ตอนที่ 183 พวกเขาเป็นคนรู้จักเก่า

ตอนที่ 183 พวกเขาเป็นคนรู้จักเก่า

หลังจากที่ตรวจจัดชีพจรให้จางอวี่โหร่วแล้ว หมอหลี่ก็ลูบเคราและพยักหน้าลง

“ไม่เลว ไม่เลว ตอนนี้พิษของเครื่องเทศซื่อภายในร่างกายของท่านดูเหมือนว่าจะคลายออกแล้ว เพียงแค่คอยใช้ยาตามตำราที่ข้าได้ให้ไปก่อนหน้านี้ปรับต่อไปอีกหน่อย พิษตกค้างนี้ก็น่าจะถูกขจัดออกไปได้หมด และไม่อาจสร้างความเสียหายใดแก่ร่างกายท่านได้อีก”

จางอวี่โหร่วไม่ทันได้สังเกตว่า เมื่อได้ยินประโยคนี้ สีหน้าของชายชุดขาวที่อยู่ด้านข้างก็เปลี่ยนไปในทันที

อะไรนะ ในร่างกายของนางมีเครื่องเทศซื่ออยู่ นี่มันอะไรกัน!

แน่นอนว่านางไม่อาจจะโง่เขลาจนทานเครื่องเทศซื่อเข้าไปเอง แต่ว่าใครกันที่วางยานาง?

จางอวี่โหร่วถอนหายใจลงด้วยความสบายใจ “เช่นนี้ก็ดี!”

เมื่อหชู่ถันได้รับสีหน้าของประมุขของตนก็รีบเอ่ยถามขึ้นมา

“คุณหนูจาง เครื่องเทศซื่อนั้นเป็นสิ่งที่ทำลายร่างกายของหญิงสาวเป็นอย่างมาก เหตุใดท่านถึงติดมา มันเป็นเรื่องใหญ่ที่เดียว!” เมื่อได้รับสายตาที่เย็นเฉียบของจางอวี่โหร่วแล้ว เขาก็รีบอธิบายออกมา “ที่ข้าถามเรื่องนี้ไม่ได้มีเจตนาร้ายใด เพียงแค่เอ่ยเตือนจากมุมมองของหมอด้วยความหวังดีเท่านั้น”

ตั้งแต่เข้ามาในประตู จางอวี่โหร่วก็ไม่ได้ไว้หน้าเขา ทำให้เขาเองก็ไม่รู้จะทำอย่างไร

แม้ว่าเรื่องของเธอกับประมุขของเขาจะเกิดเรื่องที่ไม่มีใครรู้ขึ้น แต่เขาก็ไม่ได้ทำอะไรผิด ทำไมถึงต้องวางท่า ชักสีหน้าใส่เขาขนาดนั้น เขาเริ่มจะรู้สึกว่าตัวเองทำอะไรผิดขึ้นมาจริงๆ แล้ว

แต่ว่าในครั้งนี้ จางอวี่โหร่วกลับไม่ได้ปล่อยปละเลยเขาไป และมีการตอบสนองในที่สุด

“แน่นอนว่ามีคนเล่นลิ้นในยาของข้า”

เมื่อเธอพูดเช่นนี้ สีหน้าของชายชุดขาวก็ยิ่งนิ่งเข้มขึ้น มือที่อยู่ใต้แขนเสื้อเองก็กำแน่นจนกลายเป็นหมัด

ใครกัน ใครที่ทำเช่นนี้ แล้วนางรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร?

แม้ว่าจะมีคนวางยาในยาของเธอ ทำไมเธอถึงไม่พูดเรื่องนี้ขึ้นมา แต่ยังมาจัดการด้วยตัวเองในหมู่บ้านสวนอันห่างไกลเช่นนี้?

“เช่นนั้นท่านก็น่าจะรู้ว่าเป็นใคร จากนี้ก็ควรระวังตัวด้วย!”

เรื่องอื่นเขาก็ไม่น่าจะถามได้อีกแล้ว หากถามออกไปก็มีแต่จะดูมากความไป

“ขอบคุณสำหรับน้ำใจ แน่นอนว่าข้าจะไปจัดการเองแน่”

เมื่อพูดจบ จางอวี่โหร่วก็นำห่อกระดาษหนึ่งออกมาจากกระเป๋าติดตัวใบเล็ก และนำมันวางไว้บนโต๊ะตรงหน้าพวกเขา

“หมอหลี่ ช่วยดูให้ข้าสักนิด นี่คือสิ่งใด?”

คิ้วของหชู่ถันเลิกขึ้น เธอพบอะไรอีกแล้ว หรือว่าจะหาตัวคนร้ายที่วางยาได้แล้วกัน?

แต่กลับไม่คิดเลยว่า เมื่อได้เห็นห่อกระดาษนั้น อยู่ๆ ชายชุดขาวข้างกายก็นิ่งแข็งไป ภายในสายตาของเขาปรากฏความเยือกเย็นเฉียบคมออกมา

ยังไม่ทันได้เปิดห่อกระดาษนั้นออก เพียงได้กลิ่นหนาแน่นรุนแรงนั้น สีหน้าของหมอหลี่ก็เปลี่ยนไปทันที

“บาปกรรม บาปกรรม!” เขาพึมพำคำนี้ออกมาไม่หยุด หลังจากนั้นก็ให้เด็กปรุงยารีบเข้ามาเอาของสิ่งนี้ออกไปขจัดทิ้ง

เขารู้ว่ามันคืออะไรแล้ว แน่นอนว่าหชู่ถันก็ต้องรู้

มันคือเครื่องเทศซื่อ!

เมื่อครู่หมอหลี่ยังบอกว่าในร่างกายของเธอมีเครื่องเทศซื่ออยู่เลย ตัวเธอเองก็รู้เรื่องนี้ ตอนนี้ยังเอาห่อเครื่องเทศซื่อออกมาอีก ใครกันที่โหดเหี้ยมได้เพียงนี้?

ในระหว่างที่ไม่ทันได้ตั้งใจ เสียตาของเขาก็ลอบมองไปทางประมุขของตนเอง เมื่อเห็นสีหน้าที่มืดมัวของเขา ในใจของสั่นไหวขึ้นมาทันที

เฮ้ๆ มันคงไม่เป็นอย่างที่เขาคิดใช่หรือไม่?