ตอนที่ 188 ให้ยา

ตอนที่ 188 ให้ยา

หลังจากเย่นอิ่งแล้ว ก็ตามมาด้วยการถูกลงโทษอย่างหนักของเย่นหลิง

ที่ตำหนักอ๋องชิงผิงเกิดความปั่นป่วนโกลาหล พี่น้องคู่นี้ไม่ใช่ลูกน้องที่เป็นกำลังแก่ท่านอ๋องมากที่สุดเสมอมาหรือ?

พวกเขาทำความผิดยิ่งใหญ่อะไรมากันแน่ ถึงได้ถูกลงโทษหนักขนาดนี้

ตามปกติแล้ว ถ้าหากทำความผิดอะไรไปก็จะประกาศออกมา แต่ว่าตั้งแต่ที่เย่นอิ่งได้รับโทษก็เป็นความลับ ตอนนี้เย่นหลิงถูกลงโทษเพราะอะไรกันแน่ก็ไม่มีใครล่วงรู้

ฟาดกระบอง 300 ที แม้ว่าร่างจะเป็นเหล็กก็ยังไม่อาจรับได้ ดังนั้นอย่าได้พูดถึงร่างกายของคนธรรมดาเลย

เมื่อเสี่ยวเฟิ่งรู้เรื่องนี้เข้าก็รีบไปรายงานกับจางอวี่โหร่วในทันที

“คุณหนู ท่านว่าเขาทำอะไรผิดถึงถูกลงโทษเช่นนั้น?”

เมื่อจางอวี่โหร่วได้ยินเรื่องนี้ มือที่กำลังปักดอกไม้อยู่ก็นิ่งไปเล็กน้อย หลังจากนั้นก็พูดขึ้น “เจ้ารู้ว่าเขาถูกลงโทษ แต่กลับไม่รู้ว่าเขาทำอะไรผิดหรือ?”

“ใช่แล้ว ท่านอ๋องไม่ได้ประกาศสาเหตุของเรื่องนี้ แต่ว่าไม่ว่าอย่างไร ก่อนหน้านี้เขาก็ทำเรื่องเกินไปเอาไว้ ถือว่าเขาได้รับการลงโทษแล้วล่ะ” เสี่ยวเฟิงกำหมัดเล็กๆ ขึ้นด้วยท่าทีมีความสุขจากการที่ศัตรูได้รับการสนอง

ก่อนหน้านี้เธอรู้สึกว่าคุณหนูใจอ่อนเกินไป เห็นได้ชัดว่าเย่นหลิงคือคนร้าย แต่เธอกลับไม่สืบตามเรื่อง ปล่อยไปโดยไม่สนใจ

เรื่องนี้เธอโมโหมาตลอด แต่ว่าคุณหนูกำชับไม่ให้มีเรื่องมากเกินไป เธอจึงได้แต่อดทน แต่ว่าทุกครั้งที่พบเจอเย่นหลิงก็ไม่เคยทำสีหน้าดีๆ แก่เขา แทบอดอยากจะพุ่งเข้าไปว่ากล่าวสักรอบไม่ได้

ตอนนี้เมื่อรู้ว่าเขาถูกลงโทษ เธอจึงรู้สึกดีขึ้นมามาก

สำหรับเรื่องนี้ ในใจของจางอวี่โหร่วรู้สึกว่าพอจะรู้แล้ว

เธอคิดว่าสาเหตุของการได้รับโทษของเย่นหลิง จะต้องเป็นอย่างเย่นอิ่งอย่างแน่นอน

เฮ้อ......เห็นได้ชัดว่าไม่อยากให้เขาอึดอัด ถึงได้เลือกปกปิดเอาไว้ แต่ผลสุดท้าย เขาก็รู้จนได้

ความจริงแล้ว แม้เธอจะผิดหวังกับเย่นหลิงมาก แต่ก็ไม่ได้เกลียดแค้นอย่างเย่นอิ่ง

อย่างน้อยเขาก็ยังใจดีรู้จุดที่ควรหยุด ถ้าหากเป็นเย่นอิ่ง คงจะอดใจฆ่าเธอในตายเสียเลยไม่ไหว

จางอวี่โหร่วหยิบเอายาแก้ช้ำในในลิ้นชักออกมา หลังจากนั้นก็วางลงที่หน้าเสี่ยวเฟิง

“ตอนนี้เจ้าเอานี่ไปให้เย่นหลิงเถอะ มันมีฤทธิ์ลดอาการบวม บรรเทาความเจ็บปวดดีนัก”

เมื่อเสี่ยวเฟิงได้ยินก็ตกใจขึ้นมา “คุณหนู เดิมทีเขาก็ได้รับผลจากสิ่งที่ตนกระทำ ยานี้ล้ำค่ามาก เอามันมาจากของใช้เดิมของท่านเอง เหตุใดจึงต้องเอาไปให้เขาใช้!”

“เจ้าฟังข้าเถอะ รีบไปเร็วเข้า!”

เสี่ยวเฟิงเชื่อฟังเธอมาตลอด แต่ว่ารอบนี้กลับเบ้ปากเล็กๆ เห็นได้ชัดว่าไม่ยินดีเห็นด้วย

จางอวี่โหร่วทำอะไรไม่ได้ และได้เพียงอธิบายกับเธอ

“อย่างไรข้าก็แต่งเข้ามาที่นี่แล้ว เป็นคนของที่นี่ คงจะสร้างศัตรูไปทั่วไม่ได้ และอีกอย่างคนเราไม่ใช่นักบวชที่จะไม่กระทำความผิดใดเลย แม้ว่าเขาจะทำผิดมาก่อน แต่ว่าเราก็ควรมอบโอกาสแก้ไขให้กับขา ไม่ใช่ปฏิเสธเขาไปเสียทั้งหมด เจ้าคิดว่าสุดท้ายแล้ว กลายเป็นศัตรูกับเขา หรือแนะนำให้เขามาในทางที่ดี หลังจากนี้ช่วยคอยเหลือเราล่ะ?”

เสี่ยวเฟิงคิดไปคิดมา ก่อนจะเข้าไปเป็นฝ่ายหยิบยานั่นมาเอง หลังจากนั้นก็เดินออกไป

จางอวี่โหร่วมองไปยังแผ่นหลังที่เต็มไปด้วยไอโมโหของเธอ และได้แต่ส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ หลังจากนั้นก็หลุดขำออกมา

ว่าไปแล้วก็แปลก ทำไมเธอถึงไม่ชอบเย่นหลิงขนาดนั้นกัน

.......