ตอนที่ 207 ความรักของแม่ต่อคนทั้งโลก

ตอนที่ 207 ความรักของแม่ต่อคนทั้งโลก

เนื่องจากองค์ชายองค์หญิงพวกนี้มาถึงแล้ว เป่ยจื่อหัวจึงยุ่งขึ้นเยอะเลย

ต่อให้เขาอยากจะอยู่ข้างกายหลิงจือก็ทำไม่ได้ ภาระอันหนักหน่วงของราชสำนักในเพลานี้ ต้องให้เขารับผิดชอบแต่เพียงผู้เดียว

อีกอย่าง ศัตรูของเขากำลังจับจ้องเขาอยู่ รอให้เขาทำอะไรผิดพลาดเพื่อจับผิด หรือไม่ก็แอบวางแผนใส่ร้าย อยากจะผลักเขาให้ล้ม

ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อแบบนี้ หลิงจือจะอารมณ์เสียไม่ลงรอยกับเขาได้เยี่ยงไรกัน？

ไม่เพียงแต่นางจะไม่อารมณ์เสียแล้ว ยังจะให้กำลังใจปลอบใจเขาอีกด้วย เขาจัดการธุระของตน นางจะรอเขา

ในยามว่าง นางมักจะไปพระตำหนักชิงผินอยู่บ่อยครั้ง แต่ก่อนเพราะหันยี่ฉีจึงทำให้นางเกิดความหวาดกลัวและพะว้าพะวังขึ้น แต่ตอนนี้สนิทสนมกับพวกเขาแล้ว เกือบจะคิดว่าตำหนักชิงผินเป็นบ้านตนแล้วด้วยซ้ำ

ขณะที่หันยี่ฉีไม่อยู่ นางจะอยู่กับจางยวี่โหร่ว พูดคุยกันตามภาษาพี่น้อง

ขอแค่พวกนางมีความสุข ใครก็มิกล้าพูดอะไรมาก

ขณะนี้องค์ชายสองกำลังยุ่ง นางก็ยิ่งเป็นแขกประจำของพระตำหนักชิงผินไปเลย

แม้จางยวี่โหร่วเจอนางแล้วดีใจ แต่ก็กลับทอดถอนใจไม่ได้

“เดิมคิดว่าระหว่างเจ้ากับองค์ชายรองจะไปกันได้ด้วยดี กลับคิดไม่ถึงว่างานแต่งของพวกเจ้าจะเลื่อนแล้วเลื่อนอีก เลื่อนแบบนี้ต่อไป จะได้แต่งกันเมื่อไหร่หล่ะ”

สิ่งที่ผู้หญิงต้องการมากที่สุด ไม่ใช่ที่พึ่งที่เชื่อถือได้หรือ？

นางกับองค์ชายรองตกลงเป็นแฟนกัน ทุกอย่างเป็นไปได้ด้วยดี ก็เหลือแค่งานแต่งนิแหละ นางรู้สึกมาตลอดว่ามันเหมือนขาดอะไรไปสักอย่าง

ถ้าได้เห็นหลิงจือแต่งออกเรือนกับตาตนเอง นางจะปลื้มปีติยินดียิ่ง

“นี่มันก็ทำอะไรไม่ได้จริงๆ แต่ข้าก็ไม่ได้ไปใส่ใจนักหรอก ขอแค่เขารักข้า ข้าก็รักเขา ขอแค่ใจเราเป็นหนึ่งเดียวกัน อย่างอื่นก็ไม่สำคัญแล้ว” สีหน้าของหลิงจือไร้ซึ่งความคับแค้นใจ แต่เต็มเปี่ยมด้วยการให้อภัย

จางยวี่โหร่วพบว่า สำหรับเรื่องความรัก นางผ่านมาอย่างโชกโชนกลับวู่วามได้ง่ายดาย แต่สภาพจิตใจของหลิงจือกลับดีกว่านางมาก

พอคิดถึงที่ตนเสียสติไปเนื่องมาจากองค์หญิงแคว้นเหลียง แต่หลิงจือกลับใจกว้างได้เช่นนี้ ในจุดนี้ คู่ควรแก่การนำมาเป็นแบบอย่าง

“ดูเหมือนว่าท่านจะมีความเป็นพระราชินีที่มีความรักต่อปวงประชา ท่านพี่จื่อหัวได้รู้จักเจ้า เป็นความโชคดีของเขา”

ในบางเรื่อง โชคชะตาฟ้าได้ลิขิตไว้แล้ว องค์ชายรองเป็นบุคคลคัดเลือกให้เป็นมกุฎราชกุมาร อนาคตเขาขึ้นครองราชย์ งั้นหลิงจือก็คือฮองเฮาสินะ

คนที่มีนิสัยใจหุนหันพลันแล่นจะไปเป็นฮองเฮาได้เยี่ยงไร มีเพียงแค่นิสัยอย่างหลิงจือ ที่ให้อภัยได้ทุกอย่าง ถึงจะยอมรับได้ ถึงจะคู่ควรกับคำว่า “แม่ผู้ประเสริฐ”

“ยวี่โหร่ว เจ้าพูดอะไรกัน？ข้าแค่คิดว่า พระเจ้าได้สนับสนุนข้ามากพอแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะเจอเจ้า วันออกเรือนข้าก็คงตายอยู่ในวัดร้างแล้ว ต่อมาถ้าไม่ใช่เพราะการแนะนำของเจ้า ข้าก็คงไม่ได้เจอกับองค์ชายรอง จักต้องแบกรับชื่อเสียไปชั่วชีวิต แต่ข้าในตอนนี้ล่ะ？ มีความสุขกว่าเมื่อก่อนมาก เป็นคนต้องรู้จักพอใจในสิ่งที่ตนมี ถ้าข้าไม่เห็นคุณค่า ฟ้าก็คงผ่าข้าตายไปนานแล้ว ฉะนั้น ตอนนี้ข้าพอพระทัยเป็นอย่างยิ่ง ให้ทุกอย่างเป็นไปตามฟ้าลิขิต ทุกอย่างจะดีขึ้นเอง ”

แต่ก่อนมักจะเป็นจางยวี่โหร่วที่จะสอนหลักปรัชญาและประสบการณ์ในการใช้ชีวิตกับนาง แต่บัดนี้กลับเป็นหลิงจือที่สอนแทน