข้าไม่อยากมีชีวิตอยู่อีกต่อไปแล้ว เจ้ายังเอายามาทำอะไร ปล่อยให้ข้าตายไปเถอะ!”

หล่อนมักจะอาละวาดแบบนี้ แม้ว่าเย่นหลินมีอารมณ์ดีอีกเพียงไรก็มีเวลาที่ใช้หมดไปด้วย

“นี่เจ้ากำลังพูดจาภาษาอะไร อยู่ดี ๆ ก็โกรธอีกทำไม?”

เย่นอิ่งรีบซักถามด้วยความโกรธเกรี้ยวคุกรุ่นว่า “เจ้าไม่ใช่สัญญากับข้าว่าจะช่วยข้ากำจัดไอ้จางยวี่โหร่วนั่นหรอกหรือ? ตอนนี้นางไม่เพียงสบายดี กระทั่งบ่าวไพร่ในพระตำหนักยังคุยกันว่านางกับท่านอ๋องรักสามีภรรยารักใคร่กันมาก เร็ว ๆ นี้ก็จะมีองค์ชายน้อยเพิ่มมาหนึ่งพระองค์ ที่แท้เจ้าทำงานประสาอะไร”

พูดถึงเรื่องนี้ แน่นอนเย่นหลินยิ่งยากลำบากที่จะกล่าววาจาได้มากขึ้นอีก

ได้เห็นเขาเงียบไม่พูดไม่จาตั้งนาน เย่นอิ่งกล่าวอย่างค่อนข้างโกรธว่า “เจ้าไม่ใช่ไม่ได้วางยานางเลยโดยสิ้นเชิง ไม่ใช่ให้เจ้าเทผงชะมดหอมเหล่านั้นลงไปในยาบำรุงของนางหรอกหรือ?”

ดังนั้นความคิดนี้เป็นเย่นอิ่งคิดออกมา เย่นหลินไม่มีวิธีจึงได้ฟังวาจาของหล่อนแล้ว

“ข้าได้ทำแล้ว!”

“ถ้างั้นเป็นไปได้ยังไงที่ตอนนี้ยังไม่ได้ผล? นี่เป็นไปไม่ได้ เจ้าใส่ปริมาณไม่เพียงพอใช่ไม่ใช่ ข้าไม่เพียงแต่ให้นางไม่มีโอกาสที่จะตั้งครรภ์มีลูกกับท่านอ๋อง ข้ายังคิดต้องการเอาชีวิตของนาง!” ในก้นบึ้งดวงตาของเย่นอิ่งมีความโหดร้ายกระแสหนึ่งแวบผ่านไป

เย่นหลินชูกำปั้นที่กำไว้แน่นขึ้นมา เดิมเขาไม่คิดจะพูดแต่ตอนนี้กลับมิอาจไม่พูดแล้ว

“พอแล้ว ข้าบอกเจ้าว่าทำไม เพราะนางได้สังเกตเห็นว่ามีใครบางคนได้ยุ่งกับยาของนางแล้ว นางได้เริ่มสืบค้นเรื่องนี้ให้ถึงที่สุดอย่างลับ ๆแล้วด้วย!”

เย่นอิ่งสีหน้าซีดขาวทันที เงยหน้ามองเขาอย่างไม่น่าเชื่อบ้าง

“เป็นไปได้ยังไง ผงชะมดหอมนั้นละลายเข้าในยา ใช้เข็มเงินก็เป็นไปไม่ได้ที่จะทดสอบออกมาได้ นางรู้ได้อย่างไรกัน?”

แต่ในใจนางค่อนข้างสับสนบ้างแล้ว ถ้าจางยวี่โหร่วรู้เรื่องนี้จริงแล้ว ถ้างั้นนางไม่ใช่บอกท่านอ๋องโดยตรง ท่านอ๋องก็จะสอบสวนไต่ถามเอาผิดกับพวกเขาโดยตรงแล้ว

ครั้งที่แล้ว เพราะหล่อนไม่ได้ปกป้องจางยวี่โหร่วไว้ให้ดี จึงถูกท่านอ๋องทำลายวิทยายุทธ์ไปสิ้น ถ้างั้นคราวนี้...หล่อนแทบไม่กล้าจินตนาการได้

คิด ๆ ดู เหมือนมีบางอย่างผิดปกติบ้าง เรื่องผ่านไปหลายวันแล้ว ถ้าจางยวี่โหร่วได้รู้สึกแล้ว ทำไมทุกอย่างจึงได้ลมสงบไร้คลื่นเช่นนี้น่ะ?