ตอนที่ 184 ไปกับข้าเป็นอย่างไร

ตอนที่ 184 ไปกับข้าเป็นอย่างไร

เสี่ยวเฟิงที่อยู่ด้านข้างยกมือขึ้นปิดปาก อะไรกัน......คนผู้นี้ก็คือคนชั่วที่ข่มเหงคุณหนู!

ไม่ ดูเหมือนว่าจะไม่ควรเรียกเขาว่าคนชั่ว เพราะว่าคุณหนูเคยบอกว่า คนที่วางยาคุณหนูคือองค์ชายสาม คนที่ช่วยเธอต้องการช่วยเธอแก้ฤทธิ์ยาถึงได้ช่วงชิงร่างของเธอ ไม่อย่างนั้นคุณหนูก็อาจจะตายได้

แต่ว่า.....เธอจะต้องขอบคุณเขาหรือ? แน่นอนว่ามันอาจจะพูดออกไปได้

เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ของเขากับคุณหนูของตัวเองในตอนนี้ค่อนข้างแปลกประหลาด เสี่ยวเฟิงเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองควรจะทำอย่างไร ดังนั้นง่ายที่สุดก็คือไม่พูด

ในค่ำคืนนั้น มันคือความอับอายตลอดชีวิตของจางอวี่โหร่ว คือรอยด่างพร้อยในชีวิตของเธอ

เพราะว่าในคืนนั้น ภายในใจของจางอวี่โหร่วจึงเกิดความรู้สึกผิดกับหันยี่ฉี และมักจะรู้สึกว่าเธอติดหนี้เขามากมาย

เมื่อคิดไปว่าเธอกำลังสงสัยเขา ภายในใจก็ยิ่งสับสนวุ่นวายไปหมด

เธอโมโหจนใบหน้าแดงก่ำ ก่อนจะถลึงตาใส่เขาด้วยความโมโห “เจ้าหุบปาก!”

“เหตุใดเล่า สุดท้ายนึกขึ้นมาได้แล้วหรือ ข้าคือผู้มีบุญคุณช่วยชีวิตเจ้า เจ้ายังติดหนี้คำขอบคุณอยู่ไม่ใช่หรือ?”

ขอบคุณ? บ้านเจ้าสิ!

อะไรที่เรียกว่าได้ประโยชน์แล้วยังจะทำตัวให้ดูดี ตอนนี้เธอได้สัมผัสแล้ว

“ข้าไม่เคยขอให้เจ้าช่วยข้า ข้าเคยบอกไปแล้ว หากจะได้รับการช่วยเช่นนั้นจากเจ้า ข้ายอมตาย!”

แน่นอนว่านี่คือคำพูดภายใต้อารมณ์โกรธนั้น ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าชีวิต

“เจ้าว่าอย่างร?” เห็นได้ชัดว่าชายหนุ่มโมโหขึ้นมาแล้ว มือที่จับข้อมือของเธอเอาไว้ออกแรงเพิ่มมากขึ้น ทำให้เธอไม่อาจจะสลัดหลบหนีออกมาได้

“หากเจ้าไม่ได้หูหนวกก็น่าจะรู้ว่าข้าพูดอะไร”

หชู่ถันและเสี่ยวเฟิงได้แต่มองนิ่งอยู่ข้างๆ จากนั้นก็หันมาสบตากัน ต่างรู้สึกอึดอัดขึ้นมา

อยู่ๆ จางอวี่โหร่วก็รู้สึกว่าร่างของตัวเองเบาโหวงขึ้น จากนั้นก็พบว่าตัวเองลอยขึ้นมากลางอากาศ

เธอตกใจขึ้น ด้วยความกลัวความสูงทำให้เธอกอดเอวของเขาแน่นตามสัญชาตญาณ

สิ่งที่เธอไม่ทันได้รู้สึกถึงก็คือ มุมปากของชายหนุ่มยกขึ้นบางๆ จากการกระทำของเธอ

วิชาตัวเบาของเขาสุดยอดมาก พวกเขาทั้งสองไปถึงที่ห่างไกลอย่างรวดเร็ว

ภาพทิวทัศน์ที่นี่งดงาม ด้านข้างยังมีลำธารเล็ก เหล่าปลาแหวกว่ายไปมาในน้ำอย่างว่องไว

เห็นได้ชัดว่าจางอวี่โหร่วไม่ได้สนใจภาพทิวทัศน์เหล่านี้ เมื่อเท้าของเธอสัมผัสกับพื้น เธอก็ออกแรงผลักเขาออกทันที

“เจ้าพาข้ามาที่นี่ด้วยเหตุใด? หากเจ้ากล้าทำอะไรข้า ข้าจะไม่มีทางปล่อยให้เจ้ากระทำได้แน่”

ท่าทางระแวงของเธอดูราวกับกระต่ายตัวน้อยที่ตื่นตกใจ เธอขยับถอยหลังไปพร้อมกับกอดอกเอาไว้ ทำให้คนอดที่จะ......อยากรังแกเธออย่างรุนแรงไม่ได้

“ที่นี่ไร้ผู้คน แม้ว่าข้าจะทำอะไรกับเจ้า เจ้ารู้สึกว่าจะสามารถขัดขืนได้หรือ?”

ว่าไปแล้วก็ใช่ ไม่ต้องพูดถึงว่าวิชาการต่อสู้ของเขาสูงส่งจนน่ากลัว เพียงแค่ชายธรรมดา เธอก็ไม่อาจจะขัดขืนได้แล้ว

อยู่ๆ เธอก็นำปิ่นปักผมบนหัวของมา หลังจากนั้นก็กดมันลงที่คอของตัวเอง

“หากเจ้าเข้ามามั่วๆ ข้าจะตายตรงหน้าเจ้า!”

เมื่อขยับลากออกไปเล็กน้อย ปิ่นปักผมทองในมือของเธอก็กลายเป็นผุยผง หายไปจากมือของเธอ

จางอวี่โหร่วนิ่งไปในทันที เขาน่ากลัวเกินไปเสียหน่อยแล้ว

ในชั่วพริบตา เขาก็เคลื่อนตัวมาอยู่ตรงหน้า และมองมาที่เธออย่างเยือกเย็น

“อย่าได้ลืมไป ความสูงส่งของเจ้าเป็นของข้า ตอนนี้เจ้าจะยอมตายเพื่อปกป้องความบริสุทธิ์ของตนไปเพื่อใคร!”